Іньяцыё Сылонэ
| Іньяцыё Сылонэ | |
| Ignazio Silone | |
| Асабістыя зьвесткі | |
| Імя пры нараджэньні: | Secondo Tranquilli |
| Нарадзіўся: | 1 траўня 1900 Пэшына, Італія |
| Памёр: | 22 жніўня 1978 Жэнэва, Швайцарыя |
| Грамадзянства: | ЗША |
| Літаратурная дзейнасьць | |
| Род дзейнасьці: | пісьменьнік, публіцыст, палітычны дзеяч |
| Жанр: | раман |
| Значныя творы: | «Фантамара» (1933) |
| Прэміі: | Ерусалімская прэмія (1969) |
| Афіцыйны сайт(італ.) | |
Іньяцыё Сылонэ (па-італьянску: Ignazio Silone; 1 траўня 1900 — 22 жніўня 1978) — італьянскі пісьменьнік, публіцыст, палітычны дзеяч сацыялістычнай арыентацыі.
Зьмест |
[рэдагаваць] Біяграфія
У 1911 годзе страціў бацьку, у 1915 - маці й іншых членаў сям'і падчас Авэцанскага землятрусу. У 1917 уступіў у Італьянскую сацыялістычную партыю. У 1921 стаў адным з заснавальнікаў Італьянскай камуністычнай партыі. Брат Іньяцыё быў арыштаваны як чалец ІКП і памёр ад зьбіцьця ў турме (1931).
У 1927 наведаў СССР. У 1930 па ідэйных меркаваньнях парваў з ІКП. У яго былі выяўлены сухоты, выявіліся прыступы дэпрэсіі. У 1931-1945 жыў у Швайцарыі, пачаў актыўна займацца літаратурай. Антыфашысцкі раман «Фантамара» (1933) адразу ж зьявіўся ў перакладах на нямецкі (1933) й ангельскі (1934), атрымаў высокую адзнаку Троцкага й стаў пачаткам абруцкай трылёгіі Сылонэ, якая ўключыла пазьней раманы «Хлеб і віно» (1937) й «Насеньне пад сьнегам» (1943). Выступаў з публіцыстыкай, накіраванай супраць таталітарызму («Школа дыктатараў», 1938). У гады вайны ўвайшоў у швайцарскую падпольную арганізацыю, якая падтрымлівала рух Супраціўленьня ў Італіі, паралельна стаў агентам разьведслужбы ЗША (падпольная мянушка – Лен).
Пасьля вызваленьня Італіі вярнуўся на радзіму, стаў актыўным дзеячам сацыялістычнай партыі, рэдактарам газэты «Аванці». Актыўна выступаў супраць сталінізму, перайшоў на пазыцыі хрысьціянскага сацыялізму. Разам зь Андрэ Жыдам, Артурам Кестлерам і інш. удзельнічаў у знакамітай антытаталітарнай анталёгіі «Бог, які пацярпеў крах» (1949). Браў удзел у працы міжнароднага Кангрэсу за волю культуры. Пасьля публікацыі матэрыялаў пра яго сувязь зь амэрыканскай разьведслужбай (1967) адышоў ад палітыкі, засяродзіўшыся на літаратуры.
[рэдагаваць] Працы
[рэдагаваць] Раманы
- 1930 «Фантамара» (Fontamara)
- 1934 «Вандроўка ў Парыж» (Un viaggio a Parigi)
- 1936 «Хлеб і віно» (Pane e Vino)
- 1941 «Насеньне пад сьнегам» (Il seme sotto la neve)
- 1952 «Жменя ажыны» (Una manciata di more)
- 1956 «Сакрэт Лукі» (Il segreto di Luca)
- 1960 «Ліса й камэліі» (La volpe e le camelie)
- 1968 «Лёс аднаго беднага хрысьціяніна» (L'avventura di un povero cristiano) - прэмія Кампьела
- 1971 «Севярына» (L'avventura di un povero cristiano) - завершаны жонкай, апублікаваны пасмяротна ў 1981 годзе
[рэдагаваць] Публіцыстыка
- 1934 «Фашызм. Паходжаньне й разьвіцьцё» (Il Fascismo. Origini e sviluppo)
- 1938 «Школа дыктатараў» (La scuola dei dittatori)
- 1939 «Жывыя думкі аб Мазыні» (The living thoughts of Mazzini)
- 1944 «Дакладная цыдулка са швайцарскай турмы» (Memoriale dal carcere svizzero)
- 1965 «Яно - выйсьце бясьпекі» (Uscita di sicurezza)
[рэдагаваць] П'есы
- 1944 «І ён схаваўся» (Ed egli si nascose)
- 1969 «Прыгода беднага хрысьціяніна» (L'avventura di un povero cristiano)
| Ляўрэаты Ерусалімскай прэміі | |
|---|---|
|
Бэртран Расэл (1963) · Макс Фрыш (1965) · Андрэ Шварц-Барт (1967) · Іньяцыё Сылонэ (1969) · Хорхэ Луіс Борхэс (1971) · Эжэн Ёнэско (1973) · Сымона дэ Бавуар (1975) · Актавіё Пас (1977) · Ісая Бэрлін (1979) · Грэм Грын (1981) · Відыядхар Сураджпрасад Найпал (1983) · Мілан Кундэра (1985) · Джон Максвэл Кутзэе (1987) · Эрнэста Сабата (1989) · Зьбігнеў Гэрбэрт (1991) · Штэфан Гайм (1993) · Марыё Варгас Льлёса (1995) · Хорхэ Сэмпрун (1997) · Дон Дэліла (1999) · Сьюзан Зонтаг (2001) · Артур Мілер (2003) · Антоніё Лоба Антунэш (2005) · Лешак Калакоўскі (2007) · Харукі Муракамі (2009) · Іэн Мак'юэн (2011)
|
|
