Інгмар Бэргман
| Інгмар Бэргман | |
| Ernst Ingmar Bergman | |
 |
|
| Імя пры нараджэньні | Ernst Ingmar Bergman |
|---|---|
| Дата нараджэньня | 14 ліпеня 1918 |
| Месца нараджэньня | Упсала, Швэцыя |
| Дата сьмерці | 30 ліпеня 2007 |
| Месца сьмерці | Форэ, Швэцыя |
| Грамадзянства |  Швэцыя |
| Прафэсія | кінарэжысэр сцэнарыст тэатральны рэжысэр |
| Кар’ера | 1944—2004 |
| IMDb | ID 0000005 |
Эрнст І́нгмар Бэ́ргман (па-швэдзку: Ernst Ingmar Bergman 
[ˈɪŋmar ˈbærjman] ; 14 ліпеня 1918 - 30 ліпеня 2007) — знакаміты швэдзкі рэжысэр тэатру й кіно, сцэнарыст, уладальнік шматлікіх кінаўзнагарод, сярод якіх Залатая пальмавая галіна, Залаты мядзьведзь. Ягоныя фільмы тройчы атрымоўвалі Оскар у намінацыі «найлепшыя фільмы на замежнай мове». Вызнаваўся за прыхільніка ідэй экзыстэнцыялізму. У ягоных фільмах здымаліся самыя знакамітыя акторы Швэцыі, сярод якіх Макс фон Сюдаў, Бібі Андэрсан, Ліф Ульман.
Зьмест |
Біяграфія [рэдагаваць]
Бэргман скончыў Стакгольмскі ўнівэрсытэт, дзе вывучаў літаратуру й гісторыю мастацтваў, з 1940 г. працаваў асыстэнтам рэжысэра ў Каралеўскім драматычным тэатры ў Стакгольме. З 1942 г. займаў пасаду рэдактара сцэнараў у кінакампаніі Svensk Filmindustri. У 1944 г. Бэргман здабыў пасаду памочніка рэжысэра ў фільме «Пакута» (Hets) Альфа Шобэрга, зьнятым, да таго ж, паводле ягонага асабістага сцэнара.
Першым фільмам Бэргмана-кінарэжысэра сталася «Крыза» (1946). Усяго на ягоным рахунку – болей за 40 мастацкіх стужак, зьнятых для кіно й тэлебачаньня, прыкладна з тузін напісаных кінасцэнароў і бясконцая колькасьць тэатральных пастановак (як сцэнічных, так і радыйных). Цягам жыцьця ён працаваў дырэктарам тэатраў у Гётэборгу, Мальмё, Стакгольме ды Мюнхене.
З пачатку 1960-х Бэргман жыў на высьпе Фаро непадалёк ад Готлянду. У 1976 г. яго несправядліва зьвінавацілі ў адхіленьні ад выплаты падаткаў і арыштавалі. Пасьля вызваленьня, нягледзячы на прынесеныя прабачэньні, Бэргман вырашыў болей не працаваць у Швэцыі, зачыніў сваю кінастудыю ды зьехаў у Нямеччыну. Вярнуўся ён толькі летам 1978, але ажно да 1984 году выконваў абавякі дырэктара Residenztheater у Мюнхене.
Сваю рэжысэрскую кар’еру ў тэатры Бэргман скончыў у 2002, у кіно – у 2004. Апошнім фільмам для яго стала шчымлівая аўтабіяграфічная «Выспа Бэргмана», якую ён зьняў разам з Мары Нірэрод на ўлюбёным Форэ.
Выбраная фільмаграфія [рэдагаваць]
- 1946: Дождж над нашым каханьнем (Det regnar på vår kärlek)
- 1952: Жанчыны ў чаканьні (Kvinnors väntan)
- 1953: Лета з Монікай (Sommaren Med Monika)
- 1956: Сёмая пячатка (Det Sjunde Inseglet)
- 1957: Сунічная паляна (Smultronstället)
- 1958: На валаску ад жыцьця (На краі жыцьця/Nära livet)
- 1958: Твар (Ansiktet)
- 1960: Дзявочая крыніца (Jungfrukällan)
- 1961: Праз цьмянае шкло (Såsom i en spegel)
- 1964: Нічога ня кажучы пра жанчын (För att inte tala om alla dessa kvinnor)
- 1964: Пэрсона (Persona)
- 1964: Захапленьне Анны (En Passion)
- 1972: Шэпт і крыкі (Viskningar Och Rop)
- 1973: Сцэны з сямейнага жыцьця (Scener ur ett äktenskap)
- 1975: Чароўная флейта (Trollflöjten)
- 1976: Тварам да твара (Ansikte Mot Ansikte)
- 1978: Восеньская саната (Höstsonaten)
- 1982: Фані й Аляксандар (Fanny Och Alexander)
- 1984: Пасьля рэпэтыцыі (Efter repetitionen)
- 2003: Сарабанда (Saraband)
Сцэнары нерэалізаваныя і напісаныя для іншых рэжысэраў [рэдагаваць]
- Нядзельнае дзіця (фільм зьняў Д. Бэргман)
- Справа душы (нерэалізаваны)
- Каханьне без палюбоўнікаў (нерэалізаваны)
- Няверныя (1997, фільм у 2000 годзе зьняла Ліф Ульман)
Найбольш значныя тэатральныя пастаноўкі [рэдагаваць]
- Тэнэсі Ўільямс «Котка на распаленым даху»
- Аўгуст Стрындбэрг «Эрык XIV»
- 1957 — Г. Ібсэн «Пэр Гюнт»
- 1957 — Ж.-Б. Мальер «Мізантроп» (у Мальмё)
Глядзіце таксама [рэдагаваць]
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
Інгмар Бэргман — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
