Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь
Абрэвіятура КС РБ
Дата ўтварэньня 1994
Месцазнаходжаньне Менск, вул. К. Маркса, д. 32
Старшыня Пётар Міклашэвіч
Бюджэт 3 328 мільёнаў рублёў[1] (2010 год; 1 112 тысячаў $[2])
Сайт kc.gov.by

Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь — адзін з найвышэйшых судоў Беларусі. З 8 лютага 2008 старшынём Канстытуцыйнага суду зьяўляецца Пётар Міклашэвіч.

Дзейнасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Складаецца з 12 судзьдзяў з тэрмінам паўнамоцтвам 11 рокаў; палову (у тым ліку старшыню — са згоды Савету Рэспублікі) прызначае прэзыдэнт, палову абірае Савет Рэспублікі (артыкул 116 Канстытуцыі).

Прапановы па праверцы канстытуцыйнасьці акту маюць права ўносіць у Канстытуцыйны Суд прэзыдэнт, Палата прадстаўнікоў або Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу, Вярхоўны суд, Вышэйшы гаспадарчы суд, Савет міністраў.

Паўнамоцтвы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паўнамоцтвамі суду зьяўляюцца:

  • паданьне заключэньняў пра адпаведнасьць розных актаў вышэйстаячым нарматыўным дакумэнтам.
  • паданьне заключэньняў пра факты сыстэматычнага або грубага парушэньня Палатай прадстаўнікоў ці Саветам Рэспублікі Канстытуцыі.
  • абавязковы папярэдні кантроль канстытуцыйнасьці ўсіх законаў.

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Створаны ў 1994 року.

Падчас канстытуцыйнага крызісу 1996 року суд палічыў, што вынікі рэфэрэндуму пра зьмяненьне канстытуцыі ня будуць абавязковымі. Пасьля адхіленьня Віктара Ганчара з пасады кіраўніка Цэнтарвыбаркаму старшыня КС накіраваў прэзыдэнту зварот з патрабаваньнем скасаваць гэтае рашэньее[3].

Пасьля рэфэрэндуму старшыня КС Валер Ціхіня падаў у адстаўку, матывуючы яе немагчымасьцю прымаць прысягу на новай канстытуцыі і нязгодай з палітыкай кіраўніцтва краіны[4].

У 1997 року прэзыдэнт вызваліў з пасады судзьдзю М. Пастухова, спасылаючыся на сканчэньне тэрміну ягоных паўнамоцтваў у сувязі з увядзеньнем у дзеяньне новай канстытуцыі. Суды адмовіліся прымаць на разгляд скаргу Пастухова. У 2003 року Камітэт па правох чалавека ААН знайшоў у гэтай справе парушэньне артыкулу 25 Міжнароднага пакту па грамадзянскіх і палітычных правох у спалучэньні з артыкуламі 14 і 2[5].

Старшыні суду[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]