Гісторыя Францыі
Зьмест |
[рэдагаваць] Заходне-Франкскае каралеўства
Гісторыя Францыі як незалежнай і самастойнай дзяржавы пачынаецца ў 843 годзе з падзелу Імпэрыі Франкаў па Вэрдэнскім пагадненьнм. Сыны каралінскага імпэратара Людовіка I Благачэcьцівага (814—40) падзялілі імпэрыю на заходнюю, сярэднюю і ўсходнюю часткі. Першым каралём Заходне-Франкскага каралеўства, фундамэнт якога быў пакладзены ўжо ў ранейшых частках імпэрыі — Нэйстрыі і Аўстразіі, стаў Карл II Лысы (843—77); гэты момант лічыцца пачаткам гісторыі сёньняшняй Францыі, пры гэтым некаторыя францускія крыніцы і дасьледчыкі пачынаюць першыя старонкі сваёй гісторыі са значна ранейшых часоў — часу кіраваньня караля Хлодвіга I і нават караля Фарамонда.
Таксама як і ва Ўсходне-Франкскім каралеўстве, пачынаюць утварацца новыя вялікія тэрыторыі: герцагствы Франіцыя, Аквітанія, Гасконь, Брэтань і Нармандыя, графствы Шампань, Тулуза, Барсэлёна і Фляндрыя, а таксама маркграфства Готыя. Гістарычна ўсе тры франкскія імпэрыі былі выбарчымі манархіямі; але згодна існаваўшай практыцы каранаваньня сыноў манархаў яшчэ пры жыцьці бацькоў і дзяліць зь імі ўладу, — дынастычнае паходжаньне займала ва Ўсходнім і Заходнім Франкскіх каралеўствах дамінантнае месца.
[рэдагаваць] Эпоха абсалютызму
[рэдагаваць] Вялікая француская рэвалюцыя
Вялікая француская буржуазная рэвалюцыя пачалася штурмам Бастыліі 14 ліпеня 1789 году (сёньня гэты дзень зьяўляецца нацыянальным сьвятам Францыі). Рэвалюцыянэры імкнуліся пакласьці канец абсалютызму, які пры Людовіку XIV дасягнуў свайго найвышэйшага росквіту. 3 верасьня 1791 году была абвешчаная новая канстытуцыя, па якой Францыя набывала статус канстытуцыйнай манархіі.
[рэдагаваць] Першая рэспубліка
[рэдагаваць] Другая рэспубліка
[рэдагаваць] Трэцяя рэспубліка
[рэдагаваць] Чацвёртая рэспубліка
[рэдагаваць] Пятая рэспубліка
[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі
Гісторыя Францыі — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
| Гэта — накід артыкула па гісторыі. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |