Трансфарматар

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку

Трансфарматар — статычная (якая ня мае рухомых частак) электрамагнітная прылада для ператварэньня пры дапамозе электрамагнітнай індукцыі зьменнага току адной напругі ў зьменны ток звычайна іншай напругі пры нязьменнай частасьці і без істотных стратаў магутнасьці.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Разьвіцьцё трансфарматараў пачалося ў 1831 годзе, калі Майкл Фарадэй адкрыў зьяву электрамагнітнай індукцыі. Гэтае адкрыцьцё зрабілася найбольш значным унёскам, бо на гэтай зьяве заснаваны прынцып работы кожнага трансфарматара. Упершыню прыкладныя накіды схемы трансфарматара зьявіліся ў работах Генры і Фарадэя. 30 лістапада 1876 году Яблачкін П. М. атрымаў патэнт на трансфарматар з разамкнёным сардэчнікам.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Усе трансфарматары складаюцца з:

  • Двух навояў: першаснага і другаснага (магчымыя выпадкі, калі другасных навояў некалькі)
  • Магнітаправод (выкананы з фэрамагнітнага матэрыяла)

Каэфіцыент трансфармацыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Ступень змяненьня (трансфармацыі) ацэньваецца пры дапамозе каэфіцыенту трансфармацыі KTP


{K_{TP}} = \frac{E_{1}}{E_{2}} = \frac{W_{1}}{W_{2}}

дзе:

E1 — ЭРС у першасным навоі
E2 — ЭРС у другасным навоі
W1 — колькасьць віткоў у першасным навоі
W2 — колькасьць віткоў у другасным навоі

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Трансфарматарсховішча мультымэдыйных матэрыялаў