Духавенства

Духавенства — зборны тэрмін для абазначэньня грамадзкага саслоўя, сацыяльнай праслойкі, асоб або сацыяльнай групы, якая складаецца з прафэсійных служэбнікаў той ці іншай рэлігіі. Часам ужываецца толькі да монатэістычных рэлігіяў.^[1]

Зьмест

1 Хрысьціянства
- 1.1 Некаторыя асаблівыя тэрміны, якія адносяцца да хрысьціянскага духавенства
2 Іслам
3 Юдаізм
4 Будызм
5 Індуізм
6 Паганства
7 Глядзіце таксама
8 Крыніцы
9 Вонкавыя спасылкі

Хрысьціянства [рэдагаваць]

У праваслаўі і каталіцызме ў духавенства (клір) уваходзяць толькі мужчыны. Адрозніваюцьбелае духавенства (сьвятары, не прыносілі манаскіх абяцаньняў) ічорнае духавенства (манаства). Духавенства складае тры ступені святарства: дыякан, сьвятар (іерэй) і біскуп (архірэй) (у праваслаўі архирэйства дасягальна толькі для манахаў). У пратэстанцкіх цэрквах адсутнічае строгі падзел на духавенства і свецкіх. Адрозьніваюць пасады біскупа, пастара і прэсьвітара, якія, аднак, успрымаюцца менавіта як пасаду, а ня сан.

У праваслаўі і каталіцызме ўжываюць тэрмін царкоўнаслужыцелі (у каталіцызме таксамапастаўлены служыцель) па адносінах да асоб, якія не узьведзены ў ступень сьвятарства, а дапамагаюць у зьдзяйсненьні набажэнства.

У праваслаўі да царкоўнаслужыцеляў адносяцца:

У каталіцызме да Другога Ватыканскага сабора:

Пасьля Другога Ватыканскага сабора пакінутыя толькі чытальнікі і акаліты.