Інгмар Бэргман

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Інгмар Бэргман
Ernst Ingmar Bergman
Ingmar Bergman Smultronstallet.jpg
Імя пры нараджэньні Ernst Ingmar Bergman
Дата нараджэньня 14 ліпеня 1918
Месца нараджэньня Упсала, Швэцыя
Дата сьмерці 30 ліпеня 2007
Месца сьмерці Форэ, Швэцыя
Грамадзянства Сьцяг Швэцыі Швэцыя
Прафэсія кінарэжысэр
сцэнарыст
тэатральны рэжысэр
Кар’ера 19442004
IMDb ID 0000005

Эрнст І́нгмар Бэ́ргман (па-швэдзку: Ernst Ingmar Bergman Аўдыё [ˈɪŋmar ˈbærjman] ; 14 ліпеня 1918, Упсала, Швэцыя30 ліпеня 2007, Форэ, Швэцыя) — знакаміты швэдзкі рэжысэр тэатру й кіно, сцэнарыст, уладальнік шматлікіх кінаўзнагародаў, сярод якіх Залатая пальмавая галіна, Залаты мядзьведзь. Ягоныя фільмы тройчы атрымоўвалі Оскар у намінацыі «найлепшыя фільмы на замежнай мове». Вызнаваўся за прыхільніка ідэяў экзыстэнцыялізму. У ягоных фільмах здымаліся самыя знакамітыя акторы Швэцыі, сярод якіх Макс фон Сюдаў, Бібі Андэрсан, Ліф Ульман.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Бэргман скончыў Стакгольмскі ўнівэрсытэт, дзе вывучаў літаратуру й гісторыю мастацтваў, з 1940 году працаваў асыстэнтам рэжысэра ў Каралеўскім драматычным тэатры ў Стакгольме. З 1942 годзе займаў пасаду рэдактара сцэнараў у кінакампаніі Svensk Filmindustri. У 1944 годзе Бэргман здабыў пасаду памочніка рэжысэра ў фільме «Пакута» (Hets) Альфа Шобэрга, зьнятым, да таго ж, паводле ягонага асабістага сцэнару.

Першым фільмам Бэргмана-кінарэжысэра сталася «Крыза» (1946). Усяго на ягоным рахунку – болей за 40 мастацкіх стужак, зьнятых для кіно й тэлебачаньня, прыкладна з тузін напісаных кінасцэнароў і вялікая колькасьць тэатральных пастановак (як сцэнічных, так і радыйных). Цягам жыцьця ён працаваў дырэктарам тэатраў у Гётэборгу, Мальмё, Стакгольме ды Мюнхэне.

З пачатку 1960-х Бэргман жыў на востраве Форэ ля Готлянду. У 1976 годзе яго несправядліва зьвінавацілі ў адхіленьні ад выплаты падаткаў і арыштавалі. Пасьля вызваленьня, нягледзячы на прынесеныя прабачэньні, Бэргман вырашыў болей не працаваць у Швэцыі, зачыніў сваю кінастудыю ды зьехаў у Нямеччыну. Вярнуўся ён толькі летам 1978, але ажно да 1984 году выконваў абавязкі дырэктара Residenztheater у Мюнхэне.

Сваю рэжысэрскую кар’еру ў тэатры Бэргман скончыў у 2002, у кіно – у 2004. Апошнім фільмам для яго стаў аўтабіяграфічны «Востраў Бэргмана», які ён зьняў разам з Мары Нірэрод на ўлюбёным Форэ.

Выбраная фільмаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1946: Дождж над нашым каханьнем (Det regnar på vår kärlek)
  • 1952: Жанчыны ў чаканьні (Kvinnors väntan)
  • 1953: Лета з Монікай (Sommaren Med Monika)
  • 1956: Сёмая пячатка (Det Sjunde Inseglet)
  • 1957: Сунічная паляна (Smultronstället)
  • 1958: На валаску ад жыцьця (На краі жыцьця/Nära livet)
  • 1958: Твар (Ansiktet)
  • 1960: Дзявочая крыніца (Jungfrukällan)
  • 1961: Празь цьмянае шкло (Såsom i en spegel)
  • 1964: Нічога ня кажучы пра жанчын (För att inte tala om alla dessa kvinnor)
  • 1964: Пэрсона (Persona)
  • 1964: Захапленьне Анны (En Passion)
  • 1972: Шэпт і крыкі (Viskningar Och Rop)
  • 1973: Сцэны зь сямейнага жыцьця (Scener ur ett äktenskap)
  • 1975: Чароўная флейта (Trollflöjten)
  • 1976: Тварам да твара (Ansikte Mot Ansikte)
  • 1978: Восеньская саната (Höstsonaten)
  • 1982: Фані й Аляксандар (Fanny Och Alexander)
  • 1984: Пасьля рэпэтыцыі (Efter repetitionen)
  • 2003: Сарабанда (Saraband)

Сцэнары нерэалізаваныя і напісаныя для іншых рэжысэраў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Нядзельнае дзіця (фільм зьняў Д. Бэргман)
  • Справа душы (нерэалізаваны)
  • Каханьне без палюбоўнікаў (нерэалізаваны)
  • Няверныя (1997, фільм у 2000 годзе зьняла Ліф Ульман)

Найбольш значныя тэатральныя пастаноўкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Інгмар Бэргмансховішча мультымэдыйных матэрыялаў