Багдад

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.

Багдад
Першыя згадкі	762
Плошча	30 000 км² км²
Насельніцтва  - з прыгарадамі	4,5 млн. 8 млн.
Часавы пас  - улетку	+3 +4
Мэр	Сабір аль-Ісаві

Багда́д (па-арабску: بغداد) – сталіца Іраку, адміністрацыйны цэнтар мухавазы Багдад; колькасьць жыхароў складае каля 5 млн. чалавек. Разьмяшчаецца на заходнім беразе ракі Тыгр каля ўпадзеньня ракі Дыяла, зьяўляецца адным з самых вялікіх гарадоў Блізкага Ўсходу.

Горад быў заснаваны у 762 годзе другім халіфам з дынастыі Абасыдаў, Аль-Мансурам. Аль-Мансур меркаваў зрабіць Багдад сталіцай імпэрыі Абасыдаў.

Першапачатковая назва горада – Мадынат ас-Салам (Горад Спакою) шырока не ужывалася, і горад атрымаў сучасную назву ад разьмешчанай паблізу вёскі.

[рэдагаваць] Насельніцтва

Колькасьць насельніцтва Багдаду да пачатку вайны з ЗША (2003 г.) складала каля 5 млн. чалавек. Цяпер у выніку сьмерці часткі жыхароў, эміграцыі ў іншыя часткі краіны колькасьць жыхароў значна зьнізілася, але дакладных лічбаў няма. Насельніцтва места – гэта ў асноўным арабы (75%), курды, ірацкія туркмэны, асырыйцы, армяне і інш. Болей 90% жыхароў – мусульмане.

[рэдагаваць] Клімат

Надвор’е ў горадзе складаецца пад уплывам пераважна субтрапічнага і міжземнаморскага клімату. У студзені сярэдняя тэмпэратура паветра складае каля +10°С, у ліпені – каля + 34°С. Сярэднегадавы ўзровень ападкаў ад 160 да 180 мм. Асноўная колькасьць ападкаў выпадае ў сьнежні – студзені. Летні пэрыяд цягнецца з траўня да кастрычніка: у гэты час надвор’е вельмі сьпякотнае і сухое.

[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі