Іньяцыё Сылонэ

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Іньяцыё Сылонэ
Ignazio Silone
Silone.JPG
Асабістыя зьвесткі
Імя пры нараджэньні Secondo Tranquilli
Нарадзіўся 1 траўня 1900
Пэшына, Італія
Памёр 22 жніўня 1978
Жэнэва, Швайцарыя
Грамадзянства ЗША
Літаратурная дзейнасьць
Род дзейнасьці пісьменьнік, публіцыст, палітычны дзеяч
Жанр раман
Значныя творы «Фантамара» (1933)
Прэміі Ерусалімская прэмія (1969)
Афіцыйны сайт(італ.)

Іньяцыё Сылонэ (па-італьянску: Ignazio Silone; 1 траўня 190022 жніўня 1978) — італьянскі пісьменьнік, публіцыст, палітычны дзеяч сацыялістычнай арыентацыі.

Магіла Іньяцыё Сылонэ ў Пэшыне

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1911 годзе страціў бацьку, у 1915 - маці й іншых членаў сям'і падчас Авэцанскага землятрусу. У 1917 уступіў у Італьянскую сацыялістычную партыю. У 1921 стаў адным з заснавальнікаў Італьянскай камуністычнай партыі. Брат Іньяцыё быў арыштаваны як чалец ІКП і памёр ад зьбіцьця ў турме (1931).

У 1927 наведаў СССР. У 1930 па ідэйных меркаваньнях парваў з ІКП. У яго былі выяўлены сухоты, выявіліся прыступы дэпрэсіі. У 1931-1945 жыў у Швайцарыі, пачаў актыўна займацца літаратурай. Антыфашысцкі раман «Фантамара» (1933) адразу ж зьявіўся ў перакладах на нямецкі (1933) й ангельскі (1934), атрымаў высокую адзнаку Троцкага й стаў пачаткам абруцкай трылёгіі Сылонэ, якая ўключыла пазьней раманы «Хлеб і віно» (1937) й «Насеньне пад сьнегам» (1943). Выступаў з публіцыстыкай, накіраванай супраць таталітарызму («Школа дыктатараў», 1938). У гады вайны ўвайшоў у швайцарскую падпольную арганізацыю, якая падтрымлівала рух Супраціўленьня ў Італіі, паралельна стаў агентам разьведслужбы ЗША (падпольная мянушка – Лен).

Пасьля вызваленьня Італіі вярнуўся на радзіму, стаў актыўным дзеячам сацыялістычнай партыі, рэдактарам газэты «Аванці». Актыўна выступаў супраць сталінізму, перайшоў на пазыцыі хрысьціянскага сацыялізму. Разам зь Андрэ Жыдам, Артурам Кестлерам і інш. удзельнічаў у знакамітай антытаталітарнай анталёгіі «Бог, які пацярпеў крах» (1949). Браў удзел у працы міжнароднага Кангрэсу за волю культуры. Пасьля публікацыі матэрыялаў пра яго сувязь зь амэрыканскай разьведслужбай (1967) адышоў ад палітыкі, засяродзіўшыся на літаратуры.

Працы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Раманы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1930 «Фантамара» (Fontamara)
  • 1934 «Вандроўка ў Парыж» (Un viaggio a Parigi)
  • 1936 «Хлеб і віно» (Pane e Vino)
  • 1941 «Насеньне пад сьнегам» (Il seme sotto la neve)
  • 1952 «Жменя ажыны» (Una manciata di more)
  • 1956 «Сакрэт Лукі» (Il segreto di Luca)
  • 1960 «Ліса й камэліі» (La volpe e le camelie)
  • 1968 «Лёс аднаго беднага хрысьціяніна» (L'avventura di un povero cristiano) - прэмія Кампьела
  • 1971 «Севярына» (L'avventura di un povero cristiano) - завершаны жонкай, апублікаваны пасмяротна ў 1981 годзе

Публіцыстыка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1934 «Фашызм. Паходжаньне й разьвіцьцё» (Il Fascismo. Origini e sviluppo)
  • 1938 «Школа дыктатараў» (La scuola dei dittatori)
  • 1939 «Жывыя думкі аб Мазыні» (The living thoughts of Mazzini)
  • 1944 «Дакладная цыдулка са швайцарскай турмы» (Memoriale dal carcere svizzero)
  • 1965 «Яно - выйсьце бясьпекі» (Uscita di sicurezza)

П'есы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1944 «І ён схаваўся» (Ed egli si nascose)
  • 1969 «Прыгода беднага хрысьціяніна» (L'avventura di un povero cristiano)