Багуслаў Корвін-Гасеўскі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Багуслаў Корвін-Гасеўскі
Bahusłaŭ Korvin-Gasieŭski. Багуслаў Корвін-Гасеўскі (XVII).jpg
Багуслаў Корвін-Гасеўскі. Л. Тарасевіч, XVII ст.
Slepowron.svg
Герб «Сьлепаўрон»
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся: 1660
Памёр: 24 чэрвеня 1744
Род: Корвін-Гасеўскія
Бацькі: Вінцэнт Корвін Гасеўскі
Магдалена з Канапацкіх

Багуслаў Корвін-Гасеўскі (1660 — 24 чэрвеня 1744) — рымска-каталіцкі й дзяржаўны дзяяч Вялікага Княства Літоўскага. Духоўны пісар вялікі літоўскі (1720)[1], біскуп смаленскі (ад 1724)[2].

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадстаўнік шляхецкага роду Корвін-Гасеўскіх гербу «Сьлепаўрон», сын гетмана польнага літоўскага Вінцэнта й Магдалены з Канапацкіх.

За часамі грамадзянскае вайны ў ВКЛ падтрымліваў супраціўнікаў Сапегаў. У 1722 зрабіўся суфраганам беларускім і біскупам тытулярным акатэнскім. У 1723 увайшоў да віленскае капітулы, у 1724 зрабіўся смаленскім біскупам.

У 1729 як супраціўнік Аўгуста Моцнага склаў дамову з францускім паслом Антуанам Фэлісам дэ Манці з мэтай дамагчыся стальцу для Станіслава Ляшчынскага. Атрымліваў ад Францыі ў памеры 60 тыс. ліўраў хабар за сарваньне кожнага сойму за часамі гаспадараньня Аўгуста Моцнага (сарваў соймы ў 1730 у Горадні й 1732 у Варшаве). Зьвяртаўся таксама да Расеі з мэтай змаганьня з абсалютызмам караля і вялікага князя, атрымаў ад расейскага пасла Фрыдрыха Казіміра фон Лёвэнвольдэ 4 пары сабалёў і 100 залатых чырвонцаў. Быў расчараваны тым, што не атрымаў пасаду біскупа віленскага, і ў 1730 на банкеце, дзе была ўся капітулы, кінуў у новага біскупа Міхала Зянковіча келіхам і бутэлькай.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV—XVIII wieku. Spisy / Oprac. Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. — Kórnik, 1994. S. 208.
  2. ^ Вячаслаў Насевіч. Гасеўскія // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. С. 516.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]