Беларускі корпус самааховы

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Беларускі корпус самааховы
Абрэвіятура БКС
Наступнік Беларуская краёвая абарона
Дата ўтварэньня 16 ліпеня 1942 (72 гады таму)
Дата спыненьня існаваньня Красавік 1943
Тып Дапаможная
Юрыдычны статус Паліцыя
Мэта Здушэньне партызанскага руху
Штабкватэра Менск
Дзейнічае ў рэгіёнах Генэральная акруга Беларусь
Галоўны камэндант Іван Ермачэнка
Начальнік штабу Уладзімер Гуцька
Кіраўнік афіцэрскіх курсаў Францішак Кушаль
Матчына кампанія Беларуская народная самапомач
Колькасьць супрацоўнікаў 15 тыс. (1943)

Беларускі корпус самааховы (Беларуская самаахова) — ваенізаванае злучэньне Беларускай народнай самапомачы (БНС), створанае на загад генэральнага камісара Генэральнай акругі «Беларусь» Вільгельма Кубэ ад 16 ліпеня 1942 году[1] дзеля дапамогі «нямецкай і мясцовай паліцыі ў барацьбе супраць бальшавікоў і сабатажнікаў». Зброя й амуніцыя мусілі пастаўляцца нямецкай паліцыяй. Галоўным камэндатам стаў кіраўнік БНС Іван Ермачэнка, пры якім утварылі штаб.

Нямецкая прапаганда цьвердзіла, што БКС зьнішчыць партызаншчыну й стане зародкам беларускага войска на будучыню.

З пачатку жніўня 1942 ў Менску адкрыліся 3-тыднёвыя афіцэрскія курсы (кіраўнік Францішак Кушаль), на якіх прайшлі падрыхтоўку каля 260 чал. Усяго было створана 20 батальёнаў і некалькі мяшаных адзінак БКС, якія, аднак, не выканалі ўскладзеных на іх задачаў. Адна з галоўных прычынаў гэтага была ў тым, што для БКС не ўдалося атрымаць неабходную колькасьць зброі.

Бяззбройныя самаахоўцы й іх сем'і сталі аб'ектам тэрору з боку партызанаў, як толькі стала вядома пра стварэньне самааховы. Зь іншага боку, меліся выпадкі, калі нават буйныя патрулі самааховы, узброеныя вінтоўкамі й аўтаматычнай зброяй, пры сутыкненьні з партызанамі замест аказаньня супраціўленьня пераходзілі на іх бок.

Увосень 1942 гітлераўцы пазбавілі Ермачэнку тытула галоўнага камэнданта і скасавалі штаб. У красавіку 1943 году БКС распусьцілі[2].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Павал Берасьнеў. Неажыцьцёўлены праект (частка 4) // Зьвязда : газэта. — 4 студзеня 2011. — № 1 (26865). — С. 13. — ISSN 1990-763x.
  2. ^ Павал Берасьнеў. Неажыцьцёўлены праект (частка 5) // Зьвязда : газэта. — 5 студзеня 2011. — № 2 (26866). — С. 7. — ISSN 1990-763x.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]