Лазанкі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку

Лазанкі — даўняя мучная страва. Ужываюцца як дадатак да супоў (напрыклад, грыбнога), або для прыгатаваньня своеасаблівых запяканак.

Крута замешанае цеста з пшанічнай, жытняй або грэцкай мукі тонка раскачвалі, рэзалі на кавалкі (квадраты, трохвугольнікі), варылі, адцэджвалі, залівалі салам, алеем з цыбуляй ці сьмятанай, у пост — цёртым макам, тоўчаным семем, разьмятымі ягадамі. У больш дасканалых варыянтах адвараныя лазанкі тушылі ў пячным духу са сьмятанай, або запякалі з мясам, капустай і іншымі; часам смажылі. Страва шырока вядомая ў Браслаўскім, Мядзельскім, Ваўкавыскім раёнах, часткова на Магілёўшчыне, Цэнтральным і Ўсходнім Палесьсі. У некаторых раёнах заходняй і цэнтральнай частках Беларусі, на Магілёўшчыне лазанкі пяклі з пшанічнай мукі («праснаком») у форме «кантовых» кавалачкаў (іх называлі ламанцамі). Елі зь цёртым макам, семем, звычайна на посную куцьцю.

Назва стравы і тэхналёгія прыгатаваньня запазычаныя з італьянскай кухні праз польскую. Італьянская «лазанья» (па-італьянску: lasagne) — страва зь вельмі даўняй гісторыяй, найбольш старажытная форма пасты. Мяркуюць, што пачаткова ў Старажытнай Грэцыі laganon называлі пляскатую хлебную ляпёшку; рымляне, пазычыўшы яе ад грэкаў, пачалі разразаць яе на тонкія скрылі, якія называлі lagani. У раньняе Сярэднявечча страва трансфармавалася ў адмену мучных клёцак, якія дадаваліся ў гаршчок з тушанымі мясам або садавінай. У часы Марка Пола (XIII стагодзьдзе) лазанья ўжо ў асноўным была падобнай на сучасную: тонкія пляскатыя шырокія кавалкі цеста (звычайна прамавугольныя; пры масавай вытворчасьці пераважна гафрыраваныя накшталт шыферу) спачатку адварваюцца як локшына, а потым тушацца ў пячы ці духоўцы з разнастайнымі дадаткамі (садавінай, мясам, грыбамі і г. д.). Лазанья — адна з найбольш папулярных страваў італьянскай кухні.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Артыкул створаны з дапамогай матэрыялаў з: Алесь Белы, праект «Наша Ежа»