Андрэй Клімаў
| Андрэй Клімаў | |
| Дэпутат 13-скліканьня ВС РБ | |
|---|---|
| Асабістыя зьвесткі: | |
| Нарадзіўся: | 17 студзеня 1965 (47 гадоў) Менск, БССР |
| Нацыянальнасьць: | беларус |
Андрэй Клімаў (нарадзіўся 17 верасьня 1965) — беларускі палітык, бізнэсовец, літаратар. Дэпутат Вярхоўнага Савета 13-га скліканьня, аўтар некалькіх кніжак. Тройчы адбываў пакараньне ў выглядзе пазбаўленьня волі. Прызнаваўся міжнароднай супольнасьцю палітычным зьняволеным. Жанаты, пражывае ў Менску. Скончыў юрыдычны факультэт БДУ. Сябра беларускага ПЭН-цэнтру[1].
Зьмест |
[рэдагаваць] Крымінальныя справы
Андрэй Клімаў быў арыштаваны 3 красавіка 2007 году за апублікаваныя ў Інтэрнэце публіцыстычныя артыкулы. Супраць палітыка ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 361 ч.3 КК РБ «Заклікі да звяржэньня або зьмяненьня канстытуцыйнага ладу, ажыцьцёўленыя з дапамогай СМІ». Вызвалены пад ціскам міжнароднай супольнасьці[2].
У ізалятары ў палітыка здарыўся сардэчны прыступ [3]. 1 жніўня Андрэй Клімаў на практычна закрытым судзе быў прысуджаны да 2 гадоў калёніі строгага рэжыму.[4] Журналісты і праваабаронцы не былі праінфармаваныя пра правядзеньне суду, і грамадзкасьць даведалася пра прысуд Андрэю Клімаву толькі празь месяц[Крыніца?]. Раней Клімаў, актыўны апанент Аляксандра Лукашэнкі, правёў 4 гады ў турме па абвінавачваньнях у эканамічных злачынствах, а таксама быў прысуджаны да 15 месяцаў абмежаваньня свабоды за арганізацыю вулічных акцый пратэсту на Дзень Волі ў 2005 годзе [5]
«Міжнародная амністыя» прызнала Андрэя Клімава вязьнем сумленьня. [6]
Раней адбываў пакараньне ў выглядзе 4-х год пазбаўленьня волі за эканамічныя злачынствы. На думку Андрэя, гэта была помста за спробу арганізаваць імпічмэнт Лукашэнку[Крыніца?].
[рэдагаваць] Бізнэс
Валодаў групай кампаній «Андрэй Клімаў і КО» (будаўніцтва, банк, газэта Андрэя Клімава). Займаў вядучыя пазыцыі ў беларускіх бізнэс-рэйтынгах[7].
[рэдагаваць] Бібліяграфія
Аўтар кнігаў «Той самы Клімаў» (2003), «Прогулки с вампиром» (2004), «Пакаяньне рэвалюцыянэра» (2005), «Минск-2016», «Тени», «Я сделал свой выбор», «Очевидные истины», «Восстание2005».
[рэдагаваць] Палітычная дзейнасьць
Як дэпутат ВС 13-скліканьня быў адным з ініцыятараў імпічмэнту Лукашэнкі, які не адбыўся. Узначальваў «Рух Андрэя Клімава»[8], выказваў прэзыдэнцкія амбіцыі перад выбарамі 2006-га году. Арганізатар «Рэвалюцыі Андрэя Клімава» 25 сакавіка 2005 году, пасьля якой быў асуджаны. У 2005 г стаў лаўрэатам Нацыянальнай прэміі ў вобласці абароны правоў чалавека, утворанай Аргкамітэтам Хартыі’97, у намінацыі “За асабістую мужнасць пры абароне правоў чалавека”.[9] Зараз падтрымлівае Аляксандра Мілінкевіча, лідэра руху «За Свабоду». У студзені 2010 году зьявіліся чуткі, што Клімаў будзе прэтэндаваць на старшынства ў АГП, аднак яны не пацьвердзіліся[10].
[рэдагаваць] Крыніцы
- ^ Андрэя Клімава прынялі ў ПЭН-цэнтар на ганку спэцкамэндатуры Наша Ніва Праверана 22 студзеня 2011 г.
- ^ Андрэй Клімаў:"Першае – мне трэба адчуць сябе свабодным" Праверана 22 студзеня 2011 г.
- ^ http://spring96.org/ru/news/17460/
- ^ Прысуд Клімаву пакінулі без зменаў
- ^ 25 сакавіка ў Менску – сьвята на Дзень волі або рэвалюцыя Клімава?
- ^ "Міжнародная амністыя" прызнала Андрэя Клімава Вязьнем сумленьня
- ^ Николай НЕКРАШЕВИЧ (15 лістапада 2010) Что стало с теми, кто пытался наладить бизнес в Беларуси(рас.). Заўтра тваёй краіны. Праверана 22 студзеня 2011 г.
- ^ Рухі Андрэя Клімава
- ^ Алесь Бяляцкі: «Справа Андрэя Клімава заказная»
- ^ http://www.nv-online.info/by/42/300/7318/
