Лахва
| Лахва | |||||
|
|||||
| Першыя згадкі: | 1493 | ||||
| Вобласьць: | Берасьцейская | ||||
| Раён: | Лунінецкі | ||||
| Сельсавет: | Лахвенскі | ||||
| Насельніцтва: | 1850 (2009) | ||||
| Часавы пас: | UTC+3 | ||||
| Тэлефонны код: | 8 (01647) | ||||
| Паштовы індэкс: | 225640 | ||||
| Геаграфічныя каардынаты: | 52°12′55″ пн. ш. 27°6′24″ у. д. / 52.21528° пн. ш. 27.10667° у. д.Каардынаты: 52°12′55″ пн. ш. 27°6′24″ у. д. / 52.21528° пн. ш. 27.10667° у. д. | ||||
|
Лахва на мапе Беларусі
 Лахва
|
|||||
 Галерэя здымкаў у Wikimedia Commons |
|||||
Лахва — вёска ў Беларусі, на рацэ Сьмердзь. Цэнтар сельсавету Лунінецкага раёну Берасьцейскай вобласьці. Насельніцтва 1850 чал. (2009). Знаходзіцца за 25 км на ўсход ад Лунінца, 2 км ад чыгуначнай станцыі Лахва (лінія Лунінец — Каленкавічы); на шашы Лунінец — Мікашэвічы.
Лахва — даўняе мястэчка гістарычнай Наваградчыны, на мяжы зь Піншчынай.
Зьмест |
Назва [рэдагаваць]
На думку беларускага географа В. Жучкевіча, тапонім «Лахва», як і адпаведны гідронім, утварыўся ад этноніму лях[1].
Назва паселішча на іншых мовах: польск. Łachwa, ід. לאכווע
Гісторыя [рэдагаваць]
Першы пісьмовы ўспамін пра вёску Лахва датуецца 1493. У XVI ст. яна ўвайшла ў склад Наваградзкага павету Наваградзкага ваяводзтва. Мясьціна знаходзілася ў валоданьні вялікіх князёў, пазьней Кішкаў, Радзівілаў.
3 XVII ст. Лахва места статус мястэчка, непадалёку існаваў сядзібны комплекс. У XVIII ст. тут збудавалі палац, у 1746 — мураваны касьцёл Найсьв. Тройцы.
У выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай (1793) Лахва апынулася ў складзе Расейскай імпэрыі, у Мазырскім павеце Менскай губэрні. Мясьціна перайшла да Вітгенштэйнаў. У пач. XIX ст. тут працавалі фабрыкікі вырабу плеценай мэблі. Станам на 1886 — 112 двароў, школа, 2 царквы, капліца, 2 сынагогі, 2 крамы.
Згодна з Рыскай мірнай дамовай (1921) Лахва апынулася ў складзе міжваеннай Польскай Рэспублікі, дзе зрабілася цэнтрам гміны Лунінецкага павету Палескага ваяводзтва.
У 1939 Лахва ўвайшла ў склад БССР, дзе 12 кастрычніка 1940 зрабілася цэнтрам сельсавету Лунінецкага раёну. Статус паселішча панізілі да вёскі. У Другую сусьветную вайну 3 верасьня 1942 року ў Лахве адбылося адно зь першых[2] паўстаньняў у жыдоўскім гета. Станам на 1972 у вёсцы было 675 двароў, на 1996 — 652 двары, на 2009 — 683 двары.
- Мястэчка на старых здымках
-
Капліца
-
Касьцёл, з боку апсіды
-
Каплічка
-
Вуліца Любажынская
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Насельніцтва [рэдагаваць]
- XIX стагодзьдзе: 1886 — 892 чал.
- XX стагодзьдзе: 1972 — 2374 чал.; 1996 — 1850 чал.[3]
Інфраструктура [рэдагаваць]
У Лахве працуюць cярэдняя школа, дашкольная ўстанова, лякарня, Берасьцейскі абласны дзіцячы цэнтар мэдычнай рэабілітацыі «Лахва», дом культуры, бібліятэка, пошта.
Турыстычная інфармацыя [рэдагаваць]
Выдатныя мясьціны [рэдагаваць]
За 2 км ад вёскі знаходзіцца селішча жалезнага веку.
- Гістарычная забудова (кан. XIX — пач. XX стст.; фрагмэнты)
- Могілкі жыдоўскія
- Царква Нараджэньня Божай Маці (1880)
Страчаная спадчына [рэдагаваць]
- Капліца
- Касьцёл могілкавы
- Касьцёл Найсьв. Тройцы (1746)
- Сынагога
Вядомыя ўраджэнцы [рэдагаваць]
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ Жучкевич В. А. Краткий топонимический словарь Белоруссии. — Мн.: Изд-во БГУ, 1974. С. 196—197.
- ^ Michaeli, Lichstein, Morawczik, and Sklar (eds.). First Ghetto to Revolt: Lachwa. — Tel Aviv: Entsyklopedyah shel Galuyot, 1957.
- ^ Лахва // Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 4: Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1997. С. 341.
Літаратура [рэдагаваць]
- Энцыклапедыя гісторыі Беларусі. У 6 т. Т. 4: Кадэты — Ляшчэня / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 1997. — 432 с.: іл. ISBN 985-11-0041-2.
- Łachwa // Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich. Tom III: Haag — Kępy. — Warszawa, 1882. S. 566—567.
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
Лахва — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||
