Аталянта Бэргама

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Сьцяг Італіі Аталянта
AtalantaBC.png
Поўная назва Atalanta Bergamasca Calcio
Заснаваны 1907
Горад Бэргама, Італія
Стадыён Атлеці Адзуры д’Італія
Умяшчальнасьць: 24 642
Галоўны трэнэр Стэфана Калянтуона
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2012—2013 15 месца
Афіцыйны сайт

Аталянта (па-італьянску: Atalanta Bergamasca Calcio) — італьянскі футбольны клюб з гораду Бэргама, які месьціцца ў правінцыі Лямбардыя. Сваё прозьвішча «нэрадзуры» яны арымалі дзякуючы выступам у кашулях з сіне-чорнымі вэртыкальнымі палосамі, а таксама чорным трусам і чорным шкарпэткам.

Хатнія матчы клюб праводзіць на стадыёне «Атлеці Адзуры д’Італія», які здольны зьмясьціць больш за 24 тысячы чалавек. У Італіі «Аталянту» часам называюць «каралева правінцыйных клюбаў» (італ. Regina delle provinciali) каб падкрэсьліць той факт, што клюб гістарычна зьяўляецца адным зь лепшых сярод камандаў, якія не базуюцца ў вялікіх гарадах краіны.

У сэзоне 2010—2011 гадоў клюб атрымаў заахвочваньне ў Сэрыю А. «Аталянта» дасягала паўфіналу Кубка ўладальнікаў кубкаў у 1988 годзе, калі яшчэ выступала ў другім па значнасьці дывізіёне Італіі. Гэта па-ранейшаму зьяўляецца лепшым паказчыкам выступу клюбаў не зь першага дывізіёну ў буйных турнірах УЭФА, то бок такі ж вынік мае й ангельскі «Кардыф Сіці».

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першым футбольным клюбам гораду Бэргама быў ФК «Бэргама», заснаваны ў 1903 годзе швайцарскімі імігрантамі й выступаў у зоне Лямбардыі чэмпіянату Італіі. 17 кастрычніка 1907 года група ў складзе Эуджэніё Ур’ё, Джуліё й Фэручча Амаці, Алясандра Фарліні й Джавані Рабэрці ўтварыла спартовае таварыства «Атлянта», якое атрымала сваю назву ў гонар гераіні старажытнагрэцкай міталёгіі. У 1913 годзе ў грамадзтве была ўтворана футбольная сэкцыя, а ў 1914 годзе «Атлянта» была прызнаная Італьянскай фэдэрацыяй футболу й пачала ўдзельнічаць у другой групе чэмпіянату Лямбардыі. У 1920 годзе каманда паднялася ў першую групу.

Раней, у лютым 1920 году спартовае таварыства «Аталянта» й спартова-фэхтавальнае таварыства «Бэргамаска», якія паглынулі ў 1913 годзе ФК «Бэргама», аб’ядналіся ў футбольны клюб «Аталянта». Быў прыняты кампрамісны чорна-сіні варыянт колераў клуба (колеры таварыства «Аталянта» былі чорна-белымі, а таварыства «Бэргамаска» — сіне-белымі). Першым трэнэрам стаў натуралізавы аргентынец Чэзарэ Лёвацьці.

У 1928 годзе спэцыяльна для клюба быў пабудаваны стадыён, названы ў гонар фашыста Марыё Бруманы, пазьней перайменаваны ў «Атлеці Адзуры д’Італія». У дэбютным сэзоне 1928—1929 гадоў у нацыянальным чэмпіянаце «Аталянта» стала толькі 14-й у сваёй падгрупе й на наступны год была разьмеркавана ў створаную Сэрыю B. У сэзоне 1932—1933 гадоў з-за праблемаў зь фінансаваньнем «Аталянта» ледзь не зьнялася з чэмпіянату. Толькі дзякуючы продажу ў «Амбразыяну-Інтэр» галкіпэра зборнай Карлё Чэрэзолі клюбу ўдалося дагуляць турнір.

Першы раз патрапіць у Сэрыю А атрымалася ў 1937 годзе, аднак паводле вынікаў гэтага году «Аталянта» вярнулася назад у Сэрыю B, але пры гэтым здолела зарабіць 120 тысяч лір на продажы ў «Рому» свайго лепшага паўабаронцы Джузэпэ Баномі. Пасьля клюб часьцяком зарабляў на продажы сваіх лідэраў у вядучыя каманды краіны. Вяртаньне ў эліту адбылося ў 1940 годзе. «Аталянта» трывала замацавалася ў Сэрыі А і набыла рэпутацыю «правінцыйнага жаху». У 1948 годзе бэргамаскі пад кіраўніцтвам Іва Фіярэнтыні занялі рэкордны для сябе пяты радок у чэмпіянаце. У 1952 годзе «Аталянта» адзначылася чарговым гучным продажам: швэдзкі форвард Гасэ Епсан быў прададзены ў «Напалі» за 105 млн лір, для чаго спатрэбіўся ўдзел мэра горада. У 1955 годзе матч «Аталянты» супраць «Трыестыны» быў паказаны па тэлебачаньні ўпершыню ў гісторыі бэргамскага клюба.

Праз тры гады каманда змагалася за выжываньне, але была прымусова адпраўлена ў Сэрыю B «за парушэньне спартовых прынцыпаў», у 1960 годзе бэргамаскі былі рэабілітаваныя, але да таго часу яны ўжо й так вярнуліся ў Сэрыю А. 2 чэрвеня 1963 года на поле мілянскага Сан-Сыра «Аталянта» заваявала першы трафэй у сваёй гісторыі, абыграўшы ў фінале Кубка Італіі «Тарына» зь лікам 3:1, дзякуючы хет-трыку будучага чэмпіёна Эўропы й віцэ-чэмпіёну сьвету Анджэлё Дамэнгіні. У наступным сэзоне адбыўся дэбют у Кубку ўладальнікаў кубкаў, дзе ў першым раўндзе ў дадатковы час гульцы бэргамскага клюба саступілі будучаму пераможцу — лісабонскаму «Спортынгу».

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Па стане на 31 студзеня 2014 году

Пазыцыя Імя Год нараджэньня
2 Сьцяг Італіі Аб Гульлельма Стэндарда 1981
3 Сьцяг Італіі Аб Стэфана Люкіні 1980
4 Сьцяг Аргентыны Аб Ліянэль Скалёні 1978
5 Сьцяг Італіі ПА Люіджы Джорджы 1987
6 Сьцяг Італіі Аб Джанпаолё Бэльліні (капітан) 1980
7 Сьцяг Харватыі Нап Марка Лівая 1993
8 Сьцяг Італіі ПА Джуліё Мільлячча 1981
9 Сьцяг Уругваю Нап Рубэн Бэнтанкурт 1993
10 Сьцяг Італіі ПА Джакама Банавэнтура 1989
11 Сьцяг Аргентыны ПА Максіміляна Маралес 1987
17 Сьцяг Чылі ПА Карляс Кармона 1987
18 Сьцяг Італіі ПА Даніеле Базэльлі 1992
19 Сьцяг Аргентыны Нап Херман Дэніс 1981
20 Сьцяг Парагваю ПА Марсэлё Эстыгарыбія (ар. «Дэпартыва М») 1987
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
21 Сьцяг Італіі ПА Люка Чыгарыні 1986
23 Сьцяг Італіі ПА Франка Брыенца 1979
27 Сьцяг Італіі Аб Крыстыяна Дэль Гроса 1983
28 Сьцяг Італіі Аб Давідэ Брывіё 1988
29 Сьцяг Тунісу Аб Яан Бэналюан (ар. «Парма») 1987
33 Сьцяг Калюмбіі Аб Марыё Епэс 1976
37 Сьцяг Італіі Бр Марка Спартыельлё 1992
44 Сьцяг Італіі ПА Рыкарда Каццоля 1985
47 Сьцяг Італіі Бр Андрэа Канзыльлі 1987
77 Сьцяг Італіі ПА Крыстыян Раймондзі 1981
78 Сьцяг Італіі Бр Джорджа Фрэццаліні 1976
90 Сьцяг Кот-д’Івуару ПА Муса Канэ 1990
91 Сьцяг Італіі Нап Джузэпэ Дэ Люка 1991
93 Сьцяг Румыніі Аб Канстантын Ніка 1993

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Аталянта Бэргамасховішча мультымэдыйных матэрыялаў