Бадзі Гай

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Бадзі Гай
George «Buddy» Guy
Buddy Guy 2008.jpg
Дата нараджэньня 30 ліпеня 1936
Месца нараджэньня Кларксдейл, Місысыпі, ЗША
Гады творчасьці 1953—дасюль
Краіна Злучаныя Штаты Амэрыкі
Прафэсіі гітарыста, сьпявак
Інструмэнты Гітара
Жанры Блюз, электра блюз, чыкагскі блюз
http://www.buddyguy.net/

Джордж «Бадзі» Гай (па-ангельску: George «Buddy» Guy;, нар. 30 ліпеня 1936) — амэрыканскі блюзавы музыка, пяціразовы пераможца прэміі «Грэмі».

Жыцьцяпіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пачаў граць на гітары ў 13 год. Напачатку 1950-х пераехаў у Батон-Руж, дзе выступаў рразам з мясцовымі вакальнымі гуртамі. Часьцяком з-за сваёй сарамлівасьці выступаў сьпіною да залі, што не перашкодзіла яму мець свой асабісты рэпертуар. У 1957 годзе пераяджае ў Чыкага, Тамака атрымаў падтрымку славутага музыкі Мадзьдзі Ўотэрс.

Запісаў два сынгла на невялікай гуказпісваючай кампаніі, Гай пачаў працаваць з Chess Records, дзякуючы гэтаму ў 1967 годзе была выдадзнеа кружэлка I Left My Blues in San Francisco. Выступаў разам з Мадзьдзі Ўотэрсам, Хаўлін Вульф, Літтл Ўолтэр и Кока Тэйлар. У 1960-я заснаваўся яго дуэт з Джуніёрам Ўэлсам дзякуючы гэтаму пабачылі сьвет некалькі кружэлак.

Напрыканцы 60-х папулярнасьць блюзу пачала паніжацца, у выніку Бадзі Гай вымушаны быў зараляць на іншых працах. Яго кар'ера пайшла ў гору на прыкнцы 1980-х — калі пачалася хваля адраджэньня цікавасьці да блюзу. Ён удзельнічаў у канцэртах Эрыка Клэптана, а запісаны ў 1991 годзе альбом Damn Right, I’ve Got the Blues дазволіў атрымаць яму першую прэмію «Грэмі». Пазьней ён яшчэ 4 разы быў ўганараваны гэтай прэміяй.

У 2003 годзе атрымаў Нацыянальны медаль ЗША ў вобласьці мастацтва.

У 2005 годзе Бадзі Гай быў унесены ў Залю славы рок-н-роллу[1]. Часопіс Rolling Stone унёс яго ў сьпіс 100 найлепшых гітарыстаў сьвету на 30-ы радок[2]. Ён таксама зьяўляецца ўласьнікам блюзавага клюбу ў Чыкага.

Кружэлкапіс[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • 1955 — With Otis Rush: The Final Takes (Flyright)
  • 1964 — Original Blues Brothers (Blue Moon)
  • 1965 — Crazy Music (Chess)
  • 1965 — With The Blues (Chess)
  • 1966 — It’s My Life Baby (Vanguard)
  • 1966 — with Junior Wells: Hoodoo Man Blues (Delmark)
  • 1966 — with Junior Wells: On Tap (Delmark)
  • 1967 — Electric Sleep (Delmark)
  • 1967 — Left My Blues in San Francisco (Chess)
  • 1967 — South Side Jam (Delmark)
  • 1967 — Blues Hit Big Town (Delmark)
  • 1968 — Coming At You (Vanguard)
  • 1968 — A Man And His Blues (Vanguard)
  • 1968 — This Is Buddy Guy! [Live] (Vanguard)
  • 1968 — I Left My Blues in San Francisco (Chess)
  • 1968 — You’re Tuff Enough (Blue Rock)
  • 1968 — Sings At The Golden Bear (Blue Rock)
  • 1969 — Hold That Plane! (Vanguard)
  • 1970 — Buddy Guy, Junior Wells & Junior Mance: Buddy and the Juniors (Blue Thumb)
  • 1971 — In the Beginning (1958-64) (Drive)
  • 1971 — In My Younger Days (Red Lightning)
  • 1972 — Buddy Guy & Junior Wells Play the Blues (Atlantic)
  • 1974 — Drinkin' TNT 'n' Smokin' Dynamite (live) (Blind Pig)
  • 1977 — Live in Montreux (Evidence)
  • 1979 — Pleading the Blues (Evidence)
  • 1979 — Got to Use Your Head (Blues Ball)
  • 1980 — The Dollar Done Fell (JSP)
  • 1980 — Ten Blue Fingers (JSP)
  • 1980 — With Phil Guy: Buddy & Phil (JSP)
  • 1981 — The Blues Giant (Isabel)
  • 1981 — Stone Crazy! (Alligator)
  • 1981 — DJ Play My Blues (JSP)
  • 1981 — Breakin’ Out (JSP)
  • 1982 — Phil Guy: Red Hot Blues (JSP)
  • 1983 — Buddy Guy (Chess)
  • 1983 — The Original Blues Brothers Live (Magnum)
  • 1983 — Bad Luck Boy (JSP)
  • 1983 — Phil Guy & Mojo Bufford: Tribute To Muddy Waters (Isabel)
  • 1984 — It’s A Real Mutha Fucka! (JSP)
  • 1987 — Chess Masters (Chess)
  • 1987 — Complete DJ Play My Blues Session (JSP)
  • 1988 — Live at the Checkerboard Lounge (JSP)
  • 1989 — I Ain’t Got No Money (Flyright)
  • 1989 — This is Buddy Guy Live (Vanguard)
  • 1990 — I Was Walking Through the Woods (Chess)
  • 1990 — A Man and the Blues (Vanguard)
  • 1990 — Stone Crazy (Alligator)
  • 1990 — Hold That Plane (Vanguard)
  • 1990 — I Left My Blues in San Francisco (Mca)
  • 1991 — Alone & Acoustic (Alligator)
  • 1991 — Damn Right, I’ve Got the Blues (Silvertone)
  • 1992 — My Time After Awhile (Vanguard)
  • 1992 — Live in Montreux (Evidence)
  • 1992 — The Very Best of Buddy Guy (Rhino/Wea)
  • 1992 — Drinkin' TNT 'n' Smokin' Dynamite (Blind Pig)
  • 1992 — Buddy and the Juniors (Mca)
  • 1993 — Live At The Mystery Club (Quicksilver)
  • 1993 — Feels Like Rain (Silvertone)
  • 1993 — Junior Wells Featuring Buddy Guy — Pleading the Blues (Evidence)
  • 1994Drinkin' TNT 'n' Smokin' Dynamite (Sequel)
  • 1994 — Slippin' In (Silvertone)
  • 1994 — Alone & Acoustic (Jive)
  • 1995 — I Cry (Blues Masterworks)
  • 1996 — Live: The Real Deal (Silvertone)
  • 1997 — Try to Quit You Baby (Ronn)
  • 1998 — As Good as It Gets (Vanguard)
  • 1998 — Heavy Love (Silvertone)
  • 1998 — with Junior Wells: Last Time Around — Live at Legends (Jive)
  • 1999 — The Real Blues (Columbia River)
  • 2000 — The Complete Vanguard Recordings (A Collection) (Vanguard)
  • 2000 — Buddy’s Baddest — The Best of Buddy Guy (Jive/Silvertone)
  • 2001 — Sweet Tea (Jive)
  • 2001 — The Millennium Collection: The Best of Buddy Guy (Chess)
  • 2002 — Blue on Blues (Fuel 2000)
  • 2002 — Everything Gonna Be Alright (Black & Blue)
  • 2003 — Blues Singer (Silvertone)
  • 2003 — Chicago Blues Festival 1964 (Live) (Stardust)
  • 2003 — Buddy Guy’s Discography (Jive)
  • 2005 — Bring 'Em In (Jive)
  • 2008 — Skin Deep
  • 2009 — Shout! Factory
  • 2010Living Proof (Silvertone)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Бадзі Гайсховішча мультымэдыйных матэрыялаў