Лібэральна-дэмакратычная партыя (Беларусь)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Лібэральна-дэмакратычная партыя
Лідэр партыі Сяргей Гайдукевіч
Дата заснаваньня 1994
Штаб-кватэра 222000, Менская вобласьць, Менскі раён, в. Сёмкава, вул. Садовая, 89а; тэл. 503-14-00
Саюзьнікі і блёкі ЛДПР
Афіцыйны сайт www.ldpb.net, http://ldpb.by

Лібэральна-дэмакратычная партыя (ЛДП) — палітычная партыя Беларусі. Лідэрам партыі зьяўляецца Сяргей Гайдукевіч (старшыня). Намесьнік старшыні — Уладзімер Карунас. Кіруючы орган — Вышэйшы Савет.

іберальна-дэмакратычная партыя (ЛДП)

Ліберальна-дэмакратычная партыя Беларусі была заснавана ў лютым 1994 года на ўзор і пры падтрымцы расійскай Ліберальна-дэмакратычнай партыі В. Жырыноўскага. Згодна з праграмай, прынятай на ўстаноўчым з'ездзе партыі, ЛДП павінна «супрацьстаяць нацыянал-дэмакратам, вінаватым у развале адзінай саюзнай дзяржавы».

ЛДП - гэта выразна персаніфікаваны партыя. Яе палітыка цалкам вызначаецца яе лідэрам Сяргеем Гайдукевічам. ЛДП не мае пэўнай пэўнай ідэалогіі, а падхоплівае любыя лозунгі, якія, на думку Гайдукевіча, могуць паспрыяць павышэнню папулярнасці партыі і яе лідэра ў пэўны момант часу. Пры гэтым Гайдукевіча найменшае зло, што гэтыя лозунгі часта ёсць супрацьлеглымі. (Напрыклад: .. У кастрычніку 1998 года ЛДП вылучала ініцыятыву правесці рэферэндум па пытанні стварэння канфедэрацыі з Расіяй Абгрунтоўваючы неабходнасць рэферэндуму, Гайдукевіч тады казаў пра блізкасць беларускага і расійскага народаў, аб вялікай эканамічнай і палітычнай карысці ад стварэння канфедэрацыі Тады Мінюст адмовіўся зарэгістраваць ініцыятыўную групу па правядзенні рэферэндуму, і вось праз год Гайдукевіч ўжо тлумачыць: «... чаму Улады не далі правесці гэты плебісцыт Ды таму што яны выдатна разумелі :. калектыўна меркаванне народных мас было б не ў іх карысць Народу надакучылі мілагучная абяцанні невядома чаго пад Эгіда Масквы . Бо наша партыя і хацела справакаваць цалкам заканамерна адрыньванне ідэі бессэнсоўнага і нікому, па вялікім рахунку, НЕ патрэбнага аб'яднанне »).

У пачатку ЛДП ўспрымалася як аддзяленне партыі Жырыноўскага, які ў 1994 годзе карыстаўся вялікай папулярнасцю ў Расіі і сярод расійскага ці русіфікаванага насельніцтва іншых былых рэспублік СССР. І далей з цягам часу папулярнасць Жырыноўскага памяншаецца, і С. Гайдукевіч пачынае дыстанцыявацца ад ЛДПР і Жырыноўскага.

У лістападзе 1996 Гайдукевіч стрымана падтрымаў дзеянні Лукашэнкі. У наступныя гады ЛДП мітусіцца паміж антызаходнімі, панславісцкай лозунгамі, падтрымкай Лукашэнкі і спробамі супрацоўніцтва з дэмакратычнай апазіцыяй.

У 2001 годзе Гайдукевіч абвяшчае пра свой намер змагацца за пасаду прэзідэнта. Ён накіроўвае Лукашэнку адкрыты ліст, у якім абвінавачвае Лукашэнку ў "прымітыўным папулизьме», падкрэслівае яго нелегітымнасць і заклікае яго добраахвотна сысці ў адстаўку. Дастаткова абразлівы зьмест пісьма, здаецца, ужо не пакідае Гайдукевічу шляху назад. Напярэдадні прэзідэнцкіх выбараў Гайдукевіч даслаў яшчэ больш абразлівы адкрыты ліст адзінаму кандыдату дэмсілаў Ганчарыку, у якім у брутальнай форме запатрабаваў зняцця яго кандыдатуры. Назіральнікамі гэта было праинтэрпрэтавана як сьведачаньне таго, што паміж Лукашэнкам і Гайдукевічам быў укладзены таямніцы перадвыбарчы альянс.

Па словах кіраўніцтва ЛДП, гэтая партыя мае найбольшую з усіх палітычных партый колькасць членаў - каля 20 000. Маладыя беларускія ліберал-дэмакраты маюць сваю старонку ў інтэрнэце http://www.ldbsm.narod.ru/

Партыя камуністаў Беларускай (ПКБ)

Мэты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пабудова парлямэнцкімі мэтадамі прававой дзяржавы з многаўкладнай эканомікай праз прапаганду ідэяў лібэралізму і лібэральнай дэмакратыі, прызнаньне шматпартыйнасьці, плюралізму поглядаў, гарантыі грамадзянскіх правоў і свабодаў, адмова ад насільных дзеяньняў; стварэньне спрыяльных умоваў для годнага жыцьця кожнага грамадзяніна Рэспублікі Беларусь, забесьпячэньня свабоднага разьвіцьця яго асобы ў эканамічнай, палітычнай і культурнай галінах.[1]

Гайдукевіч шмат у чым імкнуўся паходзіць скандальнаму расейскаму палітыку Ўладзімеру Жырыноўскаму, нават назва партыі была ўзятая па аналёгіі з ЛДПР. Дэ-факта ЛДПБ, нягледзячы на заявы, не была ані апазыцыйнай, ані лібэральна-дэмакратычнай паводле ідэалёгіі.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Лібэральна-дэмакратычная партыя Беларусі ўзьнікла 5 лютага 1994 году. Яе заснаваў Сяргей Гайдукевіч, былы службовец сярэдняй ступені. 24 лютага 1994 году партыя была зарэгістраваная. 15 чэрвеня 1999 году партыя была перарэгістраваная.

6 ліпеня 2009 году супраць намесьніка старшыні партыі Ўладзімера Карунаса была ўзбуджана крымінальная справа па арт. 430 ч. 2 («Атрыманьне хабару»). Карунас быў арыштаваны 9 ліпеня. Палітык, які таксама зьяўляецца дэпутатам Менскага гарадзкога савету дэпутатаў, быў арыштаваны за атрыманьне хабару ў памеры каля 9 тыс. даляраў ЗША. У Лібэральна-дэмакратычнай партыі падпалкоўнік запасу Ўладзімер Карунас ня толькі зьяўляўся намесьнікам Сяргея Гайдукевіча, але і ўзначальваў менскую гарадзкую арганізацыю. Акрамя таго, у 2001 і 2006 гадах ён кіраваў перадвыбарным штабам кіраўніка ЛДП.[2]

14 ліпеня 2009 году Пашыраны Вышэйшы савет ЛДП зацьвердзіў праграму патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты ад партыі, а таксама аднагалосна прыняў рашэньне пра ўключэньне ў праграму патэнцыйнага кандыдата ў прэзыдэнты ад партыі пытаньні прызнаньня Абхазіі і Паўднёвай Асэтыі і пераход Беларусі на расейскі рубель.[3]

Дзейнасьць у парлямэнце[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На выбарах у Вярхоўны Савет 13 скліканьня ЛДПБ не атрымала ніводнага мандата. У 2000 годзе на выбарах у Палату прадстаўнікоў 2 скліканьня ЛДПБ атрымала адно месца ў парлямэнце — яго атрымаў прадпрымальнік Ваганаў, які, аднак, неўзабаве выйшаў з партыі.

Выбары 2004 году захавалі статус-кво для ЛДПБ. Але ў сьвеце прадстаўніцтва, заваяванага астатнімі партыямі, яе пазыцыі значна ўзмацніліся. Наогул, у Палаце былі прадстаўлены ўсяго тры палітычныя партыі. Гайдукевіч меўся нават утварыць групу сваіх прыхільнікаў у парлямэнце, але ягоная задума пацярпела крах.

У 2007 годзе Гайдукевіч балятаваўся на пасаду сьпікера, але за яго прагаласавала толькі пяць дэпутатаў.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]