Дагрукацца да нябёсаў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Дагрукацца да нябёсаў
Knockin’ on Heaven’s Door
Жанр трагікамэдыя, драма
Рэжысэр Томас Ян
Прадусар Бэрнд Айгінгер
Сцэнарыст Томас Ян
Тыль Швайгер
У ролях Тыль Швайгер,
Ян Ёзэф Ліфэрс,
Морыц Бляйбтрой,
Т'еры Ван Вэрвэке,
Рудгер Гаўэр,
Губ Стапель
Кампазытар Франц Плаза,
Selig
Апэратар Гера Штэфэн
Дата выхаду 1997
Час 87 хвіліны
Краіна Сьцяг Нямеччыны Нямеччына
Мова нямецкая
ангельская
Бюджэт 3,5 млн DM
Профіль на IMDb

Дастукацца да нябёсаў (па-нямецку: Knockin' On Heaven's Door) — мастацкі фільм 1997 году (Нямеччына). Сцэнарыст і рэжысэр Томас Ян. Назва паходзіць ад аднайменнай песьні Боба Дылана, кавэр-вэрсія якое гучыць у фільме.

Сюжэт[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У шпіталі два маладыя чалавекі, Марцін Брэст (Тыль Швайгер) і Рудзі Вурлітцэр (Ян Ёзэф Ліфэрс) даведаюцца, што абодва невылечна хворыя. Іх зьмяшчаюць у адну палату, у якой яны пазнаюць адзін ад аднаго, што ў абодвух засталіся лічаныя дні.

Адна са значных сцэнаў фільму — герой Тыля Швайгера кажа Рудзі: «Мы, напэўна, ляжым у палаце для „кончаных“ — гэтакі камора». У гэты момант расьпяцьце, вісіць на сьцяне, падае на тумбачку, тая адкрываецца — а там бутэлька тэкілы. Напіўшыся, новыя сябры высьвятляюць, што Рудзі ніколі ня бачыў мора.


«

Зразумей, на нябёсах толькі й гавораць, што пра мора. Як яно бясконца цудоўна… Пра захад, які яны бачылі… Пра тое, як сонца, апускаючыся ў хвалі, стала пунсовым як кроў. І адчулі, што мора ўвабрала энэргію сьвяціла ў сябе, і сонца было ўтаймаванае, і агонь ужо дагараў у глыбіні. А ты?.. Што ты ім скажаш? Бо ты ані разу ня быў на моры. Там, наверсе, цябе ахрысьцяць лохам.

»

Спалечнікі зьбягаюць зь лякарні на сагнаным са стаянкі шпіталя рарытэтны Mercedes 230SL сьветла-блакітнага («нябеснага») колеру дзеля сваёй апошняй мэты: убачыць акіян. Аўтамабіль належыць босу гангстэраў. У шляху яны рабуюць аўтазапраўкі й банк, пакуль не выяўляюць у багажніку іх аўтамабіля кейс зь мільёнам наяўнымі.

Бос адпраўляе на пошукі аўтамабіля й кейса двух сваіх падручных — Хэнка й Абдула.

Па меры прасоўваньня галоўных герояў да мора за імі пачынаюць гарачы перасьлед паліцыя й гангстэры. Марцін «бярэ Рудзі ў закладнікі», што забясьпечвае ім некаторую абарону ад паліцыі. У канчатковым рахунку сябры аказваюцца злоўленымі ў пастку пасярод прасёлкавай дарогі, пры гэтым паліцыя й гангстэры накіроўваюць зброю адзін на аднаго. Завязваецца вялікая перастрэлка, скарыстаўшыся якое, сябры адчайна вырульваюць на поле.

На выяўлены ў багажніку мільён Марцін купляе ружовы Кадылак той жа мадэлі, якую - як ён бачыў ў дзяцінстве па тэлевізары - Элвіс Прэсьлі падараваў сваёй маці. Яго жаданьне складаецца ў тым, каб зрабіць такі ж падарунак сваёй уласнай маці - палкай прыхільніцы Элвіса. Прадавец аўтамабіля паведамляе ў паліцыю пра тое, што гэтыя вядомыя злачынцы (Марці й Рудзі засьвяціліся ў газэтах і на тэлебачаньні) набылі ў яго аўтамабіль для мамы. Каля дома маці Марціна Брэста іх ужо чакала паліцэйская засада. Падчас затрыманьня высьвятляецца, што Марці таксама ня бачыў мора. Затым у Марціна як быццам бы зноў пачынаецца прыступ і яго вязуць не ў паліцыю, а ў шпіталь, і Рудзі падахвоціўся ехаць зь ім. У шляху высьвятляецца, што Марцін прыкінуўся, каб вызваліцца ад паліцыі. Марцін і Рудзі выкрадаюць машыну, каб працягнуць свой шлях да мора. Па дарозе яны заходзяць у бардэль, дзе Рудзі павінен выканаць сваё жаданьне: пераспаць зь дзьвюма жанчынамі адначасова. Гэты бардэль належыць чале гангстэраў, у якога яны сагналі аўтамабіль зь мільёнам ў багажніку. Натуральна, героі трапляюць у рукі бандытаў.

Гангстэры прыводзяць Рудзі й Марціна да верхаводу, які пытаецца ў іх пра грошы, якія яны ўзялі ў багажніку мэрсэдэса. Марцін тлумачыць, што ўсе грошы былі патрачаныя й разасланыя розным людзям па пошце, што выводзіць зь сябе злачыннага боса. Разгневаны, ён настаўляе на іх зброю ў гатоўнасьці стрэліць, і ў гэты час ўваходзіць Кёртыс (Рутгер Хауэр) - той самы ўплывовы злачынец, для якога грошы ў багажніку мэрсэдэса як раз і прызначаліся.

Пазнаўшы ў Рудзі й Марціне галоўных пэрсанажаў навінавых выпускаў апошніх дзён, ён адпускае іх, даючы магчымасьць ажыцьцявіць мару - убачыць мора. Пасьля чаго Кёртыс (Рутгер Хауэр) кажа, мабыць, самыя пранікнёныя словы пра мора:


«

На небе толькі й размоваў, што пра мора й пра захад. Там кажуць пра тое, як страшэнна выдатна назіраць за велізарным вогненным шарам, як ён растае ў хвалях, і ледзь бачнае сьвятло, нібы ад сьвечкі, гарыць дзесьці ў глыбіні.

»

Марцін і Рудзі дасягаюць берага акіяна. Сябры ідуць па пясчаным беразе, Марцін садзіцца на пясок, дапальвае сваю апошнюю цыгарэту й робіць пару глыткоў тэкілы, затым падае як няжывы. Рудзі садзіцца каля свайго сябра, назіраючы за акіянам і гледзячы на прыбой.

Менавіта з глытка тэкілы пачынаецца падарожжа герояў да сваёй мары і ім жа сканчаецца. Тэкіла як сімбаль: жыцьцё не павінна быць прэснай, яна павінна бударажыць і быць напоўненай ўражаньнямі, нават калі для гэтага застаюцца лічаныя дні - яны могуць стаць ярчэй ўсяго пражытага жыцьця. Да разуменьня гэтага ў рэшце рэшт і прыходзіць Рудзі.

Пасьля тытраў адбываецца шчэ адзін эпізод з удзелам паліцэйскага з аўтазапраўнай станцыі, абрабаваны Марцінам і Рудзі, у якім ён дапытвае чалавека з нагоды крыніцы атрыманьня буйной сумы грошай. Той адказвае, што яе даслалі невядомыя яму Марцін і Рудзі. Падчас допыту пра чамадан з грашыма Марцін як раз сказаў, што яны разаслалі грошы па адраснай кнізе.

Цікавыя факты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Нягледзячы на сталыя перастрэлкі, у фільме нікога не забіваюць. Лічыцца, што толькі адзін Марцін ў канцы памёр сваёй сьмерцю. Але тут узьнікае спрэчка. Многія лічаць, што Марціну проста стала дрэнна, як паказваецца на працягу ўсяго фільма.
  • Рудзі Вурлітцэр — імя сцэнарыста фільму «Пэт Гэрэт і Білі Кід», у якім упершыню гучыць песьня Боба Дылана «Дагрукацца да нябёсаў». (1973 г.)
  • Пэрсанаж Марцін Брэст быў названы ў гонар рэжысэра Марціна Брэста.
  • У фільме гучыць кавэр-вэрсія песьні Боба Дылана «Knockin' On Heaven's Door», выкананая нямецкай групай «Selig»
  • У 2009 на экраны выйшаў японскі рэмэйк. У адрозьненьне ад арыгінала, у японскай вэрсіі галоўнымі героямі зьяўляюцца 28-гадовы хлопец і 14-гадовая дзяўчынка. Рэжысэр — Майкл Арыяс, кампазытар — Plaid.
  • Рэжысэра Томаса Яна можна ўбачыць у эпізадычнай ролі таксіста (сцэна перад пакупкай Кадылак-Флітвуд).

Прэміі й узнагароды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Маскоўскі кінафэстываль, 1997 год
Пераможца: лепшая мужчынская роля - Срэбны «Сьвяты Георгій» (Тыль Швайгер) Намінацыі: прыз за лепшы фільм - Залаты «Сьвяты Георгій»
  • Вышэйшая нямецкая ўзнагарода, Deutscher Filmpreis, 1997 год
  • Узнагарода Эрнста Любіча, 1997 год
  • Golden Screen, 1997 год