Пілюм

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Пілюм, сучасная рэканструкцыя

Пілюм (па-лацінску: pilum, мн.л. pila) — кідальнае дзіда, якое складалася на ўзбраеньні легіёнаў Старажытнага Рыму. Марый зрабіў пілюм неабходнаю часткаю ўзбраеньня ўсякага легіённага жаўнера. Пілюм складаўся з тронка й жалезнага наканечніка, які па першапачатковай канструкцыі ўраўноўваўся па даўжыні тронку. Тронак напалову ўсаджваўся ў наканечнік, так што агульная даўжыня дзіды складала прыблізна сажань (~2 метра). У часы Цэзара існавалі розныя перайначваньні першапачатковага тыпу; наканечнік рабіўся то даўжэй, то карацей. Даўжыня з наканечнікам парадку 2 метраў, наканечнік 60-100 гл, дыяметр наканечніка парадку 7 мм. Маса — 2-4 кг.

Ужываньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Выгляды пілюмаў

Пры нападзе жаўнеры кідалі дзіды ў суперніка, і, нават калі пілюм не наносіў непасрэдных пашкоджанюняў суперніку, ён захрасаў у шчыце, што стварала вялікія нязручнасьці для суперніка ў блізкім бою. Пілюм адмыслова кідалі так, каб ён патрапіў у шчыт суперніка, мяккі наканечнік захрасаў у шчыце й прагінаўся пад вагаю тронка, пасьля чаго падаспеўшы легіянер наставаў на яго нагою й адцягваў шчыт суперніка ўніз, зьяўляўся пралом для нанясеньня колючага ўдару мячом ці дзідаю. Нават калі легіянер не пасьпяваў наступіць нагою на пілюм, супернік часам быў змушаны кінуць свой шчыт, паколькі пілюм вельмі абцяжарваў рух. У рукапашным бою (у якасьці звычайнай дзіды) пілюм не выкарыстоўваўся. Хоць у бітве пры Фарсале па загадзе Цэзара пяхота супраць конніцы Помпея ўжыла арыгінальную тактыку бою: пяхотнікі выкарыстоўвалі пілюм як звычайная дзіда, заколвалі ім канёў і вершнікаў.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]