Трансфарматар

Трансфарматар — статычная (якая ня мае рухомых частак) электрамагнітная прылада для ператварэньня пры дапамозе электрамагнітнай індукцыі зьменнага току адной напругі ў зьменны ток звычайна іншай напругі пры нязьменнай частасьці і без істотных стратаў магутнасьці.

Гісторыя

Разьвіцьцё трансфарматараў пачалося ў 1831 годзе, калі Майкл Фарадэй адкрыў зьяву электрамагнітнай індукцыі. Гэтае адкрыцьцё зрабілася найбольш значным унёскам, бо на гэтай зьяве заснаваны прынцып работы кожнага трансфарматара. Упершыню прыкладныя накіды схемы трансфарматара зьявіліся ў работах Генры і Фарадэя. 30 лістапада 1876 году Яблачкін П. М. атрымаў патэнт на трансфарматар з разамкнёным сардэчнікам.

Склад

Усе трансфарматары складаюцца з:

• Двух навояў: першаснага і другаснага (магчымыя выпадкі, калі другасных навояў некалькі)
• Магнітаправод (выкананы з фэрамагнітнага матэрыяла)

Каэфіцыент трансфармацыі

Ступень змяненьня (трансфармацыі) ацэньваецца пры дапамозе каэфіцыенту трансфармацыі K_TP

${K_{TP}} = \frac{E_{1}}{E_{2}} = \frac{W_{1}}{W_{2}}$

дзе:

E₁ — ЭРС у першасным навоі

E₂ — ЭРС у другасным навоі

W₁ — колькасьць віткоў у першасным навоі

W₂ — колькасьць віткоў у другасным навоі

Вонкавыя спасылкі

 Трансфарматар — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў