Вераніка Чаркасава

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Вераніка Чаркасава
Вераніка
Род дзейнасьці журналістыка
Дата нараджэньня 12 студзеня 1959
Месца нараджэньня Менск, БССР
Грамадзянства Беларусь
Дата сьмерці 20 кастрычніка 2004
Месца сьмерці Менск, Беларусь

Вераніка Анатольеўна Чаркасава (12 студзеня 195920 кастрычніка 2004, Менск) — беларуская журналістка.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дзяцінства[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ніка, так яе называлі бацькі, з маленства расла ў творчай атмасфэры. Яе маці, Дыяна Чаркасава, працавала ў газэце «Голас Радзімы», бацька, Анатоль Чаркасаў, таксама быў журналістам і пісьменьнікам, займаўся перакладамі. У апошніх клясах яна ўжо друкавалася ў «Голасе Радзімы» са сваімі першымі нататкамі.

Кар’ера[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля сканчэньня журфаку БДУ (кірунак «радыё і тэлебачаньне»), пачала працаваць у моладзевай рэдакцыі БТ. Займалася дакумэнталістыкай. Самыя знакамітыя дакумэнтальныя фільмы — пра Максіма Багдановіча, пра Сяргея Мяржынскага, а таксама пра бацьку, Анатоля Чаркасава. Пэўны час яна разам з будучым мужам Дзьмітрыем Філімонавым працавала над праграмай «Крок».

На пачатку 1990-х Чаркасава разьвіталася з БТ і прыйшла ў «Голас Радзімы». Потым працавала ў незалежных выданьнях: «Имя», «БДГ», «Наша Свабода», потым у «Белорусской газете» (19952003), друкавалася ў расейскіх часопісах «Новое время» і «Ъ-Огонек», апошні год працавала ў незалежнай газэце «Салідарнасць» [[1]].

Яна праводзіла журналісцкія расьсьледаваньні, пісала на сацыяльныя (пра выбітных землякоў [2] [3] [4] [5], праблемы «простага чалавека» [6] , экалёгіі [7], сэкты, цыганскую меншасьць і пад.), гістарычныя [8] [9], палітычныя тэмы [10] [11] [12], стан тэлебачаньня [13] ), значнай сталася сэрыя артыкулаў пра незаконны гандаль зброяй паміж Беларусьсю й Іракам

За ўсё жыцьцё яна займала ўсяго адну кіраўнічую пасаду — намесьніцы галоўнага рэдактара ў «БелГазете».

Забойства[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

20 кастрычніка 2004 году была забітая [[14]](рас.) ва ўласнай кватэры ў Менску. Забойца нанёс каля 46 нажавых удараў. Яе цела знайшлі 15-гадовы сын журналісткі Антон Філімонаў і яе айчым Уладзімір Мялешка. Вераніка Чаркасава пахаваная на Каладзішчанскіх могілках.

Сьледзтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сьледзтва па справе распачала пракуратура г. Мінска. 19 лістапада 2004 года Антону Філімонаву і Уладзіміру Мялешку быў зьменены статус: сьведкі зрабіліся падазраванымі [[15]]. Асноўная вэрсія сьледства - забойства на бытавой глебе.

18 красавіка 2005 іх крымінальны перасьлед быў спынены «за адсутнасьцю ў іх дзеяньнях складу злачынства». У сьнежні 2005 папярэдняе расьсьледаваньне справы было прыпыненае [[16]] [[17]] «ў сувязі з невысьвятленьнем асобы, якая падлягае прыцягненьню да адказнасьці ў якасьці абвінавачанага».

У красавіку 2006 Антон Філімонаў быў асуджаны [[18]] па арт. 221 КК (выраб, захоўваньне альбо збыт падробленых грошай або каштоўных папер) [[19]] на 2,5 гады пазбаўленьня волі з адтэрміноўкай выкананьня пакараньня. 16 траўня 2007 году ў дачыненьні яго была ўзбуджаная справа па ч. 1 арт. 147 КК (наўмыснае прычыненьне цяжкага целавага пашкоджаньня [[20]](рас.)). Адначасова з тым было адноўленае сьледства па справе забойства Веранікі Чаркасавай [[21]].

Сваякі Веранікі лічаць, што падлетка наўмысна падштурхнулі да суўдзелу ў правапарушэньнях, каб у выніку “павесіць” на яго адказнасьць і за забойства маці. Антону ўдалося пазьбегнуць крымінальнага перасьледу, таемна пакініўшы межы Беларусі. Ён абвешчаны ў міжнародны вышук.

14 сакавіка 2006 у сувязі зь неўсталяваньнем асоб, якія падлягаюць прыцягненьню ў якасьці абвінавачаваных, расьсьледаваньне было прыпыненае [[22]], аднак апэратыўна-вышуковыя мерапрыемствы працягваюцца.

Альтэрнатыўны погляд[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Журналісцкая супольнасьць была абураная ходам справы [[23]] У выніку журналісцкага расьсьледаваньня (Сяргей Сацук, «Страх как достаточное основание, или Кто расправился с Вероникой Черкасовой [[24]](рас.)», 21.01.2005 г., «БДГ»), апублікаванага праз 3 месяцы пасьля забойства, была здабытая інфармацыя, якая дае падставы меркаваць, што забойства зьдзейсьніў прафэсійны кілер, які інсцэніраваў забойства на бытавой глебе. А таксама, што падставай для злачынства магла стаць сабраная Веранікай інфармацыя пра дачыннасьць беларускага «Інфабанку» да незаконнага гандлю зборяй зь Іракам.

10 красавіка 2006 на сайце «Беларускі партызан» з’явіўся артыкул пад назвай «Цена жизни (новая версия причин убийства Вероники Черкасовой)» [[25]](рас.), аўтарства якога належыць Творчай майстэрні «Агенцтва журналісцкіх расьсьледаваньняў». «У адрозьненьні ад сьледчых, за мінулы год журналісты... змаглі здабыць новыя факты, якія ўказваюць на тое, што забойства Веранікі магло быць звязана з яе прафесійнай дзейнасцю», - гаварылася ва ўступнай частцы публікацыі. На думку аўтараў артыкула, Вераніка, сама таго не ўсьведамляючы, магла трапіць на самы “гарачы край” барацьбы паміж дзьвюма кланавымі групоўкамі краіны.

Ушанаваньне памяці калегамі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

8 верасьня 2005 ў Менску прайшла прэзэнтацыя [[26]] зборніка «Красным по белому» [[27]] (рас.), у які ўвайшлі лепшыя публікацыі Веранікі Чаркасавай. Яго склалі публікацыі з 1992 па 2004 гг., якія з'яўляліся ў самых розных беларускіх і расейскіх выданьнях. Кнігу «Красным по белому» можна замовіць, даслаўшы ліст на адрэсу zakaz_v_ch@yahoo.com

У 2009 г. ГА БАЖ абвесьціла аб правядзеньні творчага конкурсу [[28]] імя В. Чаркасавай. Вынікі конкурсу былі падведзеныя 12 студзеня 2010 — у дзень нараджэньня журналісткі [[29]]. У журы конкурсу ўвайшлі беларускі паэт, былы старшыня Дзяржтэлерадыё Генадзь Бураўкін, маці Веранікі Дыяна Чаркасава, старшыня Камісіі па этыцы БАЖ Анатоль Гуляеў, вядомая беларуская журналістка, рэдактарка рэсурсу «Заўтра тваёй краіны» zautra.by Марына Загорская, а таксама былая выкладчыца Інстытута журналістыкі БДУ і адна з укладальнікаў кнігі «Красным по белому» Натальля Кулінка.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]


Нерасьсьледаваныя зьнікненьні і сьмерці вядомых людзей у сучаснай Беларусі
Анатоль Майсеня | Віктар Ганчар | Зьміцер Завадзкі | Юры Захаранка | Генадзь Карпенка | Анатоль Красоўскі | Вераніка Чаркасава | Васіль Гроднікаў