Драгічын

Драгічын
Герб Драгічына Сьцяг Драгічына
Першыя згадкі:	1452
Вобласьць:	Берасьцейская
Раён:	Драгічынскі
Насельніцтва:	15 000 (2008)
Тэлефонны код:	+375 1644
Паштовы індэкс:	225830
Аўтамабільны код:	1
Геаграфічныя каардынаты:	52°11′ пн. ш. 25°09′ у. д.
Драгічын на мапе Беларусі Драгічын
Галерэя здымкаў у Wikimedia Commons

Драгі́чын — места ў Беларусі, адміністрацыйны цэнтар Драгічынскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Насельніцтва 15 тыс. чал. (2008). Знаходзіцца за 110 км на ўсход ад Берасьця, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Драгічын (лінія Берасьце — Гомель); на аўтамабільнай дарозе Берасьце — Пінск.

Драгічын — магдэбурскае места гістарычнай Піншчыны (частка Берасьцейшчыны), на захадзе Палесься. Колішняя сталіца Давячораўскага графства.

Гісторыя

Першы пісьмовы ўспамін пра сяло Давячоравічы (першая назва сучаснага Драгічына) зьмяшчаецца ў Літоўскай Мэтрыцы і датуецца 1452. Мясьціна ўваходзіла ў склад Пінскага староства і знаходзілася ў валоданьні вялікай княгіні Боны Сфорцы. Праз Давячоравічы праходзіла дарога зь Берасьця на Валынь. У 1450—1460-я князь пінскі Юры Сямёнавіч перадаў сваёй граматай частку даніны зь сяла на карысьць царквы ў Дружылавічах, на якую мусіла выдаткоўвацца 2 вядры мёду.

У 1552 згадваецца Давячораўскае войтаўства. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (1565—1566) мясьціна ўвайшла ў склад Пінскага павету Берасьцейскага ваяводзтва. У пач. XVII ст. Давячоравічамі валодаў Леў Сапега, які ў 1619 перадаў сяло Нявельскім. Апошнія ў 1623 заснавалі царкву Прычыстай Багародзіцы і атрымалі для паселішча статус мястэчка. Пад 1655 яно ўпершыню згадваецца як Драгічын (у далейшым сустракаецца і форма Дарагічын).

У 2-й пал. XVII ст. згадваецца Давячоравічаўскі маёнтак, які ў апошняй чвэрці XVIІI ст. называўся графствам. У 1749 пінскі маршалак М. Ажэшка заснаваў у мястэчку францішканскі кляштар. У 1778—1779 тут было 68 дамоў, а само паселішча звалася местам. У 2-й пал. XVIІI ст. існавала ратуша.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Драгічын апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Кобрынскім павеце. Статус паселішча панізілі да мястэчка. Станам на 1849 тут было 98 будынкаў. Да 1886 году каля Драгічына збудавалі чыгуначнкю станцыю. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 280 дамоў (зь іх 140 жылыя), царкоўнапрыходзкая школа, 2 народныя вучэльні, лячэбніца. Напярэдадні Першай Сусьветнай вайны працавалі фабрыка саламяных капелюшоў, 2 маслабойні, завод ачысткі крэйды, млыны.

Згодна з Рыскай мірнай дамовай (1921) Драгічын апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабіўся цэнтрам павету Палескага ваяводзтва. У гэты час тут было 246 будынкаў.

У 1939 Драгічын увайшоў у БССР, дзе 15 студзеня 1940 атрымаў афіцыйны статус пасёлку гарадзкога тыпу і зрабіўся цэнтрам раёну. У Другую сусьветную вайну з 25 чэрвеня 1941 да 17 ліпеня 1944 мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 10 лістапада 1967 Драгічын атрымаў статус места.

• Мястэчка на старых здымках
• 

  Галоўная вуліца

• 

  Касьцёл

• 

  Касьцёл, галоўны фасад

• 

  Капліца

Экалёгія

Пасьля аварыі на Чарнобыльскай АЭС Драгічын апынуўся ў сьпісе небясьпечных раёнаў з павялічаным радыеактыўным фонам. Сёньня пляма радыеактыўнага забруджаньня цягнецца Драгічынскім раёнам трыма кроплямі з поўдня на поўнач. Пачынаецца яна з 5—7 кілямэтровай палосы ў Радаставе, звужаецца каля Дняпроўска-Бужанскага канала, зноў пашыраецца каля Палескай чыгункі і потым клінам ідзе ў Белаазёрска-Бярозаўскім кірунку. Усё гэта зямля, забруджаная цэзіем-137.

Насельніцтва

• XVIII стагодзьдзе: 1778 — 416 чал.
• XIX стагодзьдзе: 1830 — 341 муж., зь іх шляхты 5, духоўнага стану 11, мяшчанаў-юдэяў 268, мяшчанаў-хрысьціянаў і сялянаў 57; 1849 — 167 чал.; 1878 — 1476 чал. (702 муж. і 774 жан.), у тым ліку 176 хрысьціянаў і 1300 юдэяў; 1892 — 3475 чал.; 1897 — 2258 чал.
• XX стагодзьдзе: 1921 — 1987 чал.; 1959 — 3,5 тыс. чал.; 1971 — 7,1 тыс. чал.; 1991 — 14,6 тыс. чал.; 1993 — 15 тыс. чал.
• XXI стагодзьдзе: 2006 — 15 тыс.; 2008 — 15 тыс.

Адукацыя

У Драгічыне працуюць гімназія, 2 сярэднія, музычная, дзіцяга-юнацкая спартовая школы, 6 дашкольных установаў.

• Драгічынскае дзяржаўнае ПТВ №163 сельскагаспадарчай вытворчасьці

Мэдыцына

Мэдычныя паслугі надаюць лякарня і паліклініка.

Культура

Дзейнічаюць кінатэатар, дом культуры, дом творчасьці дзяцей і юнацтва, 2 бібліятэкі, цэнтар моладзі «Спатканьне».

Мас-мэдыя

Выдаецца раённая газэта «Драгічынскі веснік».

Эканоміка

Прадпрыемствы машынабудаваньня, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасьці.

Пералік прамысловых прадпрыемстваў Драгічына
ААТ «Драгічынскі трактарарамонтны завод» ААТ «Драгічынскі камбікормавы завод» УВП «Прэмікс» ААТ «Драгічынскі камбікормавы завод» РУП «Экзон» РУВП «Экзон-Глюкоза» Філія «Каапнарыхтпрам» Драгічынскага раённага спажывецкага таварыства. КУП НП «Драгічынскі камбінат побытавага абслугоўваньня»

Турыстычная інфармацыя

Спыніцца можна ў мескай гасьцініцы.

Выдатныя мясьціны

• Касьцёл (1928)
• Царква Стрэчаньня Гасподняга (1863)

Страчаная спадчына

• Капліца могілкавая
• Кляштар францішканаў (1749)

Вядомыя асобы

Непадалёк ад Драгічына, у маёнтку Людвінава, некалькі гадоў жыла пісьменьніца Эліза Ажэшка.

Літаратура

• Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 3: Гімназіі — Кадэнцыя / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1996. — 527 с.: іл. ISBN 985-11-0041-2.
• Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — 684 с.: іл. ISBN 985-11-0314-4.
• Соркіна I. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010.— 488 с. ISBN 978-9955-773-33-7.
• Drohiczyn (2) // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom II: Derenek — Gżack. — Warszawa, 1881. S. 150.

Вонкавыя спасылкі

 Драгічын — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў

• м. Драгічын на Radzima.org
• м. Драгічын на Globus.tut.by