Палянізацыя

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку

Паляніза́цыя (па-польску: polonizacja) — запазычаньне або насаджэньне польскай культуры, асабліва, польскай мовы ў землях зь няпольскім насельніцтвам, кантраляваных Польшчай або падвержаных польскаму культурнаму ўплыву.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Рэч Паспалітая[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1569 была заключаная унія Вялікага Княства Літоўскага з Польшчай у Любліне (напярэдадні ўкраінскія землі Вялікага княства Літоўскага былі далучаныя да Польшчы). Паводле акту Люблінскай уніі Літвой і Польшчай правіл сумесна абіраны кароль, а дзяржаўныя справы вырашаліся ў агульным Сойме. Аднак прававыя сыстэмы, войска і ўрады заставаліся асобнымі.

У XVIXVIII стагодзьдзях у Вялікім Княстве Літоўскім панавала шляхецкая дэмакратыя, адбывалася палянізацыя літоўскай шляхты і яе збліжэньне з польскай. Вялікае Княства Літоўскае губляла свой нацыянальны характар, у ім разьвівалася польская культура.

Шэраг местаў зазнаў зьмену назоваў на польскі ўзор. Менск стаўся Мінскам сугучна польскаму Мінску Мазавецкаму. Дзеля адрозьненьня пачалі ўжываць назоў Мінск Літоўскі. Наваградак пад уплывам польскага кораня «груд» перарабілі на Навагрудак[1].

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]