Ваявода
Ваяво́да — службовая асоба, кіраўнік мясцовай адміністрацыі ў ваяводзтвах.
У Вялікім Княстве Літоўскім прызначаўся вялікім князем і панамі-радай пажыцьцёва з заможнай шляхты, ураджэнцаў гаспадарства.
Узначальваў адміністрацыйныя, гаспадарчыя і вайсковыя органы і ў значнай ступені выконваў судовыя функцыі. Мусіў праводзіць у жыцьцё распараджэньні і пастановы цэнтральных органаў улады і адначасна клапаціцца пра інтарэсы насельніцтва.
У сваёй дзейнасьці абапіраўся на намесьнікаў і памагатых, найбліжэйшымі зь якіх быў кашталян, што камандваў войскамі галоўнага замка ваяводы, а пры яго адсутнасьці — усімі ўзброенымі сіламі. Разам з ваяводам кашталян прадстаўляў інтарэсы ваяводзтва на вальным сойме. Намесьнік, або падваявода, выконваў адміністрацыйныя і судовыя абавязкі[1].
[рэдагаваць] Глядзіце таксама
[рэдагаваць] Крыніцы
- ^ Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. С. 199.
[рэдагаваць] Літаратура
- Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 684 с.: іл. ISBN 985-11-0314-4.
- Памяць: Гіст.-дакум. хроніка Мінска. У 4 кн. Кн. 1-я. — Мн.: БЕЛТА, 2001. — 576 с.: іл. ISBN 985-6302-33-1.
| Ваяводы Вялікага Княства Літоўскага | ||
|---|---|---|
| Літва |
віленскія (1413) · троцкія (1413) · віцебскія (1503) · полацкія (1505) · наваградзкія (1507) смаленскія (1508) падляскія[v 1] (1513) · амсьціслаўскія (1566) · берасьцейскія (1566) · менскія (1566) · браслаўскія (1793) · гарадзенскія (1793) · мерацкія (1793)
|
.png) |
| Русь (Украіна)[v 1] | ||
| Жамойць | ||
| Інфлянты[v 3] | ||
|
||
| Сэнатары Вялікага Княства Літоўскага | ||
|---|---|---|
| Асноўныя | |
|
| Міністры | ||
| — 1 У 1768 залічаны да міністраў і ўвайшлі ў склад Сэнату — 2 У 1775 залічаны да міністраў і ўвайшлі ў склад Сэнату |
||
