Беларускі корпус самааховы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Беларускі корпус самааховы
Абрэвіятура БКС
Наступнік Беларуская краёвая абарона
Дата ўтварэньня 16 ліпеня 1942 г.
Дата спыненьня існаваньня Красавік 1943 г.
Тып Дапаможная
Юрыдычны статус Паліцыя
Мэта Барацьба супраць прасавецкага партызанскага руху
Штабкватэра Менск
Дзейнічае ў рэгіёнах Генэральная акруга Беларусь
Галоўны камэндант Іван Ермачэнка
Начальнік штабу Уладзімер Гуцька
Кіраўнік афіцэрскіх курсаў Францішак Кушаль
Матчына кампанія Беларуская народная самапомач
Колькасьць супрацоўнікаў 15 тыс. (1943)

Беларускі корпус самааховы (Беларуская самаахова) — ваенізаванае злучэньне Беларускай народнай самапомачы (БНС), створанае на загад генэральнага камісара Генэральнай акругі «Беларусь» Вільгельма Кубэ ад 16 ліпеня 1942 году[1] дзеля дапамогі «нямецкай і мясцовай паліцыі ў барацьбе супраць бальшавікоў і сабатажнікаў». Зброя й амуніцыя мусілі пастаўляцца нямецкай паліцыяй. Галоўным камэндатам стаў кіраўнік БНС Іван Ермачэнка, пры якім утварылі штаб.

Нямецкая прапаганда цьвердзіла, што БКС зьнішчыць партызаншчыну й стане зародкам беларускага войска на будучыню.

З пачатку жніўня 1942 ў Менску адкрыліся 3-тыднёвыя афіцэрскія курсы (кіраўнік Францішак Кушаль), на якіх прайшлі падрыхтоўку каля 260 чал. Усяго было створана 20 батальёнаў і некалькі мяшаных адзінак БКС, якія, аднак, ня выканалі ўскладзеных на іх задачаў. Адна з галоўных прычынаў гэтага была ў тым, што для БКС не ўдалося атрымаць неабходную колькасьць зброі.

Бяззбройныя самаахоўцы й іх сем'і сталі аб'ектам тэрору з боку партызанаў, як толькі стала вядома пра стварэньне самааховы. Зь іншага боку, былі выпадкі, калі нават буйныя патрулі самааховы, узброеныя вінтоўкамі й аўтаматычнай зброяй, пры сутыкненьні з партызанамі замест аказаньня супраціўленьня пераходзілі на іх бок.

Увосень 1942 гітлераўцы пазбавілі Ермачэнку пасады галоўнага камэнданта і скасавалі штаб. У красавіку 1943 году БКС распусьцілі[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Бераснеў П. Неажыццёўлены праект (частка 4) // Зьвязда : газэта. — 4 студзеня 2011. — № 1 (26865). — С. 13. — ISSN 1990-763x.
  2. ^ Бераснеў П. Неажыццёўлены праект (частка 5) // Зьвязда : газэта. — 5 студзеня 2011. — № 2 (26866). — С. 7. — ISSN 1990-763x.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]