ВІЧ
Вірус імунадэфіцыту чалавека (ВІЧ) — вірус з роду ленцівірусаў сямейства рэтравірусаў, які выклікае заражэньне імуннае сыстэмы, апошняя стадыя якога вядомая як сындром набытага імунадэфіцыту (СНІД).
Беларусь [рэдагаваць]
У Беларусі вірус упершыню выявілі ў 1987 годзе. Штогод ад хваробы гіне каля 300 жыхароў краіны. 1 лістапада 2012 году колькасьць выяўленых заражэньняў перасягнула 14 тысячаў, большасьць якіх прыпала на мужчынаў (60,3%) і моладзь (15-29 гадоў; 59,3%). Распаўсюджанасьць склала 115,9 выпадкаў на 100 тыс. насельніцтва. Па абласьцях захваральнасьць склала: Гомельская вобласьць — 6848 (349,8 выпадкаў на 100 тыс.), Менская — 1949 (116,3), Менск — 2005 (92,3), Магілёўская — 815 (63,6), Берасьцейская — 1066 (61,4), Віцебская — 743 (49,9), Гарадзенская — 575 (42,5)[1].
Біялёгія віруса [рэдагаваць]
Трапляючы ў арганізм чалавека, ВІЧ паражае CD4±лімфацыты, макрафагі і некаторыя іншыя тыпы вузаў. Патрапіўшы ў гэтыя вузы, вірус запускае мэханізм самазборкі новых вірусаў. У выніку гэта вядзе да сьмерці паражоных вузаў.
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ ВІЧ у Беларусі Інфаграфіка. Беларускае тэлеграфнае агенцтва (30 лістапада 2012). Праверана 1 сьнежня 2012 г.
 |
Гэта — накід артыкула па біялёгіі. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |
