Паліцыя Расеі

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Паліцыя Расеі
па-расейску: Полиция России

Нагрудны знак паліцыянта Расеі
Дата ўтварэньня 1 сакавіка 2011 (3 гады таму)
Тып Праваахоўны орган
Штабкватэра Масква
Колькасьць супрацоўнікаў 907 630 (2012)[1]
Сайт http://www.mvd.ru/
Колішняя назва Міліцыя

Палі́цыя (па-расейску: Полиция) — складная частка адзінай цэнтралізаванай сыстэмы Міністэрства ўнутраных справаў Расейскай Фэдэрацыі. Уключана ў органы ўнутраных справаў. (Арт. 14 Палажэньня пра Міністэрства ўнутраных справаў Расейскай Фэдэрацыі, утв. Указам Прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі ад 01.03.2011 № 248 «Пытаньні Міністэрства ўнутраных справаў Расейскай Фэдэрацыі»)

Паліцыя прызначана для абароны жыцьця, здароўя, правоў і свабодаў грамадзян Расейскай Фэдэрацыі, замежных грамадзян, асобаў без грамадзянства; для процідзеяньня злачыннасьці, аховы грамадзкага парадку, уласнасьці і для забесьпячэньня грамадзкай бясьпекі.

У межах сваёй кампэтэнцыі кіраўніцтва дзейнасьцю паліцыі ажыцьцяўляюць Прэзыдэнт Расейскай Фэдэрацыі непасрэдна ці празь Міністра ўнутраных справаў, кіраўнікі тэрытарыяльных органаў Міністэрства ўнутраных справаў і кіраўнікі падразьдзяленьняў паліцыі.[2] Паказаныя кіраўнікі нясуць адказнасьць за выкананьне ўскладзеных на паліцыю абавязкаў.

Сучасная структура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У структуру цэнтральнага апарату МУС Расеі ўваходзяць наступныя падразьдзяленні паліцыі:

  1. Галоўнае ўпраўленьне пазаведамаснай аховы.
  2. Галоўнае ўпраўленьне па забесьпячэньні бясьпекі дарожнага руху
  3. Галоўнае ўпраўленьне па забесьпячэньні аховы грамадзкага парадку і каардынацыі ўзаемадзеяньня з органамі выканаўчай улады суб’ектаў Расейскай Фэдэрацыі.
  4. Галоўнае ўпраўленьне па процідзеяньні экстрэмізму
  5. Галоўнае Ўпраўленьне ўласнай бясьпекі МУС Расеі.
  6. Галоўнае ўпраўленьне на транспарце.
  7. Галоўнае ўпраўленьне крымінальнага вышуку.
  8. Галоўнае ўпраўленьне эканамічнай бясьпекі і процідзеяньня карупцыі.
  9. Нацыянальнае цэнтральнае бюро Інтэрполу.
  10. Апэратыўнае ўпраўленьне.
  11. Упраўленьне па забесьпячэньні бясьпекі асобаў, дзейнікаў дзяржаўнай абароны.
  12. Упраўленьне па забесьпячэньні дзейнасьці падразьдзяленьняў спэцыяльнага прызначэньня і авіяцыі.
  13. Упраўленьне па забесьпячэньні бясьпекі буйных міжнародных і масавых спартовых мерапрыемстваў.
  14. Упраўленьне апэратыўна-вышуковай інфармацыі.
  15. Упраўленьне па арганізацыі дазнаньня.
  16. Сьледчы дэпартамэнт

Гісторыя паліцыі Расеі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Існавалая сыстэма дзяржаўных службаў па ахове грамадзкага парадку і барацьбе з злачыннасьцью ў Расейскай імпэрыі і зноў арганізаваная з 1 сакавіка 2011 году Расейскай Фэдэрацыі[3] (за выключэньнем структур, якія не адносяцца да МУС, якія ўжо існуюць ці існавалі раней і называліся паліцыяй).

XVI стагодзьдзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1504 годзе ў Маскве былі ўсталяваны рагаткі, пры якіх знаходзілася варта. Варта ўтрымоўвалася мясцовымі жыхарамі. Горад быў падзелены на раёны, паміж якімі былі пабудаваныя вароты з кратамі. Забаранялася перасоўвацца ўначы па горадзе, ці без асьвятленьня. Вялікі князь Іван Грозны заснаваў разьезды па Маскве для выкананьня бясьпекі.

Судзебнік Івана IV перадаў справы «пра вядомых разбойніках» пад юрысдыкцыю губных старастаў. Да гэтага Губныя граматы насілі характар падараваньня, і даваліся па чалабіцьця самага насельніцтва. Губная грамата давала дазвол мясцоваму грамадзтву самастойна ведаць у вобласьці Губную справу.

У гарадах паліцэйскія функцыі выконвалі гараднічыя, уведзеныя замест агнішчанаў.

Разбойны загад упершыню згадваецца ў 1571 годзе і з той пары бесьперапынна існаваў да XVIII стагодзьдзя. З 1539 году ў пісьмовых крыніцах згадваюцца ў Маскве баяры, якім разбойныя справы загаданы. Няволін мяркуе, што гэта была часавая камісія, заснаваная для зьнішчэньня разбояў, якія тады ўзмацніліся. Але бо разбоі не спыняліся, то часавая камісія зрабілася сталаю і такім чынам зьявілася разбойная хата, ці разбойны загад.

XVIII стагодзьдзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

7 чэрвеня 1718 году Пётар I заснаваў у Санкт-Пецярбурзе Галоўную паліцыю. Генэрал-паліцмэйстэрам быў прызначаны генэрал-ад’ютант Дэвіер. Першапачаткова штат паліцыі складаўся з намесьніка генэрал-паліцмэйстэра, 4 афіцэраў і 36 ніжніх чыноў. Справаводзтва ў Галоўнай паліцмэйстэрскай канцылярыі вялі дзяк і дзесяць пад’ячых. Паліцыя ня толькі сачыла за парадкам у горадзе, але і выконвала шэраг гаспадарчых функцыяў, займалася добраўпарадкаваньнем гораду — брукаваньнем вуліц, асушваньнем багністых месцаў, уборкай сьмецьця і т. п. Стараньнямі Дэвіера ў 1721 годзе ў Санкт-Пецярбургу былі пастаўлены першыя ліхтары і лаўкі для адпачынку. Была арганізавана пажарная служба. Акрамя таго, паліцыя валодала паўнамоцтвамі судовай інстанцыі і мела магчымасьць прызначаць пакараньні па крымінальных справах.

19 студзеня 1722 заснавана ў Маскве пасада обэр-паліцмэйстэра, якая зьяўлялася вышэйшай паліцэйскай пасадай Масквы і адпавядала V клясы Табэлю пра рангі. Обэр-паліцмэйстэр прызначаўся імпэратарам з вайсковых ці грамадзянскіх чыноў. У адпаведнасьці зь інструкцыяй ад 9 ліпеня 1722}}[4] обэр-паліцмэйстэр кіраваў аховай грамадзкага спакою ў Маскве, зьяўляўся кіраўніком Маскоўскай паліцмэйстэрскай канцылярыі, а з 1782 году — Управы благачыньня. У 17291731 і 17621764 гадах кіраўнік Маскоўскай паліцыі называўся генэрал-паліцмэйстэрам.

З 1775 году (пасьля «Ўстановы для кіраваньня губэрнямі Ўсерасейскай імпэрыі») гараднічых пачаў прызначаць Сэнат.

Маскоўскія обэр-паліцмэйстэры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асоба Тытул, чын, званьне Час замяшчэньня пасады
Максім Грэкаў палкоўнік, брыгадыр
11.04.1722—23.12.1728
Іван Пазднякоў стацкі дараднік
03.11.1729—1731
Сьцяпан Грэкаў брыгадэр, генэрал-паліцмэйстэр
17.02.1731—22.12.1732
Мікіта Абалдуеў палкоўнік
11.01.1733—1739
Іван Галахвастаў стацкі дараднік
1749—1753
Іван Дзіваў таемны дараднік, генэрал-паліцмэйстэр
09.01.1762—1762
Іван Юшкоў таемны дараднік, генэрал-паліцмэйстэр
10.1762—17.04.1764
Тарас Арсеньеў палкоўнік, стацкі дараднік
17.04.1764—10.02.1765
Васіль Талстой граф, брыгадыр, стацкі дараднік
1765—1770
Мікалай Бахмецьеў брыгадыр
1770—1771
Мікалай Архараў палкоўнік (генэрал-маёр)
1771—01.01.1781
Барыс Астроўскі брыгадыр
1781—1785
Фёдар Толь палкоўнік (генэрал-маёр)
1785—1790
Павал Глазоў палкоўнік, брыгадыр
1790—02.09.1793
Павал Казлоў брыгадыр, генэрал-маёр
22.10.1793—1796
Павал Каверын стацкі дараднік (сапраўдны стацкі дараднік)
31.03.1797—09.12.1798
Фёдар Эртэль генэрал-маёр
09.12.1798—12.03.1801
Павал Каверын сапраўдны стацкі дараднік, генэрал-маёр
12.03.1801—13.12.1802
Рыгор Сьпірыдаў брыгадыр, сапраўдны стацкі дараднік
13.12.1802—20.12.1804
Аляксандар Балашаў генэрал-маёр
20.12.1804—24.11.1807
Іван Гладкоў генэрал-маёр
29.11.1807—17.04.1809
Пётар Івашкін генэрал-маёр
17.04.1809—08.03.1816
Аляксандар Шульгін генэрал-маёр
08.03.1816—02.08.1825
Дзьмітры Шульгін генэрал-маёр
02.08.1825—06.04.1830
Сяргей Муханаў палкоўнік, флігель-ад’ютант
06.04.1830—27.09.1833
Леў Цынскі генэрал-маёр, Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр
29.11.1833—01.02.1845
Іван Лужын палкоўнік, Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр, флігель-ад’ютант
13.12.1845—12.05.1854
Аляксей Цімашаў-Бэрынг генэрал-маёр
12.05.1854—31.12.1857
Аляксей Крапоткін князь, гвардыі палкоўнік, генэрал-маёр, флігель-ад’ютант
01.01.1858—12.11.1860
Аляксандар Патапаў Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр
12.11.1860—15.12.1861
Гэнрых Крэйц граф, Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр (генэрал-лейтэнант)
16.12.1861—03.01.1866
Мікалай Арапаў Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр, генэрал-лейтэнант
03.01.1866—14.10.1878
Аляксандар Казлоў Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр
14.10.1878—13.08.1881
Яўген Янкоўскі генэрал-маёр
13.08.1881—18.07.1882
Аляксандар Казлоў Сьвіты Яго Вялікасьці генэрал-маёр, генэрал-лейтэнант
26.07.1882—11.01.1887
Яўген Юркоўскі генэрал-маёр
11.01.1887—27.12.1891
Аляксандар Власаўскі палкоўнік, выканаўца пасады
28.12.1891—18.07.1896
Дзьмітры Балбатней палкоўнік, генэрал-маёр
12.09.1896—01.01.1905

XIX стагодзьдзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1862 годзе была праведзена рэформа паліцыі. Званьне гараднічага было скасавана; гарадніцкія ўпраўленьні ў тых гарадах, якія былі падпарадкаваны павятовай паліцыі, былі далучаныя да земскіх судоў, пераназваным у павятовыя паліцэйскія ўпраўленьні, а ў тых гарадах, якія захавалі сваю, асобную ад павятовай, паліцыю, яны былі пераназваныя ў гарадзкія паліцэйскія ўпраўленьні.

XX стагодзьдзе[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

9 жніўня 1910 году міністрам унутраных справаў Пятром Сталыпінам была выдадзена Інструкцыя чынам вышукных аддзяленьняў, якая вызначала іх задачы і структуру. Кожнае вышукное аддзяленьне складалася з чатырох структурных падразьдзяленьняў-сталоў:

  1. Асабістага затрыманьня.
  2. Вышукаў.
  3. Назіраньня.
  4. Даведкавага рэгістрацыйнага бюро.

Паводле распараджэньня Сталыпіна пры Дэпартамэнце паліцыі былі ўтвораны спэцыяльныя курсы для падрыхтоўкі начальнікаў вышукных аддзяленьняў.

Пасьля лютаўскай рэвалюцыі пастановай Часовага Ўраду ад 10 сакавіка 1917 году Дэпартамэнт паліцыі быў скасаваны.

Адзін зь ленінскіх «Красавіцкіх тэзаў» да дакладу «Пра задачы пралетарыяту ў дадзенай рэвалюцыі» ад 4 красавіка ставіў задачу «ўхіленьня паліцыі, арміі, чынавенства».

Пастановамі Часовага Ўраду «Пра зацьвярджэньне міліцыі» і «Часовым становішчы пра міліцыю», выдадзенымі 17 красавіка 1917 году засноўваецца «народная міліцыя». Народная міліцыя аб’яўляецца выканаўчым органам дзяржаўнай улады на месцах, «які складаецца ў непасрэдным вядзеньні земскіх і гарадзкіх грамадзкіх упраўленьняў».

Адначасова зь дзяржаўнай «народнай міліцыяй» рады працоўных дэпутатаў арганізоўвалі атрады «працоўнай міліцыі» і іншыя ўзброеныя фармаваньні, якія знаходзіліся пад уплывам розных палітычных сілаў, а парой і па-за імі. Пры гэтым працоўная міліцыя не складалася ў падначаленьні ў камісараў гарадзкой міліцыі.

Утвораная 3 чэрвеня пад эгідай бальшавікаў Рада петраградзкай народнай міліцыі ўступіла у канфлікт з начальнікам гарадзкой міліцыі, выставіўшы палітычныя лёзунгі ў зьвязку з адмовай дадаткова плаціць за службу ў працоўнай міліцыі працоўным, якія атрымліваюць поўную зарплату на заводах. Руйнавалася найважная дзяржаўная структура.

Прынцып самаарганізацыі сіл правапарадку рэалізоўваўся партыяй бальшавікоў некаторы час і пасьля кастрычніка 1917 году. У пастанове НКУС «Пра працоўную міліцыю» ад 10 лістапада 1917 году не прадугледжваліся арганізацыйныя формы дзяржаўнага міліцэйскага апарату. Армія і паліцыя ліквідаваліся, а іх функцыі пераходзілі да ўзброенага народу.

Працоўная міліцыя насіла характар масавых самадзейных арганізацыяў, фармавалася на пачатках добраахвотных лютваў, таму не магла спыніць разгулу злачыннасьці.

10 траўня 1918 году калегія НКУС прыняла распараджэньне: «Міліцыя існуе як сталы штат асобаў, выканаўцаў адмысловах абавязкаў, арганізацыя міліцыі павінна ажыцьцяўляцца незалежна ад Чырвонай Арміі, функцыі іх павінны быць строга разьмежаваныя».

Паліцыя ў сучаснай Расеі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Падатковая паліцыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Фэдэральная служба падатковай паліцыі Расейскай Фэдэрацыі

Ваенная паліцыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Вайсковая паліцыя Расеі

Наркапаліцыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Фэдэральная служба Расейскай Фэдэрацыі па кантролі за зваротам наркотыкаў

Фэдэральная паліцыя (рэформа МУС,якая не адбылася)[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Упершыню пра рэформу загаварылі восеньню 2002 году[5]. У адпаведнасьці з плянамі, міліцыя павінна была быць падзелена на фэдэральную паліцыю і муніцыпальную міліцыю. Такім чынам, на думку тагачаснага намесьніка кіраўніка крамлёўскай адміністрацыі Дзьмітрыя Козака, павінна было быць у поўнай меры рэалізавана канстытуцыйнае права суб'ектаў Расейскай Фэдэрацыі самастойна ажыцьцяўляць ахову грамадзкага парадку, што было немагчыма пры існавалай тады цэнтралізацыі ўнутры МУС[6]. Акрамя таго, да канца 2003 году павінна было быць створана ведамства, якое каардынуе працу сьледчых органаў МУС, ФСБ і падатковай паліцыі - Фэдэральная служба расьсьледаваньняў[7]. Аднак, правальная палітыка міністра ўнутраных справаў Барыса Грызлова, у прыватнасьці, ліквідацыя РУБОП, якая прывяла да небывалай карупцыі ў шэрагах супрацоўнікаў МУС, прымусіла ў канчатковым выніку ня толькі адмовіцца ад рэфармаваньня міністэрства, але й зрабіць яго яшчэ больш цэнтралізаваным, што, у цэлым, ўпісалася ў агульную канцэпцыю цэнтралізацыі ўлады ў Расеі. На працягу наступных гадоў пэрыядычна зьяўлялася інфармацыя пра ўсё ж такі магчымае ажыцьцяўленьне рэформы і стварэньне фэдэральнай паліцыі, якая ўключае ў сябе крымінальную паліцыю,паліцыю грамадзкай бясьпекі,міграцыйную паліцыю і спэцупраўленьня[8], але нічога з гэтага выканана не было.

Рэарганізацыя міліцыі ў паліцыю (Рэформа МУС 2011 году)[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Становішча паліцыі ў Расейскай Фэдэрацыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўны артыкул: Міністэрства ўнутраных справаў Расейскай Фэдэрацыі

Структура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У структуры органаў унутраных справаў, як правіла, існуюць наступныя віды падразьдзяленьняў, на аснове якіх робяцца структуры кіраваньня[9]:

  • Міністэрства ўнутраных справаў (МУС) — цэнтральны орган упраўленьня ў сыстэме праваахоўных органаў Расейскай Фэдэрацыі. Фэдэральнае міністэрства, падпарадкаванае напроста Прэзыдэнту Расейскай Фэдэрацыі. Ажыцьцяўляе агульнае цэнтралізаванае кіраўніцтва ўсімі органамі ўнутраных справаў і ўнутранымі войскамі ў краіне. На чале — Міністар унутраных справаў Расейскай Фэдэрацыі, вайсковае (спэцыяльнае) званьне, якое адпавядае штатнай пасадзе — генэрал-палкоўнік — генэрал арміі.
  • Дэпартамэнт, Галоўнае ўпраўленьне, Ўпраўленьне — падразьдзяленьне Міністэрства, якое зьдзяйсьняе кіраўніцтва органамі і войскамі ўнутраных справаў у межах функцыянальнай кампэтэнцыі: Дэпартамэнт крымінальнага вышуку, Дэпартамэнт уласнай бясьпекі, Дэпартамэнт аховы грамадзкага парадку, Дэпартамэнт па барацьбе з арганізаванай злачыннасьцю, Дэпартамэнт эканамічнай бясьпекі, Арганізацыйна-інспэктарскі дэпартамэнт, Прававы дэпартамэнт, Дэпартамэнт тылу, Фінансава-эканамічны дэпартамэнт, Галоўнае камандаваньне унутраных войскаў МУС РФ (на правах дэпартамэнту). Дэпартамэнт ажыцьцяўляе кіраўніцтва падпарадкаванымі падразьдзяленьнямі органаў і войскаў унутраных справаў: Акругамі ўнутраных войскаў, Галоўнымі ўпраўленьнямі, Ўпраўленьнямі і аддзеламі ўнутраных справаў.
  • Галоўнае ўпраўленьне МУС Расеі (ГУ МУС Расеі) — ажыцьцяўляе кіраўніцтва органамі ўнутраных справаў у межах сваёй кампэтэнцыі, абмежаванай або тэрытарыяльна (ГУ МУС па суб’екце Фэдэрацыі), або функцыянальна (адказвае за вызначаны круг задач органаў унутраных справаў: Галоўнае ўпраўленьне па барацьбе з эканамічным злачынствамі — падразьдзяленьне ў складзе цэнтральнага апарату міністэрства). ГУ МУС стаяць над упраўленьнямі (УМУС) ці аддзеламі МУС Расеі (АМУС). У Суб’ектах РФ, якія маюць колькасьць насельніцтва больш за 2-х млн. чалавек ці адмысловы статут у сілу вызначаных акалічнасьцяў, як правіла, ажыцьцяўляюць сваю дзейнасьць Галоўныя ўпраўленьні МУС Расеі (ГУ МУС па г. Маскве, ГУ МУС па Маскоўскай вобласьці і т. п.). Акруга ўнутраных войскаў прыраўноўваюцца па аргштатнай структуры ГУ МУС. Кіраўнік ГУ МУС, як правіла, мае спэцыяльнае званьне генэрал-лейтэнант — генэрал-палкоўнік.
  • Упраўленьне МУС Расеі (УМУС) — орган упраўленьня ў сыстэме ўнутраных справаў, мае статут ніжэй за ГУ МУС, але вышэй за аддзелы МУС Расеі. Бываюць тэрытарыяльныя, функцыянальныя ў складзе Міністэрства ці ГУ МУС. Па сваёй штатнай структуры прыраўноўваюцца, як правіла дывізіі ўнутраных войскаў, на чале: генэрал-маёр (рэдка — генэрал-лейтэнант). Калі УМУС уваходзіць у склад вышэйстаячага ГУ МУС, тады па штаце роўныя брыгадзе, начальнік УУС — палкоўнік.
  • Міністэрства ўнутраных справаў суб’екта Расейскай Фэдэрацыі — ажыцьцяўляе агульнае кіраўніцтва органамі ўнутраных справаў у межах дадзенага суб’екта фэдэрацыі. У залежнасьці ад штатнай структуры, вызначанай колькасьцю насельніцтва і іншымі фактарамі, прыраўноўваецца да ГУ МУС ці УМУС суб’ектаў фэдэрацыі.
  • Аддзел МУС Расеі (АМУС). Асноўны орган упраўленьня ў сыстэме ўнутраных справаў РФ. Падпарадкоўваецца вышэйстаячаму тэрытарыяльнаму УМУС, ці напроста УМУС (ГУ МУС) суб’екта фэдэрацыі як правіла зьяўляюцца тэрытарыяльнымі (АМУС раёна, гарады абласнога падначаленьня), ажыцьцяўляе кіраўніцтва ўсёй дзейнасьцю па забесьпячэньні правапарадку ў межах кампэтэнцыі органаў унутраных справаў у межах адміністрацыйнай тэрыторыі;
  • Аддзел паліцыі (АП) — тэрытарыяльнае падразьдзяленьне ўсярэдзіне аддзелу ці ўпраўленьня МУС Расеі.

Падразьдзяленьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У склад паліцыі ўваходзяць таксама:

У Казані і Маскве існуе таксама экалягічная паліцыя

Званьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Расейская паліцыя мае наступныя званьні:

Радавы і малодшы кіравальны склад
Радавы склад Малодшы кіравальны склад
Пагоны да
паўсядзённай
формы адзеньня
Russian police private.png Russian police junior sergeant.png Russian police sergeant.png Russian police senior sergeant.png Russian police master sergeant.png Russian police warrant officer.png Russian police senior warrant officer.png
Званьне Радавы паліцыі Малодшы сэржант паліцыі Сэржант паліцыі Старэйшы сэржант паліцыі Старшына паліцыі Прапаршчык паліцыі Старэйшы прапаршчык паліцыі
Сярэдні, старэйшы і вышэйшы кіравальны склад
Сярэдні кіравальны склад Старэйшы кіравальны склад Вышэйшы кіравальны склад
Пагоны да
паўсядзённай
формы адзеньня
Russian police junior lieutenant.png Russian police lieutenant.png Russian police senior lieutenant.png Russian police captain.png Russian police major.png Russian police lieutenant colonel.png Russian police colonel.png Russian police major general.png Russian police lieutenant general.png Russian police colonel general.png
Званьне Малодшы лейтэнант паліцыі Лейтэнант паліцыі Старэйшы лейтэнант паліцыі Капітан паліцыі Маёр паліцыі Падпалкоўнік паліцыі Палкоўнік паліцыі Генэрал-маёр паліцыі Генэрал-лейтэнант паліцыі Генэрал-палкоўнік паліцыі

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ УКАЗ Президента РФ от 01.03.2011 N 252 (гр. копия) cтраница 1
  2. ^ У адпаведнасьці з ч.3, ст.4 Федерального закона Российской Федерации от 07.02.2011 № 3-ФЗ «О полиции», ст. 32 Федерального конституционного закона от 17.12.1997 № 2-ФКЗ «О правительстве Российской Федерации», ст. 5 Положения о Министерстве внутренних дел Российской Федерации, утв. Указом Президента Российской Федерации от 01.03.2011 № 248 «Вопросы Министерства внутренних дел Российской Федерации»
  3. ^ Праект фэдэральнага закону «О полиции»
  4. ^ Гаврила Успенский «Опыт повествования о древностях русских». Харьков, 1818. С. 544—547
  5. ^ распрацоўваецца закон «Аб забесьпячэньні грамадзкай бясьпекі і правапарадку ў Расеі» прадугледжвае стварэньне фэдэральнай паліцыі і муніцыпальнай міліцыі - Б.Грызлоў
  6. ^ Расейская міліцыя ў яе цяперашнім выглядзе спыніць сваё існаваньне
  7. ^ Фэдэральная служба расьсьледаваньняў будзе створана ў канцы 2003 году
  8. ^ У Расеі зьявіцца фэдэральная гвардыя
  9. ^ Арганізацыя паліцыі ў Расейскай Фэдэрацыі на сайце «Чалавек@закон»

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Аврутин Ю. Е. Паліцыя і міліцыя ў мэханізьме забесьпячэньня дзяржаўнай улады ў Расеі: тэорыя, гісторыя, перспектывы. — Спб.: Юрид. цэнтр Прэс, 2003. — 501 с. — 1050 ас. — ISBN 5-94201-223-7
  • Алексушин Г. В. История правоохранительных органов. — Самара: Издательство АНО «ИА ВВС» и АНО «Ретроспектива», 2005.
  • Жандармы России / [Сост. В. С. Измозик]. — СПб.: Нева ; М.: ОЛМА-Пресс, 2002. — 638, [1] с. — (Новейшие исследования) (Серия «Архив»). ISBN 5-7654-2449-X
  • Мальшинский А. П. Высшая полиция при императоре Александре I // Исторический вестник. — 1889. — Т. 35. — № 1. — С. 165—179.
  • Реент Ю. А. История правоохранительных органов: полицейские и тюремные структуры России : Монография / Ю. А. Реент; М-во юстиции Рос. Федерации. Акад. права и упр. — Рязань: Акад. права и упр. Минюста России, 2002. — 206. ISBN 5-7743-0066-8
  • Рыбников В. В., Алексушин Г. В. История правоохранительных органов Отечества : учебное пособие / Рыбников В. В., Алексушин Г. В. — М.: Щит-М, 2007. — 294 с ISBN 978-5-93004-254-2

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Паліцыя Расеісховішча мультымэдыйных матэрыялаў