Драгічын

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Драгічын
Coat of Arms of Drahičyn, Belarus.png Flag of Drahičyn.png
Герб Драгічына Сьцяг Драгічына
Першыя згадкі: 1452
Былая назва: Давячоравічы
Вобласьць: Берасьцейская
Раён: Драгічынскі
Насельніцтва: 15 000 (2008)
Тэлефонны код: +375 1644
Паштовы індэкс: 225830
Аўтамабільны код: 1
Геаграфічныя каардынаты: 52°11′ пн. ш. 25°09′ у. д. / 52.183° пн. ш. 25.15° у. д. / 52.183; 25.15Каардынаты: 52°11′ пн. ш. 25°09′ у. д. / 52.183° пн. ш. 25.15° у. д. / 52.183; 25.15
Драгічын на мапе Беларусі
Драгічын
Драгічын
Драгічын
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Wikimedia Commons

Драгі́чын (Дарагічынь, Дарагічын)места ў Беларусі, адміністрацыйны цэнтар Драгічынскага раёну Берасьцейскай вобласьці. Насельніцтва 15 тыс. чал. (2008). Знаходзіцца за 110 км на ўсход ад Берасьця, за 7 км ад чыгуначнай станцыі Драгічын (лінія Берасьце — Гомель); на аўтамабільнай дарозе Берасьце — Пінск.

Драгічын — магдэбурскае[1] места гістарычнай Піншчыны (частка Берасьцейшчыны), на захадзе Палесься. Колішняя сталіца Давячораўскага графства.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Першы пісьмовы ўспамін пра сяло Давячоравічы (першая назва сучаснага Драгічына) зьмяшчаецца ў Літоўскай Мэтрыцы і датуецца 1452. Мясьціна ўваходзіла ў склад Пінскага староства і знаходзілася ў валоданьні вялікай княгіні Боны Сфорцы. Праз Давячоравічы праходзіла дарога зь Берасьця на Валынь. У 14501460-я князь пінскі Юры Сямёнавіч перадаў сваёй граматай частку даніны зь сяла на карысьць царквы ў Дружылавічах, на якую мусіла выдаткоўвацца 2 вядры мёду.

У 1552 згадваецца Давячораўскае войтаўства. Згодна з адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформай (15651566) мясьціна ўвайшла ў склад Пінскага павету Берасьцейскага ваяводзтва. У пач. XVII ст. Давячоравічамі валодаў Леў Сапега, які ў 1619 перадаў сяло Нявельскім. Апошнія ў 1623 заснавалі царкву Прычыстай Багародзіцы і атрымалі для паселішча статус мястэчка. Пад 1655 яно ўпершыню згадваецца як Драгічын (у далейшым сустракаецца і форма Дарагічын[2]).

У 2-й пал. XVII ст. згадваецца Давячоравічаўскі маёнтак, які ў апошняй чвэрці XVIІI ст. называўся графствам. У 1749 пінскі маршалак М. Ажэшка заснаваў у мястэчку францішканскі кляштар. У 17781779 тут было 68 дамоў, а само паселішча звалася местам[2]. У 2-й пал. XVIІI ст. існавала ратуша.

У выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай (1795) Драгічын апынуўся ў складзе Расейскай імпэрыі, у Кобрынскім павеце. Статус паселішча панізілі да мястэчка. Станам на 1849 тут было 98 будынкаў. Да 1886 году каля Драгічына збудавалі чыгуначнкю станцыю. Паводле вынікаў перапісу (1897) — 280 дамоў (зь іх 140 жылыя), царкоўнапрыходзкая школа, 2 народныя вучэльні, лячэбніца. Напярэдадні Першай Сусьветнай вайны працавалі фабрыка саламяных капелюшоў, 2 маслабойні, завод ачысткі крэйды, млыны.

Згодна з Рыскай мірнай дамовай (1921) Драгічын апынуўся ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабіўся цэнтрам павету Палескага ваяводзтва. У гэты час тут было 246 будынкаў.

У 1939 Драгічын увайшоў у БССР, дзе 15 студзеня 1940 атрымаў афіцыйны статус пасёлку гарадзкога тыпу і зрабіўся цэнтрам раёну. У Другую сусьветную вайну з 25 чэрвеня 1941 да 17 ліпеня 1944 мястэчка знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. 10 лістапада 1967 Драгічын атрымаў статус места.

Экалёгія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля аварыі на Чарнобыльскай АЭС Драгічын апынуўся ў сьпісе небясьпечных раёнаў з павялічаным радыеактыўным фонам. Сёньня пляма радыеактыўнага забруджаньня цягнецца Драгічынскім раёнам трыма кроплямі з поўдня на поўнач. Пачынаецца яна з 5—7 кілямэтровай палосы ў Радаставе, звужаецца каля Дняпроўска-Бужанскага канала, зноў пашыраецца каля Палескай чыгункі і потым клінам ідзе ў Белаазёрска-Бярозаўскім кірунку[3]. Усё гэта зямля, забруджаная цэзіем-137.

Насельніцтва[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Адукацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Драгічыне працуюць гімназія, 2 сярэднія, музычная, дзіцяга-юнацкая спартовая школы, 6 дашкольных установаў.

Мэдыцына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Мэдычныя паслугі надаюць лякарня і паліклініка.

Культура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дзейнічаюць кінатэатар, дом культуры, дом творчасьці дзяцей і юнацтва, 2 бібліятэкі, цэнтар моладзі «Спатканьне».

Мас-мэдыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Выдаецца раённая газэта «Драгічынскі веснік».

Эканоміка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Прадпрыемствы машынабудаваньня, будаўнічых матэрыялаў, харчовай прамысловасьці.

Турыстычная інфармацыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Спыніцца можна ў мескай гасьцініцы[9].

Выдатныя мясьціны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Касьцёл (1928)
  • Царква Стрэчаньня Гасподняга (1863)

Страчаная спадчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Капліца могілкавая
  • Кляштар францішканаў (1749)

Вядомыя асобы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Непадалёк ад Драгічына, у маёнтку Людвінава, некалькі гадоў жыла пісьменьніца Эліза Ажэшка.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Соркіна І. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. С. 312.
  2. ^ а б в Валерый Грынявецкі. Давячоравічы // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. / рэд. Г. П. Пашкоў і інш. Т. 1: Абаленскі — Кадэнцыя. — Мінск: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. С. 568.
  3. ^ Брестская область: Обзор радиационно-гигиенической и социально- экономической ситуации. — Гомель, 2005. [1]
  4. ^ Соркіна І. Мястэчкі Беларусі ў канцы ХVІІІ — першай палове ХІХ ст. — Вільня: ЕГУ, 2010. С. 413.
  5. ^ Drohiczyn (2) // Геаграфічны слоўнік Каралеўства Польскага і іншых славянскіх краёў(пол.). Tom II: Derenek — Gżack. — Warszawa, 1881. S. 150.
  6. ^ Драгічын // Нашы гарады: грамадска-палітычнае даведачнае выданне / У. А. Малішэўскі, П. М. Пабока. — Мн.: Народная асвета, 1991.
  7. ^ Дрогичин // Большой энциклопедический словарь / Гл. ред. В. П. Шишков. — М.: НИ «Большая Российская энциклопедия», 1998. — 640 с.: ил. ISBN 5-85270-262-5.
  8. ^ Драгічын // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 3: Гімназіі — Кадэнцыя / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1996. С. 274.
  9. ^ Дрогичин // Туристская энциклопедия Беларуси / редкол. Г. П. Пашков [и др.]; под общ. ред. И. И. Пирожника. — Мн., 2007.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Драгічынсховішча мультымэдыйных матэрыялаў