Інтэрнацыянале Мілян

«Інтэрнацыянале» Мілян
Поўная назва	Football Club Internazionale Milano SpA
Мянушкі	Nerazzurri, La Beneamata, Biscione, Serpente.
Заснаваны	9 сакавіка 1908
Горад	Мілян, Італія
Стадыён	Стадыён Джузэпэ Мэацца Умяшчальнасьць: 80 017
Прэзыдэнт	Масіма Марацьці
Галоўны трэнэр	Андрэа Страмачыёні
Чэмпіянат	Сэрыя A
· 2011—2012	2 месца
Хатнія колеры Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

Інтэрнацыянале (па-італьянску: Internazionale), таксама вядомы як Інтэр — італьянскі футбольны клюб з гораду Мілян. Клюб васямнаццаць разоў выйграваў у чэмпіянаце Італіі, а таксама зьяўляецца сяміразовым ўладальнікам Кубка Італіі, трохразовым уладальнікам Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў.

«Інтэр» быў заснаваны 9 сакавіка 1908 году. «Інтэрнацыянале» базуецца ў Міляне, правінцыя Лямбардыя, і выступае ў Сэрыі А. Клюбныя колеры — чорны і сіні. Тытульны спонсар клюба — кампанія «Pirelli». «Інтэр» зьяўляееца адзінай камандай у Італіі, якая з дня свайго стварэньня не пакідала вышэйшы дывізіён чэмпіянату Італіі.

Гісторыя

Заснаваньне клюба

Гісторыя «Інтэра» зьвязаная зь мясцовымі канкурэнтамі — «Мілянам». У 1908 годзе Італьянская футбольная фэдэрацыя ўвяла правілы, якія забараняла выступаць замежным гульцам у чэмпіянаце. Гэтая забарона выклікала групу дзеячаў, якія жадалі стварыць новы мілянскі клюб. 9 сакавіка адбылося паседжаньне, на якім было прынята рашэньне аб стварэньні футбольнага клюба «Internazionale Milano». Слова «Internazionale» азначала характар клюба, які павінен быў быць адкрытым для прадстаўнікоў усіх нацыяў. Першым капітанам каманды быў швайцарскі гулец Эрнст Манктль. Нядаўна створаны клюб узначаліў Джаваньні Параміт’ёцьці. «Інтэр» выйграў першы чэмпіянат ужо ў 1910 годзе — тады гульнявым трэнэрам быў Вірджыліё Фасацьці. У бліжэйшыя гады «Інтэру» не атрымалася прабіцца ў фінальныя турніры.

Пасьля Першай сусьветнай вайны

У 1922 годзе «Інтэрнацыянале» завяршыў сэзон на апошнім месцы групы B сэрыі A, набраўшы 11 пунктаў. «Інтэр» застаўся ў вышэйшай лізе пасьля перамогі ў двух матчах плэй-оф выратаваньня. У 1928 годзе падчас фашысцкага праўленьня клюб быў вымушаны перайменавацца ў «Ambrosiana» С. С. Milano. У гэты час футбольная форма клюба мела белы колер з чырвоным крыжом, колеры гэтых кашуль былі створаны як сымбаль сьцяга Міляна. У 1929 годзе прэзыдэнт клюба зьмяніў назву на AS «Ambrosiana», але заўзятары па-ранейшаму называлі клюб «Інтэрнацыянале». Пасьля таго, як урад перастаў ціснуць на клюб, ён быў зноў перайменаваны ў AS Ambrosiania-Inter.

Свой першы Кубак Італіі «Інтэрнацыянале» заваяваў у сэзоне 1938—1939 гадоў пад кіраўніцтвам легенды клюба Джузэпэ Мэацца, у гонар якога пазьней быў перайменаваны хатні стадыён клюба, «Сан-Сыра». Пасьля заканчэньня Другой сусьветнай вайны клюб вярнуў сваю ранейшую назву — «Інтэрнацыянале», якую захаваў да гэтага часу.

1990—2004 гады

1990-я гады склаліся для клюба вельмі супярэчліва. Тым ня менш у гэтым дзесяцігодзьдзі «Інтэр» дамогся трох перамог у Кубку УЭФА, у 1991 годзе пад кіраўніцтвам Джаваньні Трапатоні ў фінале была пераможаная «Рома», у сэзоне 1993—1994 гадоў ад вылету з Сэрыі А выратавала адзіны пункт, але ва ўпартай барацьбе ў гэтым годзе «Інтэр» перамог у розыгрышу Кубку УЭФА пад кіраўніцтвам Джамп’ера Марына. У 1995 годзе прэзыдэнт Інтэра Масіма Марацьці паабяцаў дасягненьні, і ў гэты пэрыяд былі падпісаныя Раналда з «Барсэлёны», Крыстыян Віеры і Эрнан Крэспа зь «Ляцыё». Але, нягледзячы на ​​гэта, «Інтэрнацыянале» гэтак і ня выйграўшы ніводнага «скудэта», атрымаў перамогу толькі Кубку УЭФА ў 1998 годзе пад кіраўніцтвам Люіджы Сымона ў фінале абыграўшы «Ляцыё».

У сэзоне 1999—2000 гадоў Масіма Марацьці зрабіў мноства сур’ёзных зьменаў у клюбе, заключыўшы некалькі кантрактаў зь віднымі пэрсонамі, у прыватнасьці кантракт зь вядомым трэнэрам Марчэльлё Ліпі і кантракты з такімі гульцамі, як Анджэлё Пэруцьцы, Ляран Блян і Уладзімер Югавіч. Але гэтыя зьдзелкі не дапамаглі камандзе выйграць «скудэта».

У 2002 годзе «Інтэр» быў у 45-ці хвілінах ад заваёвы «скудэта», было неабходна перамагчы «Ляцыё» на Алімпійскім стадыёне ў Рыме ў апошнім туры чэмпіянату. За «Інтэрам» ў турнірнай табліцы разьмяшчаліся «Ювэнтус» і «Рома», якія пры пэўных абставінах маглі стаць чэмпіёнам. Падчас матчу некаторыя заўзятары «Ляцыё» падтрымлівалі «Інтэр», не жадаючы, каб іх галоўнаму суперніку, «Роме», дастаўся чэмпіёнскі тытул. Пасьля першага тайма лік быў 2:2, у другім тайме «Ляцыё» забіў два галы і перамог, у выніку чэмпіёнам стаў «Ювэнтус», які перамог у матчы супраць «Удынэзэ» зь лікам 2:0.

У сэзоне 2002—2003 гадоў «Інтэрнацыянале» заняў другое месца ў чэмпіянаце і дасягнуў паўфіналу Лігі чэмпіёнаў, дзе прайграў «Міляну» па суме двух матчаў (1:1; 0:0).

У наступным сэзоне Масіма Марацьці прадаў Эрнана Крэспа і зьвольніў з пасады галоўнага трэнэра Эктара Купэра. У 2003 годзе клюб узначаліў Альбэрта Дзакероні. У пачатку сэзону клюб атрымаў перамогу ў 7 матчах з 8-мі, а ў канцы сэзону заняў толькі 4-е месца і правы ўдзелу ў Лізе чэмпіёнаў. Неўзабаве прэзыдэнт «Інтэра» Масіма Марацьці прыняў рашэньне зьвольніць Дзакероні і прызначыў трэнэрам Рабэрта Манчыні. У сэзоне 2003—2004 гадоў былі набыты Дэян Станкавіч і Адрыяна.

З 2005 году

Склад «Інтэру» ў 2009 годзе

15 чэрвеня 2005 года «Інтэр» атрымаў перамогу ў Кубку Італіі, быўшы мацней ў фінале па суме двух матчаў «Ромы» (1:0 у Міляне і 2:0 у Рыме), а затым, 20 жніўня, перамог у Супэркубку Італіі «Ювэнтус» (1:0). 11 чэрвеня 2006 года «Інтэр» выйграў другі запар Кубак Італіі, зноўку перамогшы ў фінале «Рому» (1:1 і 4:1).

У сэзоне 2005—2006 гадоў у выніку Кальчаполі «Інтэр» стаў чэмпіёнам. Першапачаткова чэмпіёнам быў «Ювэнтус», але ў сувязі з судзейскім скандалам ён быў пераведзены ў Сэрыю Б, а з «Ляцыё», «Фіярэнтыны», «Рэджыны» і «Міляна» былі зьняты пункты. У сэзоне 2006—2007 гадоў «Інтэр» захаваў у сябе «скудэта». Гэты сэзон «Інтэр» пачаў з 17-ці перамогаў запар, распачаўшы гэтую сэрыю хатняй перамогай над «Ліворна» і перапыніўшы нічыёй 1:1 у хатнім матчы супраць «Удынэзэ». 22 красавіка 2007 года «Інтэр» стаў чэмпіёнам пасьля перамогі 2:1 над «Сіенай».

У сэзоне 2007—2008 гадоў на стадыі 1/8 фіналу Лігі чэмпіёнаў «Інтэр» саступіў «Лівэрпулу» па суме двух матчаў (0:1; 0:2). Пасьля гэтай паразы будучыня Манчыні ў клюбе была пастаўлена пад пытаньне. З 2008 года трэнэрам «Інтэра» стаў Жазэ Маўрыньню. У першым сэзоне пад кіраваньнем Маўрыньню «Інтэр» выйграў Супэркубак і чацьвёрты «скудэтта» запар, аднак у Лізе чэмпіёнаў пацярпеў паразу ад «Манчэстэр Юнайтэд» ў 1/8 фіналу па суме двух матчаў (0:0; 0:2).

У сэзоне 2009—2010 гадоў «Інтэр» ў 18-ы раз у сваёй гісторыі і пяты раз запар, стаў чэмпіёнам Італіі. Ягоны бліжэйшы супернік па турнірнай табліцы — «Рома», адстала на 2 пункты. У гэтым сэзоне «Інтэр», упершыню з 1972 году выйшаў у фінал Лігі чэмпіёнаў, па шляху абыграўшы ў 1/8 фіналу «Чэлсі» з агульным лікам 3:1 (2:1, 1:0); ў 1/4 фіналу «ЦСКА» з агульным лікам 2:0 (1:0, 1:0) і ў паўфінале «Барсэлёнe» 3:1 і 0:1. У фінале каманда Жазэ Маўрыньню абыграла «Баварыю» зь лікам 2:0 за кошт дубля Дыега Міліта і выйграла свой трэці Кубак чэмпіёнаў. 10 чэрвеня 2010 года «Інтэр» абвесьціў аб падпісаньні кантракту з гішпанскім трэнэрам Рафаэлем Бэнітэсам, але 23 сьнежня таго ж года ён быў адпраўлены ў адстаўку, за дрэнныя вынікі. 24 сьнежня 2010 года галоўным трэнэрам «Інтэра» быў прызначаны 41-гадовы спэцыяліст Леанарда, які 17 чэрвеня 2011 года пакінуў пасаду трэнэра «Інтэра» і стаў спартовым дырэктарам францускага «ПСЖ». 24 чэрвеня 2011 года Джан П’ера Гаспэрыні узначаліў «Інтэр». 21 верасьня 2011 года ён быў зьвольнены за незадавальняючыя вынікі каманды. Пры ім «Інтэр» згуляў 5 матчаў, 4 зь якіх скончыліся паразай.

Колеры

Сьцяг Міляну

Эмблему «Інтэра» — чорна-сіняя акружына, усярэдзіне якой значацца чатыры загалоўныя літары FCIM (Football Club Internazionale di Milano), прыдумаў Джорджыя Муджані — адзін з гульцоў клюба таго часу, асноўнай прафэсіяй якога было маляваньне карцінаў. А вось на рахунак клюбных колераў існуе дзьве вэрсіі. Першая зь іх, пасьля разьяднаньня, паміж чальцамі «Інтэра» і «Міляна» адбылася бойка, пасьля якой «інтэрысты» ў памяць аб гэтай падзее сталі зваць сябе «d`oro in lividi» (Залатая моладзь ў сіняках), узяўшы колер ранак, чорны і сіні, у якасьці клюбных. Паводле іншай вэрсіі — колеры прыдумаў усё той жа Муджані — чорны колер азначаў ноч, а сіні — неба. У любым выпадку, з самога пачатка за «інтэрыстамі» прыляпілася мянушка «нэрадзуры».

Фан-клюб

Заўзятары «Інтэру» ў 2007 годзе

Футбольны клюб «Інтэр», у адпаведнасьці з апошнім апытаньнем, праведзеным Demos & Pi і апублікаваным ў верасьні 2011 году, займае другое месца па водле колькасьці прыхільнікаў з вынікам 18,6% ад апытаных. У Эўропе «Інтэр» займае восьмае месца сярод камандаў з найбольшай колькасьцю прыхільнікаў, і налічае 17,5 млн заўзятараў. Гэтае паказалі дасьледаваньні, апублікаваныя ў нямецкім часопісе Sport + Markt у верасьні 2010 года.

Гістарычна, пабрацімам фанатаў «Інтэру» зьяўляюцца фанаты «Валенсіі» і «Ляцыё». Безумоўна, сувязь паміж «Ляцыё» і «Інтэрам» зьяўляецца адной з самых дужых і важных сувязяў у Італіі. Сяброўства ўзмацнела ў 1997—1998 гадох падчас фіналу Кубка УЭФА у Парыжы, а таксама 5 траўня 2002 года і 2 траўня 2010 года калі заўзятары «Ляцыё» падтрымлівалі «Інтэр», каб яны абыйшлі ў выніковай табліцы агульнага суперніка — «Рому».

Самае гарачае суперніцтва з заўзятарамі «Ювэнтуса», які з 1960-х гадоў дае жыцьцё «Дэрбі Італіі». А таксама з «Мілянам», гэтак званае «Мілянскае дэрбі». Менавіта ў гэтых двух матчах назіраецца самая вялікая наведвальнасьць. Яшчэ ёсьць моцнае суперніцтва з «Напалі», «Аталянтай», «Ромай».

Стадыён

Сэктар заўзятараў «Інтэрнацыянале»

Стадыён, на якім каманда «Інтэр» гуляе свае матчы завецца Джузэпэ Мэацца ёмістасьцю ў 85 700 месцаў. Гэта муніцыпальны стадыён, бо на ім гуляе яшчэ адна каманда — «Мілян». Традыцыйна, заўзятары «Міляна» садзяцца на паўднёвым сэктары (Curva Sud), а заўзятары «Інтэрнацыянале» садзяцца на паўночны сэктар (Curva Sud).

Будаўніцтва стадыёна было пачата ў сьнежні 1925 году. Урачыстае адкрыцьцё адбылося 19 верасьня 1926 года, калі «Інтэр» перамог «Мілян» зь лікам 6:3. Першапачаткова стадыён быў названы «Сан-Сыра» — назва раёна, у якім ён быў пабудаваны. У 1981 годзе будынак был названы ў гонар знакамітага гульца «Інтэра» — Джузэпэ Мэацца. Нягледзячы на гэта, любіцелі футбола часьцяком выкарыстоўваюць простую і арыгінальнаю назву стадыёна.

Паводле клясыфікацыі УЭФА «Сан-Сыра» зьяўляецца адным з 26 стадыёнаў рэйтынгу ў 5 зорак (найвышэйшая кляса).

• Ёмістасьць: 80 017 месцаў
• Даўжыня поля: 105 мэтраў.
• Шырыня поля: 68 мэтраў.
• Адрас стадыёна: Via Piccolomini, 5 20151 Milano.

Склад каманды

Па стане на 16 сакавіка 2013 году

№ Пазыцыя Імя Год нараджэньня 1 Бр Самір Ханданавіч 1984 4 Аб Хавіер Санэцьці (капітан) 1973 5 ПА Дэян Станкавіч 1978 6 Аб Матыяс Сыльвэстрэ (ар. «Палерма») 1984 7 ПА Эсэк’ель Скелёта 1989 8 Нап Радрыга Палясіё 1982 10 ПА Матэо Кавачыч 1994 11 ПА Рыкарда Альварэс 1988 12 Бр Люка Кастэляццы 1975 14 ПА Фрэдзі Гуарын 1986 16 ПА Габрыель Мудынгаі (ар. «Балёньня») 1981 17 ПА Здраўка Кузманавіч 1987 18 Нап Тамаза Рокі 1977 19 ПА Эстэбан Камб’яса 1980 20 ПА Джоэл Обі 1991 21 ПА Вальтэр Гаргана (ар. «Напалі») 1984

№ Пазыцыя Імя Год нараджэньня 22 Нап Дыега Міліта 1979 23 Аб Андрэа Ранок’я 1988 24 ПА Марка Бэнасі 1994 25 Аб Вальтэр Самуэль 1978 26 Аб Крыстыян Ківу 1980 27 Бр Від Белец 1990 28 Аб Сымонэ Паза 1994 30 Бр Хуан Паблё Карыса 1984 31 Аб Альвара Пэрэйра 1985 33 Аб Ібрагіма Мбай 1994 40 Аб Жуан Жэзус 1991 42 Аб Жонатан Марэйра 1986 45 Нап Франчэска Фортэ 1993 55 Аб Юта Нагатома 1986 99 Нап Антоніё Касана 1982

Трансфэры 2012/2013

Прыйшлі

Пазыцыя	Гулец	Новы клюб
Аб	Жонатан**	Парма
Бр	Філіпэ Каўтыньнё**	Эспанёл
Нап	Радрыга Палясіё	Джэноа

Пакінулі

Пазыцыя	Гулец	Новы клюб
Бр	Паолё Арляндоні	Завяршыў кар’еру
Аб	Іван Кордаба	Завяршыў кар’еру
ПА	Андрэа Полі**	Сампдорыя
ПА	Анджэлё Палёмба**	Сампдорыя
Нап	Маўра Саратэ**	Ляцыё

* У арэнду
** З арэнды
*** Сумеснае валоданьне
**** Вольны агент

Дасягненьні

• Чэмпіянат Італіі (Сэрыя A)
  • Чэмпіён (18): 1909/10, |1919/20, 1929/30, |1937/38, 1939/40, 1952/53, 1953/54, 1962/63, 1964/65, 1965/66, 1970/71, 1979/80, 1988/89, 2005/06*, 2006/07, 2007/08, 2008/09, 2009/10
  • Віцэ-чэмпіён (14): 1932/33, 1933/34, 1934/35, 1940/41, 1948/49, 1950/51, 1961/62, 1963/64, 1966/67, 1969/70, 1992/93, 1997/98, 2002/03, 2010/11

* Прысуджаны па рашэньні суда ў выніку Кальчаполі, першапачаткова быў выйграны «Ювэнтусом»

• Кубак Італіі па футболе
  • Уладальнік (7): 1938/39, 1977/78, 1981/82, 2004/05, 2005/06, 2009/10, 2010/11
  • Фіналіст (6): 1958/59, 1964/65, 1976/77, 1999/00, 2006/07, 2007/08

• Супэркубак Італіі па футболе
  • Уладальнік (5): 1989, 2005, 2006, 2008, 2010
  • Фіналіст (4): 2000, 2007, 2009, 2011

Эўрапейскія тытулы

• Ліга чэмпіёнаў УЭФА
  • Пераможца (3): 1964, 1965, 2010
  • Фіналіст (2): 1967, 1972

• Ліга Эўропы УЭФА
  • Уладальнік (3): 1991, 1994, 1998
  • Фіналіст (1): 1997

Міжнародныя тытулы

• Міжкантынэнтальны кубак
  • Уладальнік (2): 1964, 1965

• Клюбны чэмпіянат сьвету:
  • Пераможца (1): 2010

Іншыя тытулы

• Кубак Мітропы
  • Фіналіст (1): 1932/33

• TIM trophy
  • Уладальнік (7): 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2010, 2011
  • Фіналіст (1): 2009

• Pirelli Cup
  • Уладальнік (11): 1996, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006, 2007, 2008, 2009, 2010
  • Фіналіст (4): 1998, 1999, 2004, 2005

Клюбныя рэкорды

• Найлепшы бамбардзір (паводле агульнай колькасьці галоў): Джузэпэ Мэацца — 240
• Найлепшы бамбардзір у Сэрыі A: Джузэпэ Мэацца — 197
• Найлепшы бамбардзір у адным чэмпіянаце: Люіджы Чэвэніні — 37 (у сэзоне 1913—1914 гадоў)
• Найбольшая колькасьць матчаў за клюб (усяго афіцыйных гульняў): Хавіер Санэцьці — 757
• Найбольшая колькасьць матчаў у Сэрыі A: Хавіер Санэцьці — 536

Вонкавыя спасылкі

 Інтэрнацыянале Мілян — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

• Афіцыйная старонка^{(італ.)(анг.)}