Брук

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Granite Setts.jpg

Брук — паверхня вуліцы, пляцу ці ходніка, узмоцненая з дапамогаю пакладзеных на яе пласту шчыльна прылеглых адзін да аднаго камянёў, каменных кубікаў (брусчаткі), цэмэнтавых кубікаў.

Камяні ўкладаюцца на адмыслова падрыхтаваную аснову з друзу і пяску, якія патрэбныя для выраўнаньня глебы і дрэнаж у дажджвавой вады. Брук гэта трывалы, лёгкі да дэмантажу і рамонту. Пачаткова тэрмін брук тычыўся паверхні звычайных камянёў, ці няправільна абцясанага каменьня, з часам тэрмін пачаў ужывацца і да паверхні з каменных ці бэтонных кубікаў.

Брукаванне вуліц гарадоў і дарог было папулярным яшчэ ў старажытным свеце, аднак пазней было забыта і адрадзілася ў Еўропе толькі пасля 1100 года.

Беларускае слова “брук” мае нямецкае паходжаньне і ў перакладзе азначае “мост”. Выходзіць гэта з таго, што ў сярэднявечных гарадах стан вуліц быў вельмі дрэнны і ў дажджлівую пару цяжка было перайсьці нават з аднаго боку вуліцы на другі. Таму ў некаторых месцах праз дарогу клаліся драўляныя бэлькі і такім чынам атрымліваліся вулічныя “масты”. З часам усю вуліцу пачалі выкладаць дрэвам, а пазьней – каменем.

З сярэдзіны XVIII стагодьдзя распачалася эпоха так званых “каціных лбоў”, ці звычайнага бруку. Такое брукаванне заключалася ва ўкладанні адзін каля аднаго звычайных палявых камянёў у выніку чаго атрымлівалася не вельмі зручная, але цалкам прыдатная для перамяшчэння вуліца або дарога.

З 80-х гадоў XIX стагодьдзя ў багацейшых гарадах, напрыклад, у Варшаве, вуліцы пачалі брукаваць гранітнымі кубікамі, намнога больш трывалымі і зручнымі.[1]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ На гродзенскім бруку. Як і чым выкладалі вуліцы ў старым Гродне http://harodnia.com/be/uczora/hrodna-1920-1944/432-na-hrodzienskim-bruku

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]