Сьмерць

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Чалавечы чэрап — традыцыйны сымбаль сьмерці

Сьмерць — незваротнае спыненьне жыцьцядзейнасьці арганізма. Для аднавузавых жывых формаў, завяршэньнем жыцьця асобнага арганізма можа зьяўляцца як сьмерць, так і мітатычнае дзяленьне вузы. Зьявы, якія звычайна выклікаюць сьмерць уключаюць старасьць, драпежніцтва, недаяданьне, хваробы й няшчасныя выпадкі альбо значныя траўмы. Прырода сьмерці знаходзіцца на працягу тысячагодзьдзяў у цэнтры ўвагі рэлігійных традыцыяў сьвету й філязофскага дасьледаваньня, і вера ў нейкае замагільнае жыцьцё альбо адраджэньне ёсьць цэнтральным аспэктам рэлігійнай веры.

У мэдыцыне вывучэньнем сьмерці займаецца танаталёгія. У псыхатэрапіі існуе кірунак танататэрапія.

Грамадзтва і культура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У грамадзтве характар ​сьмерці і ўсьведамленьне чалавецтвам сваёй уласнай сьмяротнасьці на працягу тысячагодзьдзяў цесна былі зьвязаныя з рэлігійнымі традыцыямі і філязофскімі дасьледаваньнямі. Паводле некаторых традыцыяў некаторых рэлігіяў існуе вера ўва ўваскрашэньне, як у абрамічных рэлігіях, пераўвасабленьне або перараджэньне, як у дгармічных рэлігіях, ці вера ў сканчэньне існаваньня сьвядомасьці, вядомае як вечнае забыцьцё, як у плыні атэізму[1].

Пасьля сьмерці чалавека ў большасьці культурах праводзяцца памінкі, якія ўключаюць у сябе жалобу ў рознай форме, практыку пахаваньня і абрады ў гонар памерлага. Фізычныя астанкі чалавека, вядомыя як труп, як правіла, хаваюць у землю цалкам або праз працэс крэмацыі, хоць сярод сусьветных культураў існуюць шмат практык на гэты конт.

Глядзіце таксама[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Heath, Pamela Rae; Klimo, Jon (2010). Handbook to the Afterlife. North Atlantic Books. p. 18. ISBN 978-1-55643-869-1.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Сьмерцьсховішча мультымэдыйных матэрыялаў