Італія
| Італія Repubblica Italiana |
|||||
|
|||||
| Дзяржаўны гімн «La Canzone degli Italiani» |
|||||
 |
|||||
| Афіцыйная мова | італьянская | ||||
| Сталіца | Рым | ||||
| Найбуйнейшы горад | Рым | ||||
| Форма кіраваньня | Рэспубліка Джорджа Напалітана Энрыка Лета |
||||
| Плошча • агульная • адсотак вады |
71-е месца ў сьвеце 301 336 км² 2,40% |
||||
| Насельніцтва • агульнае (2004) • шчыльнасьць |
22-е месца ў сьвеце 58 462 375 194/км² |
||||
| СУП • агульны (2004) • на душу насельніцтва |
8-е месца ў сьвеце $1,621 трлн $27 727 |
||||
| Валюта | Эўра (€) |
||||
| Часавы пас • улетку |
CET (UTC+1) CEST (UTC+2) |
||||
| Незалежнасьць Аб’яднаньне |
17 сакавіка 1861 |
||||
| Аўтамабільны знак | I | ||||
| Дамэн верхняга ўзроўню | .it | ||||
| Тэлефонны код | +39 | ||||
 |
|||||
Італья́нская рэспу́бліка альбо Іта́лія (па-італьянску: Repubblica Italiana альбо Italia) — краіна ў Паўднёвай Эўропе, знаходзіцца на Апэнінскай паўвысьпе і дзьвюх вялікіх выспах ў Міжземным моры: Сыцыліі і Сардыніі. Мяжуе на поўначы з Аўстрыяй, Францыяй і Швайцарыяй. Незалежныя краіны Сан-Марына і Ватыкан зьяўляюцца анклявамі на італьянскай тэрыторыі.
Зьмест |
Назва [рэдагаваць]
Існуе багата здагадак наконт этымалёгіі назвы «Italia», якія былі прапанаваны гісторыкамі й лінгвістамі[1]. Паводле аднага з найбольш распаўсюджаных тлумачэньняў, тэрмін Italia мае грэцкае паходжаньне й з аскоцкае мовы Víteliú перакладаецца як «зямля цяляці»[2]. Бык быў сымбалем паўднёвых італьянскіх плямёнаў і ён часьцяком выкарыстоўваўся пад час самніцкіх войнаў як сымбаль непакорнасьці да Рыму й волі паўднёвай Італіі. Грэцкі гісторык Дыянісыюс Галікарнаскі зьвязваў назву з імём легендарнага караля сыкулаў і энотраў Італам, які таксама згадваўся Арыстотэлем і Туцыдыдам.
Назва Italia першапачаткова ўжывалася толькі да паўднёвай часцы паўвыспы, да сучаснай Калябрыі, паводле Антыёха Сыракускага. Але ў ягоныя часы слова Энотрыя й Італія былі сынонімамі, болей таго, імя ўжывалася да тэрыторыі Лэўканіі. Грэкі паступова сталі ўжываць назву адносна да больш шырокай тэрыторыі, а потым і да ўсёй паўвыспы[3].
Гісторыя [рэдагаваць]
- Асноўны артыкул: Гісторыя Італіі
Прагісторыя і старажытны Рым [рэдагаваць]
Раскопкі ў Італіі выявілі наяўнасьць сучаснага чалавека яшчэ ў пэрыяд палеаліту, каля 200 000 гадоў таму[4]. Італійскія плямёны дарымскай Італіі, як то умбрыйцы, лаціняне (прашчуры рымлянаў), волскі, самніты, кельты і лігуры, якія засялілі паўночную Італію, і многія іншыя пераважна індаэўрапейскія плямёны. Сярод асноўных гістарычных народаў, не індаэўрапейскага паходжаньня вылучаюць этрускаў, элімцаў, сыкулаў і дагістарычных сардынцаў.
Паміж 17—11 стагодзьдзямі да н. э. грэкі мікенскай цывілізацыі ўсталявалі кантакты зь Італіяй[5], а ў 8-м і 7-м стагодзьдзях да н. э. грэцкія калёніі былі створаны на узьбярэжжах Сыцыліі і паўднёвай часткі італьянскай паўвыспы, якія сталі вядомы пад назовам Вялікая Грэцыя. Таксама фінікійцы заснавалі калёніі на ўзьбярэжжы Сардыніі і Сыцыліі.
Старажытны Рым быў спачатку невялікай сельскагаспадарчай суполкай заснаванай каля 8 стагодзьдзя да н. э., зь цягам часу мястэчка вырасла ў калясальную імпэрыю, якая ахоплівала ўсё Міжземнае мора, у якой старажытныя грэцкая і рымская культуры былі аб’яднаны ў адну цывілізацыю. Гэтая цывілізацыя была настолькі ўплывовай, што ейныя адгалоскі існуюць у сучасным праве, адміністрацыі, філязофіі і мастацтве, сфармаваўшы падставу лічыць, што заходняя цывілізацыя заснавана на рымскай. У павольным згасані з канца 4 стагодзьдзя н. э., імпэрыя канчаткова разьбілася на дзьве часткі ў 395 годзе Заходнюю Рымскую імпэрыю і Усходнюю Рымскую імпэрыю. Заходняя частка, пад ціскам франкаў, вандалаў, гунаў, готаў і іншых групаў насельніцтва з усходняй Эўропы, нарэшце, распалася, у выніку чаго на італьянская паўвысьпа была падзелена на мноства невялікіх незалежных каралеўстваў, якія ваявалі паміж сабой у бліжэйшых 1300 гадоў. Ўсходняя частка засталася адзінай спадкаемцай рымскай дзяржавы.
Сярэднявечча [рэдагаваць]
У VI стагодзьдзі бізантыйскі імпэратар Юстыніян адваяваў Італію ў остготаў, але ўварваньне новай хвалі германскіх плямёнаў лянгабардаў у канцы таго ж стагодзьдзя, зьнізілі бізантыйскую прысутнасьць на апэнінскай паўвысьпе. Лямбардзкае каралеўства паўночнай і цэнтральнай Італіі была пазьней далучана да імпэрыі франкаў Карлам Вялікім у канцы VIII стагодзьдзя. Франкскія каралі дапамаглі рымскім папам усталяваць уладу ў цэнтральнай Італіі, ад Рыма да Равэны. Да XIII стагодзьдзя ў італьянскай палітыцы дамінавалі адносіны паміж нямецкімі імпэратарамі Сьвяшчэннай Рымскай імпэрыі і папамі рымскімі, таму большасьць італьянскіх дзяржаваў прытрымлівалася то аднаго то іншага боку.
Менавіта ў гэты пэрыяд сфармаваліся такія інстытуты ўлады, як сіньярыя і сярэднявечная камуна. У анархічных умовах, якія часьцяком пераважалі ў сярэднявечных італьянскіх гарадах-дзяржавах, людзі шукалі моцнай улады, каб аднавіць парадак і супыніць бясконцыя ваенныя сутычкі мясцовай эліты. Спробы Бэрэнгара Фрыульскага й Ардуіна Іврэйскага стварыць неззалежнае суцэльнае каралеўства Італія былі разгромлены Францкімі імпэратарамі. Нягледзячы на шматлікія разбуральныя войны, італьянскія гарады, асабліва на поўначы, хутка разьвіваліся і пазьней пераўтварыліся ў своеасаблівую зьяву, як то купецкую рэспубліку. У гэтых гарадах-дзяржавах, алігархічнай рэчаіснасьці, дамінуючым была кляса купецтва, пры гэтым існавала адносная свабода навуковай і творчай дзейнасьці. Выбітным сярод іх, на поўначы Італіі, быў Мілан, які ў XII стагодзьдзі ачольваючы Лямбардзкую лігу, разграміў разам з саюзнымі гарадамі-дзяржавамі нямецкага імпэратара Фрыдрыха Барбаросу, што прывяло да поўнай незалежнасьці большасьці паўночных і цэнтральных італьянскіх гарадоў.
З IX стагодзьдзя на Сыцыліі існаваў ісламскі эмірат пакуль у канцы XI стагодзьдзя нарманы яго не захапілі, разам з большасьцю лямбардзкіх і бізантыйскіх дзяржаваў паўднёвай частцы Італіі. Праз складаны шэраг падзеяў, на поўдні Італіі было створана адзінае каралеўства, якое кіравалася спачатку Гогенштаўфэнамі, потым Анжу, а з XV стагодзьдзя, дынастыей Арагону. На Сардыніі, былой бізантыйскай правінцыі, зьявіліся незалежныя дзяржавы, аднак большая частка выспы знаходзілася пад кантролем Генуі альбо Пізы, пакуль каралеўства Арагон заваявала выспу ў XV стагодзьдзі.
У пазьнейшыя часы на тэрыторыі Італіі былі існавалі шматлікія марскія рэспублікі, як то Вэнэцыя, Генуя, Піза і Амальфі. Італьянскія рэспублікі займаліся гандлем на Ўсходзе, стваралі калёніі на ўзьбярэжжах Чорнага і Міжземнага мораў, зладжвалі кантакты з Бізантыйскай імпэрыяй і ісламскім міжземнаморскім сьветам. Гэтыя марскія рэспублікі бралі таксама актыўны ўдзел у крыжовых паходах, выкарыстоўваючы новыя палітычныя і гандлёвыя магчымасьці. Рэспублікі пашыраліся таксама за кошт суседніх італьянскіх гарадоў, як то Падуя, Вэрона, Бэргама і іншыя. У Мілане ў той час было створана Міланскае герцагства, якое займала тэрыторыю заходняй Лямбардыі. П’емонт увайшоў у склад Савойскага графства. Флярэнцыя ператварылася ў высока арганізаваны гандлёвы і фінансавы цэнтар, стаўшы на многія стагодзьдзі эўрапейскай сталіцай шоўку, воўны, банкаў і ювэлірных вырабаў. Гэта прывяло да доўгага суперніцтва зь іншымі тасканскімі дзяржавамі, як то Арэцца, Лука, Піза і Сіена.
Італія гуляла прыкметную ролю ў культурым разьвіцьці Эўропы ў Сярэднявеччы. Акрамя рэлігійнай ўлады папы рымскага, Італія рэзідэнцыя першага эўрапейскага ўнівэрсытэта, што адчыніўся ў Балёньні. Таксама шырока вядомы такія італьянскія рэлігійныя дзеячы як Бэнэдыкт Нурсійсі, Сьвяты Францыск Асіскі і Сьвяты Томас Акіна, а таксама італьянскія пісьменьнікі — Дантэ Аліг’еры, Джавані Бакачча і Франчэска Пэтрарка. Школа Салерна дала магчымасьць усёй Эўропе далучыцца да ведаў ісламскай і бізантыйскай мэдыцыны, а кантакты паміж марскімі рэспублікамі і краінамі ісламскага міжземнамор’я прывялі да шырокага распаўсюджваньня арабскіх лічбаў у Заходняй Эўропе.
Палітыка [рэдагаваць]
Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел [рэдагаваць]
- Асноўны артыкул: Адміністрацыйна-тэрытарыяльны падзел Італіі
Тэрыторыя Італіі падзеленая на 20 рэгіёнаў, 5 зь якіх маюць асаблівы статус. Рэгіёны ў сваю чаргу падзяляюцца на 109 правінцыяў.
| Рэгіён | Сталіца | Насельніцтва (2001) |
|---|---|---|
| Абруццы | Аквіля | 1 262 392 |
| Базыліката | Патэнца | 597 768 |
| Вэнэта | Вэнэцыя | 4 527 694 |
| Кампанія | Нэапаль | 5 701 931 |
| Эмілія-Раманьня | Балёньня | 3 983 346 |
| Фрыўлі-Вэнэцыя-Джулія | Трыест | 1 183 764 |
| Калябрыя | Катандзара | 2 011 466 |
| Лацыё | Рым | 5 112 413 |
| Лігурыя | Генуя | 1 571 783 |
| Лямбардыя | Мілян | 9 032 554 |
| Маркэ | Анкона | 1 470 581 |
| Малізэ | Кампабаса | 320 601 |
| П’емонт | Турын | 4 214 677 |
| Апулія | Бары | 4 020 707 |
| Сардынія | Кальяры | 1 631 880 |
| Сыцылія | Палерма | 4 968 991 |
| Таскана | Флярэнцыя | 3 497 806 |
| Трэнтына-Альта-Адыджэ | Трэнта і Бальцана | 940 016 |
| Умбрыя | Пэруджа | 825 826 |
| Вальле-д’Аоста | Аоста | 119 548 |
Агульная характарыстыка [рэдагаваць]
Італія працягваецца з паўночных Альпаў, амаль да ўзьбрэжжа Паўночнай Афрыкі, ствараючы, такім чынам лінію, даўжынёй 1100 км. Італію атачаюць Лігурыйскае і Тырэнскае мора на захадзе, Іанічнае мора на поўдні і Адрыятычнае мора на ўсходзе. У нацыянальную тэрыторыю Італіі ўваходзяць дзьве вялікіх выспы, гэта Сарзінія і Сыцылія, а таксама і мноства маленькіх выспаў, такіх як Капры, Іхія, Эльба; Ліпарскія выспы, паўночней Сыцыліі; выспы Пэнтэлерыя, Ліноза, Ламп’ёнэ і Лампэдуза, паміж Сыцыліяй і Афрыкай. Паводле пагадненьня з Югаславіяй 1954—1971 гг., у склад Італіі ўвайшоў Тріэст з вобласьцю Істрыя. На тэрыторыі самой Італіі існуюць два невялікіх незалежных анклава — Ватыкан і Рэспубліка Сан-Марына. Італія мяжуе на захадзе з Францыяй, на поўначы з Швайцарыяй і Аўстрыяй, на ўсходзе са Славеніяй. Сталіцай Італіі ёсьць Рым.
.jpg)
Мадэрная Італія ўтварылася ў 1861 г., пад кіраўніцтвам караля Сардзініі Віктора Эмануіла ІІ. Дагэтуль, Італія складалася са шматлікіх і незалежных дзяржаваў, чый сэпаратызм і моц адлюстраваліся ў тэрытарыяльным падзеле Італіі на 20 рэгіёнаў. Восем зь іх знаходзяцца ў Паўночнай Італіі: Эмілія-Романья, Фрыўлі-Вэнэцья Джулія, Лігурыя, Лямбардыя, П’емонт, Трэнціна Альто-Адзіджэ, Вальле д’Аоста і Вэнэто. Шэсць знаходзіцца ў Цэнтральнай частке краіны: Абруцці, Латыўм, Мархе, Молізе, Тасканія і Умбрыя. Паўднёвая Італія складаецца з чатырох: Апулія, Базыліката, Калябрыя і Кампанія. Астатніх два рэгіёны, гэта выспы Сыцылія і Сардзінія. Італія знаходзіцца на сусьветнай гістарычнай арэне з часоў Рымскай Імпэрыі і сучасная Італія зьяўляецца індустрыяльна разьвітай краінай, адным зь лідэраў Эўрапейскага Зьвязу.
Геаграфія [рэдагаваць]
- Асноўны артыкул: Геаграфія Італіі
Эканоміка [рэдагаваць]
- Асноўны артыкул: Эканоміка Італіі
Дзяржаўны лад [рэдагаваць]
Урад [рэдагаваць]
На рэфэрэндуме 2 ліпеня 1946 году, італьянцы адмовіліся ад манархіі і Італія стала рэспублікай. Канстытуцыя Італьянскай рэспублікі прымаліся з 22 сьнежня 1947 года і канчаткова была прынятая 1 студзеня 1948 году. Паводле Канстытуцыі, заканадаўчая ўлада зьяўляецца падпарадкаванай 630 сябрам парлямэнту і 315 сябрам сэнату. Прэзыдэнт рэспублікі абіраецца на 7-мі гадовы тэрмін шляхам галасаваньня на чарговай сэсіі парлямэнту і трох дэлегатаў ад розных рэгіёнаў краіны. Выканаўчая ўлада падпарадкоўваецца кабінэту міністраў, які фармаваўся з партый парлямэнта, на чале з прэм’ер-міністрам, які фармальна падпарадкоўваецца прэзыдэнту краіны.
У 20 рэгіёнах краіны абіраецца свой урад, які выконвае ўладу на мясцовым узроўні. Пяць рэгіёнаў — Фрыўлі-Вэнэцыя Джулія, Сардзінія, Сыцылія, Трэнціна-Альта-Адыджэ і Вальле д’Аоста маюць спэцыяльны аўтаномны статус згодна з Канстытуцыяй.
Асноўнымі палітычнымі партыямі ў Італіі зьяўляюцца Хрысьціянская Дэмакратычная партыя Італіі, якая была створана ў 1945 годзе. Іншымі значнымі партыямі зьяўляюцца Дэмакратычная партыя Левых (альбо Камуністыя за рэформы) і Сацыялістая партыя. Значную папулярнасьць на поўначы набыла вультраправая партыя Ліга Поўначы. Маленькімі партыямі ў Італіі зьяўляюцца Сацыяльная Дэмакратычная партыя, Рэспубліканская партыя, Лібэральная партыя, і нэа-фашысцкая Італьянскі Сацыяльны Рух.
Дэмаграфія [рэдагаваць]
Італія — гэта краіна з адным з найбольш высокіх паказчыкаў шчыльнасьці насельніцтва ў Эўропе. Найбольш высокая шчыльнасьць складае 200 чалавек на 1 км². у Паўночна-Італьянскай раўніне, узьбярэжжы Лігурыі, паўночнай Таскане. Прырост насельніцтва ў Італіі мае тэндэнцыі да скарачэньня. У 1970 г. прырост склаў 4,4 %, а ў 1990 — ужо 0,5 %.
Каля ¾ насельніцтва жывуць у местах. Найбольшым местам Італіі зьяўляецца Рым, Мілан, Нэапаль і Турын маюць больш чым 1 млн мяшчанаў. Іншыя вялікія месты гэта Генуя, Палерма, Балёньня, Флярэнцыя, Катанія і Вэнэцыя.
Эміграцыя моцна паўплывала на італьянскую папуляцыю. З 1861 па 1965 год 26.5 млн італьянцаў эмігрыравалі, большая частка ў Злучаныя Штаты, Аргентыну і Бразылію і толькі 6 млн вярнуліся. Пасьля Другой Сусьветнай вайны, мноства зьязджала на працу ў іншыя эўрапейскія краіны, галоўным чынам у заходнюю Нямеччыну і Швайцарыю і толькі 25 % вярнуліся. З 80-х гг. эміграцыя спынілася і Італія сама пачала прымаць эмігрантаў, галоўным чынам з Паўночнай Афрыцы, Албаніі і Югаславіі, а пасьля краху камуністычных рэжымаў Усходняй Эўропы, пачаўся прыток з краінаў Усходняй Эўропы.
Італьянцы этнічна не зьяўляюцца гамагеннымі, што было выклікана працяглай гісторыі падзеленасьці і міграцыі, і мноства псыхічных тыпаў прэзэнтуе папуляцыю. Мноства людзей размаўляе не на літаратурнай італьянскай мове, а на дыялектах альбо неітальянскіх мовах. Гэтыя дыялекты і мовы залежаць ад рэгіёну і найбольш абасобленнай раманскай мовай зьяўляецца мова Сардыніі, якая бліжэй за ўсіх да лацінскай мовы і на якой размаўляе 1,2 мільёна жыхароў Сардыніі. Фрыўльская, альбо Рэта-Раманская мова, на якой размаўляе 520 000 чалавек ў паўночна-заходнім рэгіёне Фрыўліі; Ладіна, Рэта-Раманская мова, на якой размаўляюць у гарах Трэнціна-Альта-Адыджэ. Цалкам неітальянскай группай зьяўляюцца 260 000 германа-італьянцаў, якія жывуць у Трэнціна-Альта-Адыджэ (былы аўстрыйскі Паўднёвы Тыроль) і размаўляюць на паўднёва-нямецкім дыялекце Аўстрыі ды Баварыі. Таксама італьянскія славяне, колькасьцю 53 000 чалавек, якія жывуць у рэгіёне Фрыўліі і Вэнэцыі-Джуліі. Ізаляванымі групамі зьяўляюцца грэцкія камунны, якія пражываюць часткова ў Апуліі, часткова ў Калябрыі (на поўдні краіны); альбанскія калёніі ў Сыцыліі і Калябрыі; сэрба-харваты ў Молізе; і франкамоўныя группы ў Аосьце, на поўначы краіны.
Амаль 90 % італьянцаў зьяўляецца Рыма-каталікамі. Каталіцтва было прызнана афіцыйнай рэлігіяй Італіі па Лятэранскаму каншахту, паміж Ватыканам і Італіяй 11 лютага 1929 году і гэты легальны статус быў адменены толькі ў 1984 годзе. Пратэстанты жывуць невялікімі абшчынамі і складаюць прыкладна каля 180 000 чалавек, колькасць габрэяў складае прыкладна 35 000. Таксама дзейнічае Праваслаўная царква Італіі.
Адукацыя і культура [рэдагаваць]
Італьянская адукацыя вольная і дзеці вучацца з 6 да 14 гадоў. Дзеці паміж 11 і 14 гадамі паступаюць у сярэднюю школу, якая зьяўляецца градаванай і могуць скончыць яе ў клясычнай навуковай школе, школе трэніроўкі выкладчыкаў, альбо разнастайныя тэхнічныя школы, дзе рыхтуюць студэнтаў для якой-небудзь прафэсіі. Толькі невялічкая частка вучняў ідзе вучыцца ва ўнівэрсытэты. Галоўныя ўнівэрсытэты Італіі знаходзяцца ў Рыме, Нэапалі, Міляне, Балёньні, Турыне і Палерма. У г. Дуіно (камуна Дуіно-Аўрысіна, правінцыя Трыест, рэгіён Фрыўлі-Вэнэцыя-Джулія) дзейнічае Адрыятычны каледж міжнароднай супольнасьці.
Італьянская адукацыя зьдзейсніла вялікі прагрэсс у ХХ ст. У 1930-я гады толькі 20 % насельніцтва ведалі грамату. Сёньня непісьменнасьць цалкам ліквідаваная на поўначы краіны, але на поўдні адукацыйная сыстэма працягвае пакутаваць ад недахопу фінансаваньня і недахопаў самой сыстэмы і нягледзячы на прадпрымаемыя ўрадам крокі, адукацыйная сыстэма ўсё яшчэ моцна залежыць ад кожнага асобнага рэгіёну.
Культурныя інстытуты [рэдагаваць]
Акадэміі моцна паўплывалі на інтэлектуальнае жыцьцё ў Італіі. Адной з найзначнейшых застаёцца Акадэмія дэі Лінцэі, заснаваная ў 1603 годзе ў Рыме. Нацыянальная Акадэмія Сьвятога Лукі па мастацтвам, заснаваная ў ХІV ст. Флярэнтыйская Акадэмія Нацыянале дэля Круска (1582) навучае псыхалёгіі, лексыкаграфіі і граматыцы. Нацыянаяльная Акадэмія Сьвятой Чычыліі па музыке, заснавана ў Рыме ў 1566 годзе. Галоўным інстытутам па матэматыцы, фізыцы і натуральным навукам, зьяўляецца Нацыянальны Дасьледчы Камітэт Італіі, заснаваны ў 1923 годзе. Галоўнай бібліятэкай зьяўляецца Нацыянальная Цэнтральная Бібліятэка, заснаваная ў 1747 г. у Флярэнцыі, фонд якой складаецца з 4 млн кнігаў. Рымская Віктора Імануіла ІІ Нацыянальная Цэнтральная бібліятэка з 2.8 млн дакумэнтаў і Цэнтральны Дзяржаўны архіў са 120.000 дакумэнтаў.
Большасьць музэяў і галерэяў мастацтва знаходзіцца ў вялікіх местах. Найбольш знакамітымі зьяўляюцца Палац Піцьці, Уфіццы, і Нацыянальны Музэй у Флярэнцыі. Таксама знакамітыя Галерэя Баргезе, Віла Джулія, Капіталійскі Музэй, і Нацыянальная Галерэя сучаснага мастацтва ў Рыме; Акадэмія ў Вэнэцыі. «Унівэрсытэта Італьяна пэр Страньеры», пабудаваны ў 1925 г. у Пэруджыі выкладае курсы па гісторыі Італіі, італьянскай культуры і італьянскую мову для іншаземных студэнтаў.
Ахова здароўя [рэдагаваць]
Сыстэма аховы здароў’я ў Італіі платная, але якасьць аказваемай мэдычнай дапамогі зноў залежыць ад рэгіёнаў. Мноства шпіталяў трымаюць разнастайныя Каталіцкія Ордэны. Узровень сьмяротнасьці пайшоў долу пачынаючы з 70-х гг. і зараз ён амаль дасягнуў сярэднеэўрапейскага ўзроўня.
Дачыненьні зь Беларусьсю [рэдагаваць]
Дыпляматычныя дачыненьні ўрады ўсталявалі 13 красавіка 1992 году. У тым жа годзе ў Менску адчынілася пасольства Італіі, а ў Рыме пачало працаваць консульства Беларусі. У 1993 годзе консульства пераўтварылі ў пасольства.
У красавіку 1994 году ў Італіі пабываў з афіцыйным візітам старшыня ўраду Беларусі Вячаслаў Кебіч. У Рыме бакі падпісалі сумесную дэклярацыю аб асновах эканамічных адносінаў. У траўні 2004 года ў Італіі пабываў старшыня ўраду Беларусі Сяргей Сідорскі.
У якасьці дабрачыннасьці італьянцы забясьпечылі мэдычным абсталяваньнем лякарні ў Менску, Гомелі, Століне і Мазыры, а таксама прымаюць на лячэньне і адпачынак дзяцей з зон, якія былі радыёактыўна забруджаныя. У 2007 годзе ўрады падпісалі адмысловае пагадненьне датычна паездак дзяцей. У тым жа годзе ў Італію для аздараўленьня было вывезена 21,5 тыс. беларускіх дзяцей, а ў 2008 годзе іх колькасьць склала 19,7 тыс. Італьянскія дабрачынныя арганізацыі накіроўваюць у Беларусь грузы з дапамогай і мэдыкамэнтамі, ажыцьцяўляюць рамонт дзіцячых прытулкаў, будуюць паліклінікі і ажыцьцяўляюць прафэсійнае навучаньне дзяцей-сірацінаў і дзяцей з адхіленьнямі псыхічнага развіцьця.
У гандлі з Італіяй Беларусь устойліва захоўвае адмоўнае сальда. У 2008 годзе ў Беларусі дзейнічала 81 (48 сумесных і 33 замежныя) прадпрыемства з удзелам італьянскага капіталу, што пераважна засяродзіўся ў тэкстыльнай і мэблевай вытворчасьці.
У красавіку 2009 году Аляксандр Лукашэнка сустрэўся ў Рыме са старшынём італьянскага ўраду Сыльвіё Бэрлюсконі. Напрыканцы лістапада 2009 спадар Бэрлюсконі наведаў Менск і правёў перамовы з кіраўніцтвам краіны.
Глядзіце таксама [рэдагаваць]
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ Alberto Manco, Italia. Disegno storico-linguistico, 2009, Napoli, L'Orientale, ISBN 978-88-95044-62-0
- ^ J.P. Mallory and D.Q. Adams, «Encyclopedia of Indo-European Culture» (London: Fitzroy and Dearborn, 1997), 24.
- ^ Pallottino, M., «History of Earliest Italy», trans. Ryle, M & Soper, K. in Jerome Lectures, Seventeenth Series, ст.50
- ^ Kluwer Academic/Plenum Publishers 2001, ch. 2. ISBN 0-306-46463-2.
- ^ The Mycenaeans and Italy: the archaeological and archaeometric ceramic evidence, University of Glasgow, Department of Archaeology
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
Італія — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
|
|||||||||||||||||
|
||||||||
|
|||||||||||||
|
||||||||
