Дынама Дрэздэн

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Дынама Дрэздэн
Historical Logo SG Dynamo Dresden (1968-90).png
Поўная назва SG Dynamo Dresden e.V.
Мянушкі жоўта-чорныя
Заснаваны 12 красавіка 1953
Горад Дрэздэн, Нямеччына
Стадыён Глюксгаз-Штадыён
Умяшчальнасьць: 32 066 чалавек
Прэзыдэнт Андрэас Рытэр
Галоўны трэнэр Штэфан Бёгер
Чэмпіянат Бундэсьліга 3
 · 2013—2014 Бундэсьліга 2,
Red Arrow Down.svg 17 месца
Хатнія колеры
Выязныя колеры
Афіцыйны сайт

Дынама Дрэздэн (па-нямецку: Dynamo Dresden) — спартовы клюб зь Нямеччыны з гораду Дрэздэн. Васьміразовы чэмпіён НДР, сяміразовы ўладальнік Кубка НДР. Заснаваны 12 красавіка 1953 году пад назвай Sportgemeinschaft Dynamo Dresden. Цяпер выступае ў трэцяй Бундэсьлізе.

На дадзены момант сябрамі клюбу зьўляюцца амаль 14 тысячаў чалавек[1], што робіць таварыства «Дынама Дрэздэн» найбуйнейшым ва ўсёй Усходняй Нямеччыне[2]. Таксама існуе 46 толькі афіцыйных фан-клюбаў каманды[3].

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Утварэньне «Дынама»[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля завяршэньня Другой сусьветнай вайны й стварэньня на тэрыторыі Нямеччыны дзьвюх дзяржаваў ФРН і НДР, футбол у краіне таксама быў падзелены паміж сабой. У ФРН была створана асобная ліга, гэтак жа як было зроблена ў НДР, то бок ў 1949 годзе, пад назвай «Обэрліга НДР», якая сталася вышэйшай ліга Нямецкай Дэмакратычнай Рэспублікі і праіснавала да 1991 году.

Зь першага сэзону ўдзельнікам «Обэрлігі» стала каманда з Дрэздэну, «СГ Дрэздэн-Фрыдрыхштат», якая адразу стала срэбным прызэрам Обэрлігі. Але гэту каманду неўзабаве выдалілі й распусьцілі паводле палітычных чыньніках — амаль усе гульцы й трэнэрскі штаб зьбеглі з НДР на захад, у ФРН. Каманду распусьцілі, але горад без футболу не застаўся. У той жа час у Дрэздэне, на чэмпіянаце гораду, гуляла каманда «Народная паліцыя Дрэздэн», якую ў сваю чаргу ўзмацнілі гульцамі, сабранымі з усёй НДР. Для гэтага ўлетку 1950 году былі адабраныя спачатку 40 моцных футбалістаў з усіх паліцэйскіх спартовых клюбаў краіны і ўжо зь іх адбіралі найлепшых для дрэздэнскай «Народнай паліцыі». Галоўным «донарам» стала іншая «Народная паліцыя», з Патсдаму. Каманда страціла сваіх самых лепшых гульцоў, то бок Гэрбэрт Шэн, Ёганэс Мацэн і Гюнтэр Шротэр былі пераведзены ў Дрэздэн. На сэзон 1950—1951 гадоў каманда ўзяла ўдзел у розыгрышу Обэрлігі і заняла чацьвертае месца, а ў 1951 заваявала ўжо срэбраныя мэдалі чэмпіянату. У 1952 годзе да «Народнай паліцыі» прыйшоў першы плсьпех, як то клюб атрымаў першы трафэй — Кубак НДР[4].

Раньнія гады[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

«Дынама» ў матчы Кубку НДР 1957 году супраць клюбу «Форвэрц»

У красавіку 1953 году клюб «Народнай паліцыі Дрэздэну» былў пераназваны ў «СГ Дынама Дрэздэн» (ням. Sportgemeinschaft Dynamo Dresden — спартовае аб’яднаньне Дынама Дрэздэн). Прадстаўляла каманда, як і раней, праваахоўныя органы НДР: Міністэрства дзяржаўнай бясьпекі (ням. Ministerium fr Staatssicherheit, больш вядомую як «штазі»), Народную паліцыю й мытную службу. 5 ліпеня 1953 году пасьля перамогі над клюбам «Вісмут Аўэ», «Дынама» заваявала сваё першае чэмпіёнскае званьне ў футбольным чэмпіянаце НДР[5]. Але пасьля чэмпіёнскага сэзону, у 1954 годзе, усіх гульцоў і трэнэраў прымусова перасялілі ў Бэрлін, дзеля камплектаваньня новага клюбу бэрлінскага «Дынама». Вядома, што Эрых Мільке, кіраўнік Штазі, быў засмучаны тым фактам, што Дрэздэн быў прадстаўлены ў вышэйшай нацыянальнай лізе некалькімі добрымі камандамі, бо акрамя «Дынама» ў лізе гуляў дрэздэнскі клюб «Ротацыён»,, у той час як у ягоным родным Бэрліне не было ніводнай моцнай каманды. Для «Дынама» гэтае рашэньне апынулася даволі драматычным, бо рэшткі каманды, якія складаліся з рэзэрвістаў і маладых гульцоў клюбу, ня здолелі канкураваць супернікам ў наступным сэзоне і вылецелі спачатку ў другую лігу, а ў 1957 годзе яны ўжо гулялі ў Бэцырксьлізе (рэгіянальнай лізе НДР). Толькі ў 1962 годзе «Дынама» здолела пераадолець крызу і зноўку заваявала права гуляць у Обэрлізе. Але пратрымацца там клюбу не атрымалася, і яны яшчэ 2 разы выляталі ў другую лігу (у 1963 і 1968 гадох), але адразу вярталіся. З 1969 году клюб стала выступаў у Обэрлізе ажно да канца ейнага існаваньня ў 1991 годзе[4].

Росквіт «Дынама»[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Дынама Дрэздэн перад матчам з Баварыяй Мюнхэн у Кубку эўрапейскіх чэмпіёнаў 24 кастрычніка 1973 году

У 1969 годзе на трэнэрскім мастку «Дынама» зьявіўся Вальтар Фрыцш. Зь яго прыходам пачынаецца «эра росквіту» «Дынама» ў НДР. У той час (ды й сёньня) галоўным канкурэнтам каманды з Дрэздэну быў «Магдэбург». Зь ім «Дынама» й дзяліла тытулы ў сямідзясятых. З сэзону 1969/1970 і па сэзон 1979/1980 Дынама Дрэздэн заўсёды было ў прызэрах і ўдзельнічала ў эўракубках. У 1971 годзе Дынама Дрэздэн становіцца друхразовым чэмпіёнам НДР і ў гэтым жа сэзоне заваёўвае Кубак НДР — першы «залаты дубль» «Дынама». Пасьля гэтага былі чэмпіёнствы ў 1973, 1976, 1977 і 1978 гадах. У эўракубках Дынама Дрэздэн чатыры разы дасягае стадыі чвэрцьфіналу, пры гэтым выбівае такія каманды, як Ювэнтус Турын, Бэнфіка, Порту. За гэты пэрыяд Дынама Дрэздэн двойчы сустракалася ў эўракубках з прадстаўнікамі вышэйшай лігі СССР. Спачатку ў сэзоне 1973/1974 у другім раўндзе Кубка УЭФА ўсходнія немцы прайшлі аднаклюбнікаў з Масквы (1-0, 0-1, д. ч. 4-4), а ўжо ў наступным сэзоне ў 1/8 фіналу Кубка УЭФА прайшлі маскоўскае «Тарпэда» (3-0; 1-3). Але самая цікавая і драматычная эўракубковая дуэль таго часу здарылася ўвосень 1973 году. Лёсаваньне зьвяло ў 1/4 фіналу Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў дрэздэнскае «Дынама» зь мюнхэнскай «Баварыяй». Напэўна, гэта самыя знакамітыя эўрагульні «Дынама» за ўсю гісторыю клюбу. На выезьдзе ў зацятай барацьбе каманда з НДР саступіла 3-4, а ў хатнім матчы Дынама не хапіла ўсяго аднаго голу да роўнасьці па дзьвюх сустрэчах — 3-3 й «Баварыя» ідзе далей.

Каманда ў сэзоне 1975—1976 гадоў
Дынама Дрэздэн у матчы супраць Карл Цайс Ена, 1986 год

У васьмідзясятых гадах «Дынама» трохі зьменшыла звароты. У 1978 годзе сышоў з клюбу трэнэр Вальтар Фрыцш і прыйшоў іншы адмысловец, Гэрхард Праўдч. Але тым часам у Обэрлізе наступіла «зорная гадзіна» іншага «Дынама», з Бэрліна. А Дрэздэн тым часам можа толькі ганарыцца трыма перамогамі ў фінале кубка супраць сталага чэмпіёну пэрыяду 1979—1988. Напачатку васьмідзясятых «цень ганьбы» валіцца на Дынама Дрэздэн. У сэзоне 1980/1981 тры лідэры каманды й зборнікі НДР (Пэтэр Котэ, Матыяс Мюлер і Гэрд Вэбэр) былі выгнаны з калектыва. Чыньнік — «контрарэвалюцыя», змова, спроба ўцёкаў з краіны.

Матч супраць «Ганзы» ў 1989 годзе

На фоне гэтых падзеяў Дынама Дрэздэн выступала ў эўракубках і ніяк не магло прайсьці бар’ер чвэрцьфіналу гэтых спаборніцтваў. Гэта ім атрымалася толькі ў 18-м эўрасэзоне, а да гэтага Дынама 6 разоў было адной нагой у паўфінале эўракубкаў і пры розных, трагічных, акалічнасьцях не праходзіла далей. Так у 1984 годзе пасьля хатняй перамогі 3-0 над «Рапідам» зь Вены, дынамаўцы ўмудрыліся прайграць у гасьцях 0-5… У наступным годзе «Дынама» выйграла першую хатнюю гульню фіналу Кубка уладальнікаў кубкаў ў «Баера» зь Юрдэнгэна (ФРН) 2-0 і ў зваротнай гульні вяло пасьля першага тайму 3-1, але пасьля перапынку атрымаў траўму асноўны брамнік «Дынама» Бэрнд Якубоўскі й месца ў варотах заняў яго дублёр Енс Рамэ. «Дынама» тую гульню прайграла 3-7. Рамэ за тайм атрымаў 6 мячоў. Да паразы дадалася яшчэ адна непрыемнасьць — пасьля гульні зьбег на захад (не вярнуўся з камандай) Франк Ліпман. Год ён пасядзеў без футболу з-за дыскваліфікацыі ў ФРН і падпісаў кантракт зь «Нюрнбэргам». Гэтай драматычнай гульнёй скарысталася для ўцёкаў яшчэ некалькі фанатаў Дынама Дрэздэн. Але васьмідзясятыя скончыліся для «Дынама» вельмі добра. З Эдуардам Геерам на трэнерскім мастку Дынама пачало адраджаць былую славу. У 1989 годзе тытул чэмпіёну НДР вяртаецца пасьля 11-гадовага перапынку ў Дрэздэн. У гэтым сэзоне каманда праходзіць нарэшце чвэрцьфінальны бар’ер эўракубкаў і спатыкаецца ўсяго ў кроку ад фіналу Кубка УЭФА. «Заходні» Штутгарт не пусьціў Дынама ў фінал (0-1; 1-1).

Каманда ў 1990 годзе робіць ужо трэці залаты дубль

У 1990 годзе «Дынама» абараняе свой тытул чэмпіёнаў і выйграе Кубак НДР. Гэта становіцца ўжо трэцім «залатым дублем» у гісторыі клюбу. На гэтым гісторыя выступаў «Дынама» Дрэздэн у Обэрлізе НДР скончылася. 8 разоў яны станавіліся чэмпіёнам краіны, 7 разоў уладальнікамі Кубка НДР. Дзяржавы НДР ня стала, крыху пазьней ня стала й Обэрлігі. Для «Дынама» пачаўся новы пэрыяд — Бундэсьліга[4].

Аб’яднаньне Нямеччыны[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Андрэас Вагэнгаўз і Марыё Кэрн у 1990 годзе з Кубкам НДР па футболе

3 кастрычніка 1990 году ў 00:00 па сярэднеэўрапейскім часе краіны пад назвай НДР ня стала. Рэспубліка афіцыйна спыніла сваё існаваньне й была аб’яднана з ФРН. Нямеччына стала адзінай. Сэзон Обэрлігі НДР 1990/1991 пачаўся ў жніўні 1990 году пры старым рэжыме, а сканчаць яго прыйшлося ўжо заходнім (адзіным) футбольным уладам. Гэта быў апошні сэзон Обэрлігі. Па яго выніках каманды якія занялі 1—2 месцы траплялі ў наступным сэзоне ў першую Бундэсьлігу, каманды што занялі 3—6 месцы, у другую Бундэсьлігу, 7 і 8 месцы атрымлівалі шанец праз стыкавыя гульні гуляць у другой Бундэсьлізе, усе астатнія — у трэцяй па клясе Рэгіянальнай лізе.

Матыяс Замэр чэмпіён НДР 1990 году ў складзе Дынама Дрэздэн

Вецер зьмен, які ўварваўся ў НДР, крануў і Дынама Дрэздэн. Перад пачаткам апошняга сэзону каманду з Дрэздэна, па палітычных чыньніках, перайменоўваюць у 1. FC Dynamo Dresden (першы футбольны клюб Дынама Дрэздэн). Улетку 1990 году Дынама прадае адразу двух сваіх вядучых выканаўцаў: Ульф Кірстэн перабіраецца ў Баер Левэркузэн, а Матыяс Заммэр у Штутгарт. На пост прэзыдэнта клюбу рада абірае Вольфа-Рудыгера Цігенбальга, бізнэсмэна на рынку HiFi — тэхналёгій. Пасьля чаго Дынама Дрэздэн займае ў апошнім сэзоне Обэрлігі другое месца, якое давала магчымасьць у наступным сэзоне гуляць у клясэ мацнейшых нямецкага футбола. У гэтым сэзоне адбылася й апошняя гульня Дынама на эўраарэне. У чвэрцьфінале Кубка Эўрапейскіх Чэмпіёнаў Дынама выпаў гонар гуляць зь бялградскай Црвенай Зьвездай, у якой тады гулялі такія майстры, як Робэрт Просінечкі, Сініша Міхайлавіч, Савічэвіч, Юговіч і іншыя. Першую гульню нямецкая каманда прайграла ў Бялградзе без пытаньняў 0-3. Але шанец яшчэ быў. Зваротная гульня склалася для Дынама трагічна. Хоць пачыналася ўсё даволі аптымістычна. На другой хвіліне матчу Дынама выходзіць наперад 1-0 і да перапынку дамінуе на поле, але ўжо ў другім тайме «югі» расставілі ўсё на свае месцы: спачатку Савічэвіч забівае фантастычны гол і параўноўвае лік, а потым ужо Панчэў сваім галом хавае ўсе надзеі Дынама на выйсьце ў паўфінал. Пасьля другога голу ў брамку Дынама на стадыёне пачаўся хаос. Далей гульня працягвалася роўна да першага кутняга ў выкананьні гульцоў Црвены Зьвезды з боку сэктара з дынамаўскімі заўзятарамі. Град кідальных прадметаў, лаянкі й пагрозы зваліўся на гульцоў і судзейскую брыгаду. На трыбунах пачаліся калатніны, пасьля чаго судьдзя быў вымушаны спыніць гульню. Беспарадкі й бойкі працягнуліся на вуліцах гораду. За паводзіны сваіх заўзятараў УЭФА адхіліла Дынама Дрэздэн ад удзелу ў эўракубках на 2 сэзоны, а Црвена Зьвезда ў гэтым сэзоне стала пераможцам Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў.

У дэбютным для Дынама сэзоне ў першай нямецкай Бундэсьлізе 1991/1992, каманда адразу загразла ў баях за выжываньне на дне турнірнай табліцы, але ў першым сэзоне прапіску ў эліце захавал У студзені 1993 прэзыдэнтам клюбу становіцца ўладальнік будаўнічай фірмы Рольф-Юргэн Ота й пачынае пебудоўваць каманду. З-за праблем зь ліцэнзаваньнем з каманды ў трэцім бундэсьлігаўскім сэзоне 1993/1994 здымаюць 4 ачкі й, здавалася, ужо ў такой сытуацыі паніжэньня ў класе Дынама не пазьбегнуць, але каманда пад кіраўніцтвам Зігфэрда Гэльда захоўвае месца ў Бундэсьлізе. Але ўжо сэзон 1994/1995 стаў для Дынама Дрэздэн апошнім у Бундэсьлізе, каманда заняла апошняе месца й набрала за ўвесь сэзон толькі 16 ачкоў. На працягу ўсёй дыстанцыі, а асабліва ў фінале сэзону, каманда развальвалася. З-за складанай фінансавай сытуацыі DFB (нямецкі футбольны зьвяз) пазбаўляе Дынама ліцэнзіі для першай і другой Бундэсьліг. Каманда замест другой Бундэсьлігі была прымусова разжалавана ў аматары й адпраўлена ў Рэгіянальную лігу.

Разгром канкурэнта Уніён Бэрлін зь лікам 5:0, 1989 год.
Матч Кубка УЭФА 1989 году, Дынама Дрэздэн-Штутгарт 1-1.

Ад такога ўдару з боку лёса й DFB і бясталентнай дзейнасьці кіраўніцтва клюбу й яго фінансавага аддзела Дынама Дрэздэн ня можа адысьці дагэтуль. Пяць гадоў бадзялася адна зь лепшых усходніх каманд па Рэгіянальнай лізе й у 2000 году выляцела наогул у Обэрлігу. Прыкладна тым часам на берагі Эльбы, ды й наогул масава на стадыёны Нямеччыны, даходзіць хваля «ультрас»

Рух «ультрас» ў Дрэздэне пачалі разьвіваць групоўкі пад назвай «Commando Elbhorde» і «Eastside Dresden». Напачатку ўсе іх дзеяньні абмяжоўваліся простай піратэхнікай. Пазьней пачалі вынаходзіць і выкарыстоўваць банэры й сьцягі. Разьвівацца рух пачаў, як і ўсе іншыя нямецкія «ультрас», у «італьянскім стыле». Перад гульнёй зьбіраліся ўсе ў фан-сэктары; падчас гульні імкнуліся сьпяваць песьні, запальвалі дымавыя шашкі, фаеры, бэнгальскія агні… Па пачатку гэта «ноў гаў» ня ўсе разумелі на стадыёне й за яго межамі. Але, нягледзячы на гэта, рух ультрас разьвіваецца ў Дрэздэне імклівымі тэмпамі й з часам на дынамаўскую «ультрас-сцэну» выходзяць такія групоўкі як «Yellow Madness» і «Dynamo Geschwader». Выходзяць з мэтай дамінаваць сярод «калегаў» у фан-сэктары. Натуральна не абышлося без інтрыг, канфліктаў і «тарак» паміж дынамаўскімі ультрас. Але вырашаць «глябальныя задачы» ў такой атмасфэры немагчыма, і неўзабаве ультрас сумесна прынялі рашэньне — арганізаваць вялікую групоўку, у якой асобныя групы й асобныя людзі павінны разам згуртавацца для адной мэты. Гэта былі «гадзіны нараджэньня» ультрас SG Dynamo. Так у сьнежні 2000 году была заснавана найдужэйшая й на сёньняшні дзень самая вядомая групоўка дынамаўскіх ультрас — «Ultras Dynamo». Матчы ў Обэрлізе з удзелам Дынама Дрэздэн пачалі ператварацца ў шоў, якое ўладкоўвалі гэтыя хлопцы. Фан-блёк на «Рудольф-Харбіг-Штадыёне» дадаў у харэаграфіі й засьпяваў у адзін голас. У цяжкую хвіліну каманда й яе заўзятары аб’ядналіся для агульнай справы — вярнуць былую славу.

Дынама Дрэздэн ужо ў 2002-м годзе выходзіць зваротна ў Рэгіянальную лігу, пры гэтым б’е рэкорды наведвальнасьці ў найнізкіх дывізіёнах Нямеччыны. Вялікая заслуга ў гэтым посьпеху належыць дынамаўскім ультрас і Крыстафу Франку — новаму трэнэру. У вырашальнай гульні супраць аматараў Гэрты ў Бэрліне ўвесь перапоўнены госьцевы сэктар быў размалёваны ў чорны й жоўты колеры, і сьпяваў у адзін голас дынамаўскія песьні. Сталічная публіка футбол не глядзела, яна глядзела шоў у выкананьні дынамаўскіх ультрас. Пад канец гульні дынамаўскім ультрас падпявала ўжо палова стадыёна.

Фаны Дынама Дрэздэн.

Але дрэздэнскія фанаты славяцца ў Нямеччыне ня толькі сваімі шоў на стадыёнах, але і сваімі баявымі якасьцямі. Апроч «мірных» ультрас каманду заўсёды суправаджаюць знакамітыя хуліганы й ультрарэакцыянэры Дынама. Галоўнымі іх ворагамі зьяўляюцца фанаты Ляйпцыга, Хемніцэра, Магдэбурга, фанаты клюбу «SC Dresden 1898» і, канешне ж, паліцыя. Увесь гэты час час беспарадкі й эксцэсы ўзьнікалі са сталай чашчынёй. У 2002 годзе пасьля «Дрэздэнскага гарадзкога дэрбі» DSC 1898 — Дынама Дрэздэн, больш за паўтары тысячы дынамаўскіх заўзятараў (хуліганаў і ультрарэакцыянэраў, і звычайных «грамадзянскіх» гледачоў) жорстка атакуюць заўзятараў DSC і 100 паліцэйскіх суправаджалых іх. Беспарадкі й баі ў горадзе працягваліся некалькі гадзін. Пасьля беспарадкаў твары затрыманых апублікоўваюцца ў прэсе, і шмат фанатаў нясуць крымінальную адказнасьць. Праз тры месяцы пасьля тых падзей былі вялікія беспарадкі ў гульні супраць Хемніцэра.

Рудольф-Харбіг-Штадыён.

Дынама атрымалася разьвіць свой посьпех ужо ў Рэгіянальнай лізе, і пасьля дзевяці гадоў «аматарскага жыцьця» каманда выходзіць у другую Бундэсьлігу! У перадапошнім туры, пры 36 тысячах адданых фанаў, Дынама Дрэздэн здабывае на родным «Рудольф-Харбіг-Штадыёне» пуцёўку ў другую лігу.

На апошнюю, выязную, гульню супраць «старога знаёмага» Юрдынгэна ў Рэгіянальнай лізе таго сэзону, з камандай паехала 12 000 фанатаў. Гэту гульню Дынама прайграла 0-1, але гэта было ўжо не так важна… Пуцёўка ў «прафесыйнае жыцьцё» ўжо была ў кішэні. Спартовы посьпех футбалістаў прыцягваў на трыбуны ўсё больш людзей, і лік фанатаў у Дрэздэне рос. Акрамя шоў на трыбунах, пабітыя шклы аўтобусаў суперніка, сутычкі з гасьцямі й паліцыяй у Дрэздэне ўваходзяць у норму.

Першы сэзон 2004—2005 у другой Бундэсьлізе, як і чакалася, каманда правяла ў барацьбе за выжываньне. Пачатак сэзону быў проста феерычным — у першым туры Дынама Дрэздэн абгуляла ў родных сьценах выляцелы зь першай Бундэсьлігі Дуйсбург зь лікам 3-1! Але гэта быў усяго толькі адзінкавы выпадак, пасьля гэтай перамогі рушылі ўсьлед вельмі складаныя гульні, і Дынама ў першым крузе набрала ўсяго 18 ачкоў. Гэтага было мала для захаваньня месца ў другой лізе, і вызначаўся чарговы вылет… Пасьля дваццатага тура сэзон для Дынама пачынае набываць сьветлыя таны. Дынамаўцам атрымоўваецца сяміматчавая бяспройгрышная сэрыя, у якой яны набіраюць 16 ачкоў. Ужо ў 32-м туры пасьля перамогі 1-0 у «Загзэн Дэрбі» супраць Эрцгебірге Аўэ яны гарантуюць сабе месца на наступны сэзон у другой лізе, а пасьля перамогі над Ройт-Вайс Эрфурт зь лікам 2-1 каманда займае пасьля 34-го тура ганаровае восьмае месца.

Драматызм прысутнічае на шматлікіх этапах існаваньня Дынама. Каманду распускалі, гульцоў у поўным складзе перавадзілі ў Бэрлін, Дынама ўмудралася пры хатняй перамозе 2-0 і ведучы ў ліку на выезьдзе 3-1 прайграць Баеру Юрдынгэну 3-7 і не выйсьці ў паўфінал Кубка Ўладальнікаў Кубка, з каманды здымалі ачкі ў Бундэсьлізе й пазбаўлялі ліцэнзіі профі-клюбаў. І гэтым разам лёс прыгатаваў дынамаўцам неспадзеўку. Сэзон 2005/2006 Дынама Дрэздэн пачаў проста бліскуча. У чацьвёртым туры Дынама Дрэздэн у Мюнхэне на новенькай «Альянц-Арэне», у прысутнасьці 20 000 фанатаў, якія прыехалі разам з камандай, абгульвае «Мюнхэн-1860» і займае трэцяе месца. Зьявілася надзея на сьветлую будучыню. Але пасьля гэтай гульні рушыла ўсьлед сэрыя з 12-ці бязвыйгрышных гульняў і месца ў зоне вылету. У сьнежні 2005 году звальняюць трэнера Крыстафа Франкэ, зь якім каманда прарабіла шлях з чацьвёртай лігі ў другую. На яго месца прызначаны Петэр Пацульт, які больш чым на палову абнавіў каманду ўзімку. І гэта прынесла свае вынікі. У другім крузе Дынама наберает 28 ачкоў і дорыць сабе й сваім заўзятарам да апошняга тура надзею на захаваньне прапіскі ў другой лізе. У апошнім туры Дынама перамагае Ганзу Расток зь лікам 3-1, але Бохум гуляе ў нічыю з Унтэргагінгам і Дынама вылятае ў Рэгіянальную лігу. Не хапіла ўсяго аднаго ачка…

Фаны Дынама Дрэздэн.

Сэзон 2005/2006 клюб зь берагоў Эльбы пачаў ў Рэгіянальнай лізе. Мэта на сэзон была адна — выйсьце ў другую лігу! Дынама гуляла й пачынала апраўдваць чаканьні. Пасьля 6 гульняў у актыве было 13 ачкоў, але пасьля перамогі 2-0 у шостым туры над Эфуртам і скачку ў верхнюю частку турнірнай табліцы каманду нечакана пакідае галоўны трэнер Петэр Пацульт. Пацульт зьвярнуўся да фанатаў каманды й папытаў зразумець яго : «Я сыходжу са сьлёзамі на вачах». «Кожны, хто мяне папракае ў маім рашэньні, павінен разумець, што так склаліся пэўныя абставіны…», казаў трэнер, які яшчэ ў 2006 годзе пры падпісаньні новага кантракту з Дынама заяўляў: «Каманду з такімі традыцыямі немагчыма проста ўзяць і кінуць пасьля паўгода працы зь ёй». Пасьля сыходу галоўнага трэнера каманду пакідае па ўласным жаданьні і прэзыдэнт клюбу Ёхан Рудзі. Праз палову году рада звальняе мэнэджара каманды Валькмара Кёстэра. На яго месца падпісваюць Бэрнда Мааса, які да гэтага кіраваў справамі Алеманіі Аахэн. Пасьля ўсіх гэтых зьмен Дынама Дрэздэн працягвала змагацца за пуцёўку ў другую лігу. Але па ходзе сэзону дынамаўцы згубілі вельмі шмат ачкоў на апошніх хвілінах з супернікамі, ў якіх яны павінны былі браць ачкі.

Рудольф-Харбіг-Штадыён.

Ў сэзоне 2007/2008 Дынама Дрэздэн досыць узмацнілася каб прайсьці кваліфікацыю ў будучую трэцюю Бундэсьлігу, але ў задачах на сэзон гаварылася й пра «падужацца за выйсьце ў другую лігу». Дзякуючы грошам прыцягнутых фундатараў на «Рудольф-Харбіг-Штадыён» вяртаюць улюбёнцаў публікі й клясных гульцоў Майка Вагэфэльда й Марэка Пэнска. Але ўсе гэтыя інвэстыцыі не прынесьлі жаданага выніку. Дынама выйграла толькі 3 зь дзевяці стартавых гульняў і займала 11 месца. Трэнер Норбэрт Маер пазбавіўся свайго месца працы, на яго месца прыйшоў Эдуард Геер, які пасьпяхова працаваў з камандай яшчэ ў канцы васьмідзясятых. Каманда пад яго кіраўніцтвам зайграла, але не паказвала стабільнай гульні. У выніку другая палова сэзону была ў барацьбе за месца ні ніжэй дзясятага. Па выніках сэзону Дынама заняло 8 месца й выйшла ў трэцюю Бундэсьлігу. Ня гледзячы на рашэньне задачы мінімум рада адправіла ў адстаўку Эдуарда Гэера.

Акрамя таго, у 2007 годзе клюб вярнуўся да назвы SG Dynamo Dresden.

Каманда дзякуе фанатам за падтрымку.

Яшчэ ў гэтым сэзоне адбылася грандыёзная бойка паміж фанатамі Дынамам Дрэздэн, Лякаматыў Ляйпцыг і паліцыі. 28 кастрычніка 2007 году другая каманда Дынама на сваім полі прымала Лякаматыў. Гульня «дубля» ў рамках Ляндэсьлігі прайшла звычайна й перамогу сьвяткавала дрэздэнскае Дынама зь лікам 2-0. Перад гэтай гульнёй фанаты Ляйпцыга раздрукавалі й распаўсюдзілі ў інтэрнэце плякаты, якія адлюстроўвалі Дрэздэн у руінах 1945 году, пасярод усяго стаяла Багіня перамогі з вымпелам Ляйпцыскага Лякаматыва й подпісам «На Дрэздэн!». Пасьля гульні больш за 600 ультрас, хуліганаў і простых заўзятараў атакавалі калёну з варожымі фанатамі й суправаджалымі іх паліцыянтамі. 1300 паліцыянтаў і фанатаў Ляйпцыга пачалі мэтадычна закідваць камянямі й фаерамі. У выніку чаго пачаўся рукапашны бой на вуліцах гораду на Эльбе. Вельмі шмат хуліганаў патрапілі ў да паліцыі, зь іх усе жыхары Дрэздэна й толькі 7 чалавек зь Ляйпцыга, усім ім забаранілі наведваньне стадыёна ў Нямеччыне.

Нягледзячы на сумнае фінансавае становішча, кіраўніцтва Дынама ладзіць рэканструкцыю стадыёна. Будоўля, інвэстыцыі ў новых гульцоў і гаспадарчая дзейнасьць клюбу высільвае фінансавыя запасы каманды. Кіраўніцтва Дынама ўлезла ў абавязкі на суму 1,2 мільёна эўра. У кастрычніку 2008 году мэнэджар Дынама Бэрнд Маас страціў давер рады, яшчэ ён ня змог адказаць на што ён «выдаткаваў» вялікую суму грошай і навошта ён займаўся фальсіфікацыяй фінансавай дакумэнтацыі. З-за гэтага ён быў звольнены. Новым трэнэрам стаў галяндзец Руд Кайзэр[4][6].

Найновы час[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Фаны Дынама ніколі не пакідаюць родны клюб, нават у самых цяжкіх сітуацыях.

Тры сэзоны запар каманда гуляла ў трэцяй Бундэсьлізе, з 2008 па 2011 год. У сэзоне 2010/11 дрэздэнцы занялі ў ёй 3 месца й атрымалі права падужацца ў пераходных матчах за выйсьце ў другую Бундэсьлігу з «Аснабрукам». У хатнім матчы была зафіксавана нічыя — 1:1, а ў зваротным Дынама вырвала перамогу й пуцёўку на павышэньне ў дадатковы час — 3:1 (1:1 у асноўны час). Сэзон 2011—2012 у другой Бундэсьлізе каманда правяла годна й фінішавала на дзявятым месцы. У сэзоне 2012—2013 клюб зноў змагаўся за выжываньне й заняў 16 месца, саступіўшы Эрцгебірге Аўэ толькі па розьніцы забітых-прапушчаных, прыкметна, што гульнёй за Дынама ў гэтым сэзоне адзначыўся беларус Дзьмітрый Хлебасолаў, які ў зімнім перапынку перайшоў у Дынама на правах арэнды[7]. Камандзе прыйшлося гуляць перахадныя матчы са «старым знаёмым» «Аснабрукам», які заняў 3 месца ў трэцяй Бундэсьлізе. Дэжавю не атрымалася: у першай гульне Дынама саступіла зь лікам 0:1, а хатняй сустрэчы ў адказ 28 траўня 2013 году пры неверагоднай падтрымцы заўзятараў Дынама перамагло зь лікам 2:0 і захавала прапіску ў другой Бундэсьлізе[8][9][10], не падвядучы фанатаў «Дынама» Дрэздэн, якія, дарэчы, падрыхтавалі да матчу шыкоўны пэрформанс[11][12].

Акрамя таго 31 кастрычніка 2012 году Дынама ў матчы Кубка Нямеччыны сустракалася з Гановэрам, Гановэр перамог у сэрыі пэнальці, пасьля чаго сэктар заўзятараў дрэздэнскага Дынама накіраваўся на поле, дзе ўступіў у сутычку з паліцыяй. Усяго папакутавала дзевяць чалавек. У сьнежне 2012 году адбылося паседжаньне спартовага суда Нямецкага футбольнага саюза, які прыняў рашэньне выключыць дрэздэнцаў з наступнага розыгрышу Кубка за бясчынствы, учыненыя заўзятарамі Дынама падчас паядынку супраць Гановера, які адбыўся 31 кастрычніка 2012 гады, таксама на клюб быў накладзены штраф[13][14][15][16].

12 красавіка 2013 году «Дынама» Дрэздэн гуляла з «Энэргі» Котбус і якраз у гэты дзень клюбу споўнілася 60 год, фанаты «Дынама» Дрэздэн падрыхтавалі шыкоўны пэрформанс, прысьвечаны 60-годьдзю клюбу[17][18].

Сэзон 2013-2014 Дынама Дрэздэн будзе гуляць у другой Бундэсьлізе. У апошні час у Дынама зьявілася мноства пэрспэктыўных гульцоў, такіх як Тоні Ляйстнэр, Марка Хартман, Тобіяс Кэмпэ, Крыстаф Менц, Тобіяс Мюлер, Марвін Стэфаняк, Суфіян Бэняміна й Паўль Мілдэ, якія ўсяляюць надзею заўзятарам на вяртаньне ў першую Бундэсьлігу ўжо хуткім часам.

Ультрас Дынама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Фанаты Дынама Дрэздэна.

Нягледзячы на няўдачы апошніх гадоў, побач з камандай заўсёды былі яе адданыя заўзятары. На дадзены момант «Ультрас Дынама» маюць больш 350 забарон для наведваньня стадыёна. Гэта вялікая страта для руху ультрарэакцыянэраў. Забароны й рэпрэсіі з боку паліцыі ні ў якім разе не саслабелі. Але ўсё гэта не палохае «Ультрас Дынама», на цэнтральных матчах колькасьць актывістаў даходзіць да 150 чалавек і яшчэ больш народу выбіраюцца на дэрбі. Акрамя іх у Дрэздэне ёсьць яшчэ шмат «ультрафармаваньняў» : «SGD Supporters», «OSL», «Giallo Nero Bastardi» і іншыя… Ультрас Дрэздэна падтрымліваюць сяброўства з ультрарэакцыянэрамі з групоўкі «Red Kaos» зь Цьвікаў, ультрарэакцыянэрамі Гэру, заўзятарамі ФК Вісмут Гэру (6 ліга). Гэтыя зьвязы былі наладжаны яшчэ ў часы Обэрлігі НДР . Ёсьць сябры й з замежжа — гэта хуліганы й ультрас Катавіцы GKS з Польшчы. Фанаты Дынама Дрэздэн самі вырабляюць уласныя тавары для заўзятараў: футболкі, шалікі, налепкі, каляндары й шматлікае іншае[4].

Пасьля перамогі «Дынама» Дрэздэн над «Аснабрукам» у перахадных матчах за права застацца ў другой Бундэсьлізе[19] радасныя заўзятары «Дынама» Дрэздэн устроілі пераклічка праз раку Эльба[20].

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Нацыянальныя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сьцяг НДР DFV

Сьцяг Нямеччыны DFB

*Гэты кубак разыгрываўся ў 1990 годзе паміж чэмпіёнам НДР «Дынама» Дрэздэнам і чэмпіёнам ФРН «Баварыяй» Мюнхэн, «Дынама» перамагло зь лікам 1:0.

На міжнароднай арэне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Эўракубкі

**У гэтым сэзоне Кубка Інтэртота гуляўся толькі групавы раўнд і «Дынама» стала пераможцам сваёй групы.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Па стане на 6 жніўня 2013 году

Пазыцыя Імя Год нараджэньня
Брамнікі
1 Сьцяг Нямеччыны Бр Маркус Шольц 1988
13 Сьцяг Нямеччыны Бр Бэнжамін Кірстэн 1987
20 Сьцяг Нямеччыны Бр Ніка Пэляц 1986
35 Сьцяг Нямеччыны Бр Флёрыян Фромлявіц 1986
Абаронцы
4 Сьцяг Сэнэгалу Аб Шэйк Гуе 1986
5 Сьцяг Францыі Аб Рамэн Брэжры 1986
14 Сьцяг Нямеччыны Аб Альбан Заба 1992
17 Сьцяг Босьніі і Герцагавіны Аб Аднан Мравац 1982
21 Сьцяг Харватыі Аб Адам Сушац 1989
23 Сьцяг Нямеччыны Аб Торстэн Шульц 1984
27 Сьцяг Нямеччыны Аб Сэбастыян Шупан 1986
37 Сьцяг Нямеччыны Аб Тоні Ляйстнэр 1990
Паўабаронцы
6 Сьцяг Нямеччыны ПА Марка Гартман 1988
7 Сьцяг Альжыру ПА Ідыр Уалі 1988
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
Паўабаронцы
8 Сьцяг Чэхіі ПА Філіп Троян 1983
11 Сьцяг Францыі ПА Антані Лёсыля 1986
17 Сьцяг Нямеччыны ПА Лярс Юнігнікель 1981
18 Сьцяг Нямеччыны ПА Тобіяс Кемпэ 1989
24 Сьцяг Нямеччыны ПА Крыстоф Мэнц 1988
25 Сьцяг Нямеччыны ПА Робэрт Кох 1986
31 Сьцяг Нямеччыны ПА Паўль Мільдэ 1995
34 Сьцяг Нямеччыны ПА Марвін Стэфаняк 1995
40 Сьцяг Гішпаніі ПА Крыстыян Фіель 1980
Нападнікі
9 Сьцяг Нямеччыны Нап Суфіян Бэньяміна 1990
10 Сьцяг Бэніну Нап Мікаэль Патэ (капітан) 1984
22 Сьцяг Славеніі Нап Златка Дзедзіч 1984
38 Сьцяг Нямеччыны Нап Тобіяс Мюлер 1993
Сьцяг Альжыру Нап Махамэд Амін Аўдыя 1987

Трэнэр і трэнэрскі штаб[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Імя Функцыя
Сьцяг Аўстрыі Пэтэр Пакульт Галоўны трэнэр
Сьцяг Нямеччыны Ніка Дэбрыц Трэнэр
Сьцяг Нямеччыны Томас Кёлер Трэнэр брамнікаў
Сьцяг Аўстрыі Крыстыян Канэстрыні Фітнэс-трэнэр
Сьцяг Нямеччыны Штэфэн Мэнцэ Спартовы дырэктар
Сьцяг Нямеччыны Тына Лёрэнц Лекар каманды
Сьцяг Нямеччыны Арнт Прэль Фізыятэрапеўт
Сьцяг Нямеччыны Тобіяс Лянге Фізыятэрапеўт
Сьцяг Нямеччыны Майк Гэбэнштрайт Гаспадарчы мэнэджар

Другая каманда[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Брамнікі Абаронцы Паўабаронцы Нападнікі
Марэк Гросэ Сьцяг Нямеччыны
Аксэль Міттаг Сьцяг Нямеччыны
Геліцыё-Аўрэліё Банцэ Сьцяг Нямеччыны
Хасан Дэмір Сьцяг Азэрбайджану
Патрык Домін Сьцяг Польшчы
Паскаль Эрэнбэрг Сьцяг Нямеччыны
Табіяс Гэпнэр Сьцяг Нямеччыны
Олівэр Мэркель Сьцяг Нямеччыны
Штэфан Зюс Сьцяг Нямеччыны
Адам Фідлер Сьцяг Нямеччыны
Лярс Юнгнікэль Сьцяг Нямеччыны
Томі Клётке Сьцяг Нямеччыны
Франчэска Любш Сьцяг Нямеччыны
Франц Пфанэ Сьцяг Нямеччыны
Матэвуш Саваля Сьцяг Польшчы
Мартын Вагнэр Сьцяг Нямеччыны
Кевін Бёніш Сьцяг Нямеччыны
Олівэр Генаўш Сьцяг Нямеччыны
Том Гагеман Сьцяг Нямеччыны

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Daten und Fakten. www.dynamo-dresden.de
  2. ^ Mitglieder! Dynamo wächst zum größten Verein der neuen Länder. www.dynamo-dresden.de
  3. ^ Fanclubs. www.dynamo-dresden.de
  4. ^ а б в г д Динамо Дрезден. Потомки «штази». football.ua
  5. ^ Vor 60 Jahren: Dynamo holt den ersten Meistertitel. www.dynamo-dresden.de
  6. ^ Ruud Kaiser neuer Trainer bei Dynamo Dresden. www.fussball24.de
  7. ^ Дрезденское «Динамо» арендовало у московского «Спартака» Дмитрия Хлебосолова. www.pressball.by
  8. ^ Дрезденское «Динамо» Дмитрия Хлебосолова сохранило место во второй бундеслиге. www.pressball.by
  9. ^ Хоффенхайм и Динамо попросили остаться. www.sports.ru
  10. ^ Dynamo Dresden feiert doch noch den Klassenerhalt in der Relegation: 2:0-Sieg gegen Osnabrück. www.dnn-online.de
  11. ^ Choreo SG Dynamo Dresden VfL Osnabrück 28.05.2013. www.youtube.com
  12. ^ Как болеют в низших лигах Германии. www.sports.ru
  13. ^ Dresden: Es bleibt beim Pokalausschluss. www.kicker.de
  14. ^ Динамо Дрезден не допустят к Кубку Германии. football.ua
  15. ^ Ständiges neutrales Schiedsgericht weist Klage Dresdens ab. www.dfb.de
  16. ^ Дрезденское «Динамо» отстранено от участия в Кубке Германии до 2014 году. www.sports.ru
  17. ^ 21.04.2013 | Dynamo Dresden — Energie Cottbus. www.youtube.com
  18. ^ Перформанс фанатов «Динамо» Дрезден, посвященный 60-летию клуба. www.sports.ru
  19. ^ Почему Германия самая футбольная страна в мире. www.sports.ru
  20. ^ Перекличка болельщиков «Динамо» Дрезден через реку Эльба. www.sports.ru

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Sven Geisler, Volker Oppitz: Unschuldig! Im Strudel des Fußball-Wettskandals. Edition Sächsische Zeitung, Dresden 2005. ISBN 3-938325-20-8.
  • Sven Geisler, Jürgen Schwarz: Dynamo Dresden – Eine Legende wird 50. Edition Sächsische Zeitung, Dresden 2003, ISBN 3-910175-01-5.
  • Jens Genschmar, Jürgen Schwarz: Dynamo Dresden – Tradition verpflichtet. Pressevertrieb, Dresden 2004. ISBN 3-936477-32-9.
  • Uwe Karte, Frank Dehlis, Lutz Hentschel, Torsten Otte: Dynamo Dresden 1993–2004. Das Buch zum Verein. Sportfrei-Verlag, Dresden 2004. ISBN 3-00-014989-9.
  • Uwe Karte, Gert Zimmermann: Dynamo Dresden. Das Buch zum Verein 1953–1993. Thom, Leipzig 1993. ISBN 3-9803346-3-5.
  • Wolfgang Klein: Im Banne des Fußballs. Edition Sächsische Zeitung, Dresden 2005. ISBN 3-938325-10-0.
  • Uwe Krüger: Ostdeutsche Traditionsvereine I: Dynamo Dresden. Daten, Fakten, Bilder. Agon, 2001. ISBN 3-89784-105-3.
  • Veit Pätzug: Schwarzer Hals Gelbe Zähne – Fußballfans von Dynamo Dresden. MID Verlag, Dresden 2005. ISBN 3-9810516-0-2.
  • Veit Pätzug: Schwarzer Hals Gelbe Zähne Teil 2. Sdv Verlags GmbH, September 2008. ISBN 3-9810516-9-6.
  • Ingolf Pleil: Mielke, Macht und Meisterschaft. Die „Bearbeitung“ der SG Dynamo Dresden durch das MfS 1978–1989. Links, Berlin 2001. ISBN 3-86153-235-2.
  • Steffen Pockart: Das Leuchten der Giraffen 2010. ISBN 3839143675. (mit Bezügen zur Fankultur Dynamo Dresdens in den 1970er und 1980er Jahren)
  • Veit Pätzug: Was wir niemals waren – Erinnerungen 2010. ISBN 3942411008. (mit Bezügen zur Fankultur Dynamo Dresdens in den 1980er Jahren)
  • Günter Wallraff: Aus der schönen neuen Welt. Expeditionen ins Landesinnere. 2009. ISBN 978-3-462-04049-4. (mit Bezügen zur Fankultur von Dynamo Dresden)

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Дынама Дрэздэнсховішча мультымэдыйных матэрыялаў