Платон
Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.
 |
|
| Род дзейнасьці | філязофія |
|---|---|
| Дата нараджэньня | 427 да н.э. |
| Месца нараджэньня | Атэны |
| Дата сьмерці | 347 да н.э. |
| Месца сьмерці | Атэны |
Плато́н (па-грэцку: Πλάτων) (427 да н. э. верагодна ў Атэнах (паводле некаторых зьвестак на высьпе Эгіна) – 347 да н. э. у Aтэнах) — адзін з найвыбітнейшых філёзафаў старажытнасьці. Сын Арыстона і Перыкліёны, спачатку насіў імя Арыстокл (па-грэцку: Αριστοκλής).
Зьмест |
[рэдагаваць] Жыцьцяпіс
Арыстакрат з паходжаньня, Платон быў вучнем Сакрата. Ен стаў сьведкам сьмерці свайго настаўніка, калі той прыняў атруту. Пасьля сьмерці настаўніка філёзаф пачаў вандраваць.
У Сыцыліі Платон пазнаёміўся з Дыёнам, членам сям'і тырана Сыракузаў. Там ён вырашыў заняцца выхаваньнем сына тырана Дыяніса малодшага, каб выхаваць ідэальнага кіраўніка дзяржавы, які адпавядаў бы тэорыям і поглядам Платона, але бацька Дыяніс старэйшы заўпарціўся, і філёзаф быў вымушаны пакінуць Сіракузы.
Паводле паданьня, падчас плаваньня, карабель, на якім плыў Платон, пацярпеў крушэньне, і філёзаф патрапіў у рукі злодзеяў і быў прададзены ў нявольніцтва. Праз нейкі час ён быў выкуплены і вярнуўся ў Атэны. Там Платон заснаваў сваю знакамітую школу — "Акадэмію".
Платон памёр ва ўзросьце 80 гадоў.
[рэдагаваць] Ацэнкі
Платон атрымаў прызнаньне яшчэ пры жыцьці, што дапамагло ягоным творам дайсьці да нашых дзён. Гістарычная фігура Платона была заменена на ідэалізаванае ўяўленьне пра унівэрсальнага філёзафа ў школе нэаплатанізму Плаціна (3 ст.)[1].
[рэдагаваць] Іканаграфія
Сваё папулярнае імя атрымаў за «шырокія плоскія» грудзі і лоб. У эпоху Адраджэньня Платона ўяўлялі сабе ідэальна прыгожым чалавекам, сьледам за думкай антычных аўтараў[2]. Таму яго партрэтам лічылі прыгожую бронзавую галаву з павязкай на валасах (пазьней імаверна атаясамлена з Дыянісам). Аўтэнтычны партрэт Платона быў атаясамлены толькі ў канцы 19 ст. з гермай, якую перавезлі ў Бэрлін са збораў Кастэлані ў Рыме (1884), і якая стала асновай усё далейшай, верагоднай іканаграфіі Платона. Адзначаецца, што від Платона, вонкава неінтэлігентны, «негеніяльны» выклікаў пэўнае расчараваньне ў дасьледчыкаў. Аднак, гэтае ўяўнае разыходжаньне паміж формай і зьместам адпавядала поглядам на мастацтва самога Платона, які лічыў мастацтва нечым цалкам ілюзорным, падманлівым[1].
[рэдагаваць] Крыніцы і Заўвагі
[рэдагаваць] Літаратура
- Жана Эрш. "Філасофскае здумленне", Беларускі фонд Сораса, 1996 г.
[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі
Платон — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
