Міларад Павіч

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Міларад Павіч
па-сэрбску: Milorad Pavić/ Милорад Павић
Milorad Pavic.jpg
Асабістыя зьвесткі
Нарадзіўся 15 кастрычніка 1929
Бялград, Каралеўства Югаславія
Памёр 30 лістапада 2009
Бялград, Сэрбія

Міларад Павіч (па-сэрбску: Milorad Pavić/ Милорад Павић; 15 кастрычніка 1929, Бялград30 лістапада 2009[1], Бялград) — знакаміты сэрбскі празаік, паэт, гісторык літаратуры, перакладчык. Сябра Сэрбскай акадэміі навук і мастацтва з 1991 году.

Нарадзіўся ў пісьменьніцкай сям’і. Жыў у Бялградзе, быў жанаты зь пісьменьніцай Ясьмінай Міхайлавіч. Творы Павіча актыўна перакладаюцца на шматлікія мовы. Быў намінаваны на Нобэлеўскую прэмію ў галіне літаратуры. Выкладаў ва ўнівэрсытэтах у Бялградзе, Парыжы, Вене, Фрайбургу, Рэгенсбургу і іншых.

Бібліяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • «Палимпсести песме», 1967 («Палімпсэсты верша»)
  • «Гвоздена завеса», 1973 («Жалезная завеса»)
  • «Коњи светога Марка», 1976 («Коні сьвятога Марка»)
  • «Руски хрт», 1979 («Рускі хорт»)
  • «Душе се купају последњи пут», 1982 («Душы купаюцца апошні раз»)
  • «Хазарски речник», 1984 («Хазарскі слоўнік»)
  • «Предео сликан чајем», 1988 («Краявід, намаляваны чаем»)
  • «Изврнута рукавица», 1989 («Вывернутая пальчатка»)
  • «Унутрашња страна ветра», 1991 («Унутраны бок ветру»)
  • «Последња љубав у Цариграду», 1994 («Апошняе каханьне ў Канстантынопалі»)
  • «Шешир од рибље коже», 1996 («Капялюш з рыбінай скуры»)
  • «Стаклени пуж», 1998 («Шкляны смоўж»)
  • «Кутија за писање», 1999 («Скрынка для пісьма»)

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Міларад Павічсховішча мультымэдыйных матэрыялаў