Паўночна-Заходні край

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Губэрні былога Вялікага Княства Літоўскага ў складзе Расейскай імпэрыі, 1897 рок, фрагмэнт мапы

Паўно́чна-Захо́дні край (па-расейску: Северо-Западный край) — назва шасьці беларускіх і літоўскіх губэрняў[1] Расейскай імпэрыі, якія былі ўтвораныя 18 ліпеня 1840 року на тэрыторыі былога Вялікага Княства Літоўскага загадам імпэратара Мікалая I. Разам з трыма ўкраінскімі губэрнямі ўтвараў Заходні край.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Край улучаў наступныя губэрні:

Мінуўшчына[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пры ўвядзеньні земскіх установаў у 1864 року Паўночна-Заходні край быў пакінуты няземскім. У 1903 року было прынятае «Палажэньне пра кіраваньне земскай гаспадаркай у губэрнях Віцебскай, Валынскай, Кіеўскай, Менскай, Магілёўскай, Падольскай» (па-расейску: «Положение об управлении земским хозяйством в губерниях Витебской, Волынской, Киевской, Минской, Могилевской, Подольской»)[2], паводле якога ў трох з губэрняў Паўночна-Заходняга краю ўводзіўся мадыфікаваны парадак земскага кіраваньня, з прызначэньнем усіх чальцоў земскіх управаў і земскіх гласных ад ураду. Дадзены парадок быў прызнаны няўдалым, пасьля чаго з 1910 распрацоўваўся законапраект пра ўвядзеньне ў гэтых губэрнях выбарных земскіх установаў, але таксама з выключэньнямі з агульнага парадку, накіраванымі на адхіленьне ад удзелу ў земствах польскіх землеўладальнікаў. Прыняцьце дадзенага закону(ru) ў 1911 року суправаджалася вострым палітычным крызісам. Выбарнае земства ў гэтых шасьці губэрнях дзейнічала з 1912 року[3].

Губэрнатары[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Памяти графа Михаила Николаевича Муравьёва // Издание Виленского уездного комитета попечительства о народной трезвости. — Вильна: Типография Окружного Штаба, 1898.
  2. ^ Полное Собрание Законов Российской Империи. Собрание третье. — СПб.: 1905 Т. XXIII. Отделение I. — 334-353 с. № 22757
  3. ^ Полное Собрание Законов Российской Империи. Собрание третье. — СПб.: 1914 Т. XXXI. Отделение I. — 170-175 с. № 34903