Міларад Павіч
Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.
| Міларад Павіч | |
| па-сэрбску: Milorad Pavić/ Милорад Павић | |
 |
|
| Асабістыя зьвесткі | |
|---|---|
| Нарадзіўся | 15 кастрычніка 1929 Бялград, Каралеўства Югаславія |
| Памёр | 30 лістапада 2009 Бялград, Сэрбія |
Міларад Павіч (па-сэрбску: Milorad Pavić/ Милорад Павић; 15 кастрычніка 1929, Бялград — 30 лістапада 2009[1], Бялград) — знакаміты сэрбскі празаік, паэт, гісторык літаратуры, перакладчык. Сябра Сэрбскай акадэміі навук і мастацтва з 1991 году.
Нарадзіўся ў пісьменьніцкай сям’і. Жыў у Бялградзе, быў жанаты зь пісьменьніцай Ясьмінай Міхайлавіч. Творы Павіча актыўна перакладаюцца на шматлікія мовы. Быў намінаваны на Нобэлеўскую прэмію ў галіне літаратуры. Выкладаў ва ўнівэрсытэтах у Бялградзе, Парыжы, Вене, Фрайбургу, Рэгенсбургу і іншых.
Бібліяграфія [рэдагаваць]
- «Палимпсести песме», 1967 («Палімпсэсты верша»)
- «Гвоздена завеса», 1973 («Жалезная завеса»)
- «Коњи светога Марка», 1976 («Коні сьвятога Марка»)
- «Руски хрт», 1979 («Рускі хорт»)
- «Душе се купају последњи пут», 1982 («Душы купаюцца апошні раз»)
- «Хазарски речник», 1984 («Хазарскі слоўнік»)
- «Предео сликан чајем», 1988 («Краявід, намаляваны чаем»)
- «Изврнута рукавица», 1989 («Вывернутая пальчатка»)
- «Унутрашња страна ветра», 1991 («Унутраны бок ветру»)
- «Последња љубав у Цариграду», 1994 («Апошняе каханьне ў Канстантынопалі»)
- «Шешир од рибље коже», 1996 («Капялюш з рыбінай скуры»)
- «Стаклени пуж», 1998 («Шкляны смоўж»)
- «Кутија за писање», 1999 («Скрынка для пісьма»)
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ Памёр пісьменнік Міларад Павіч «Наша Ніва», 30 лістапада 2009
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
Міларад Павіч — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
