Фіярэнтына Флярэнцыя

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Фіярэнтына
ACF Fiorentina 2.png
Поўная назва ACF Fiorentina SpA
Заснаваны 26 жніўня 1926
Горад Флярэнцыя, Італія
Стадыён Артэміё Франкі
Умяшчальнасьць: 47 282
Галоўны трэнэр Вінчэнца Мантэльля
Чэмпіянат Сэрыя A
 · 2013—2014 4 месца
Афіцыйны сайт

«Фіярэнтына» (па-італьянску: Fiorentina) — італьянскі футбольны клюб з гораду Флярэнцыя. Заснаваны ў 1926 году пры аб’яднаньні клюбу «Фірэнцэ» й футбольнай сэкцыі моладзевай каманды «Лібэртас», аднак быў перафармаваны ў 2002 годзе пасьля банкруцтва. «Фіярэнтына» большасьць часу свайго існаваньня гуляе ў вышэйшым дывізіёне італьянскага футболу, і толькі чатыры клюбы правялі ў Сэрыі А больш сэзонаў, чым «Фіярэнтына». «Фіярэнтына» двойчы перамагала ў італьянскім чэмпіянаце, у сэзоне 1955—1956 гадоў, а затым у сэзоне 1968—1969 гадоў. Таксама клюб зьяўляецца 6-разовым уладальнікам Кубка Італіі, уладальнікам Кубка кубкаў (1961).

З 1931 году клюб гуляў на стадыёне «Артэміё Франкі», які ў цяперашні час мае магутнасьць у 47 282 чалавек. Стадыён выкарыстаў некалькі імёнаў на працягу многіх гадоў і зьведаў некалькі рэканструкцыяў. «Фіярэнтына» шырока вядомыя пад мянушкай «фіялкі», якая мае спасылку на іхны адметны фіялетавы колер формы.

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Стварэньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

«Фіярэнтына» была заснавана ў 1926 годзе чальцом Нацыянальнай фашысцкай партыі маркізам Люіджы Рыдольфі[1], які ініцыяваў зьліцьцё двух флярэнтыйскіх клюбаў — «Фірэнцэ» (італ. Club Sportivo Firenze) і «Лібэртас» (італ. Palestra Ginnastica Libertas). Мэтай гэтага зьліцьця было зьяўленьне ў Флярэнцыі моцнага клюбу, здольнага канкураваць з супернікамі ў паўночна-заходняй Італіі. Таксама мела месца культурнае адраджэньне «Флярэнтыйскага кальча», продка сучаснага футболу, у які гулялі чальцы сям’і Мэдычы.

22 верасьня 1929 году на таварыскі матч з «Ромай» футбалісты «Фіярэнтыны» ўпершыню выйшлі на поле ў фіялетавых футболках з эмблемай у выглядзе флярэнтыйскай лілеі, да гэтага моманту каманда выступала ў чырвона-белай форме.

Пасьля цяжкага старту й трох сэзонаў у ніжэйшых лігах, «Фіярэнтына» выйшла ў Сэрыю А ў 1931 годзе. У тым жа годзе быў адкрыты новы стадыён у Флярэнцыі, названы «Джаваньні Бэрта», у гонар знакамітага фашыста, аднак цяпер ён вядомы як «Артэміё Франкі». У той час стадыён быў шэдэўрам інжынэрнага мастацтва й цырымонія ягонага адкрыцьця была грандыёзнай. Каб на роўных спаборнічаць з найлепшымі камандамі Італіі, «Фіярэнтына» ўмацавалася новымі гульцамі, у прыватнасьці ўругвайцам Пэдра Пэтроні па мянушцы «бамбардзір» (гішп. El Artillero). Нягледзячы на ​​добра праведзены сэзон і занятае чацьвертае месца, у наступным годзе «Фіярэнтына» вылецела ў Сэрыю B, аднак хутка вярнулася ў вышэйшы дывізіён. У 1941 годзе клюб перамог свой першы Кубак Італіі, але каманда ня здолела дамагчыся значнага посьпеху ў 1940-х гадах з-за Другой сусьветнай вайны й іншых праблемаў.

Першы скудэта[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1950-х гадох «Фіярэнтына» займала стале месца ў пяцёрцы найлепшых камандаў лігі. Каманда складалася з выдатных гульцоў, Джуліяна Сарта, Сэрджыё Чэрвата, Франчэска Разэта, Гвіда Гратона, Джузэпэ К’япэля й Альда Скарамуччы, але найлепшым з усіх быў атакавалы дуэт у асобе бразыльца Жуліньнё й аргентынца Мігеля Мантуоры. Гэтая каманда выйграла першае чэмпіёнства для «Фіярэнтыны» ў сэзоне 1955—1956 гадоў, на 12 пунктаў адарваўшыся ад фінішаваўшага другім «Міляну». «Мілян» абышоў «Фіярэнтыну» ў наступным годзе ў барацьбе за чэмпіёнства, але больш значным стала тое, што «Фіярэнтына» стала першай італьянскай камандай, якая згуляла ў фінале Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў, дзе прайграла ў асноўны час зь лікам 0:2 мадрыдзкаму «Рэалу», дзе бліскаў Альфрэда Ды Стэфана. У наступных трох сэзонах «Фіярэнтына» займала другое месца ў Кубку эўрапейскіх чэмпіёнаў. У сэзоне 1960—1961 гадоў клюб зноўку перамог у розыгрышы Кубка Італіі й пасьпяхова выступаў на міжнароднай арэне, выйграўшы Кубак уладальнікаў кубкаў у матчы супраць «Рэйнджарзу».

Пасьля некалькіх гадоў, на працягу якіх каманда станавілася віцэ-чэмпіёнам, «Фіярэнтына» апусьцілася ўніз у 1960-х гадох, займаючы 4—6 месцы, аднак клюб атрымаў перамогі ў Кубку Італіі й Кубку Мітропы ў 1966 годзе.

Склад[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Па стане на верасень 2014 году
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
1 Сьцяг Бразыліі Бр Нэта 1989
2 Сьцяг Аргентыны Аб Гансалё Радрыгес 1984
4 Сьцяг Ангельшчыны Аб Майка Рычардс (ар. Манчэстэр Сіці) 1988
5 Сьцяг Харватыі ПА Мілан Бадэль 1989
6 Сьцяг Пэру ПА Хуан Мануэль Варгас 1983
7 Сьцяг Чылі ПА Давід Пісара 1979
8 Сьцяг Нямеччыны ПА Марка Марын (ар. Чэлсі) 1989
10 Сьцяг Італіі ПА Альбэрта Аквіляні 1984
11 Сьцяг Калюмбіі ПА Хуан Квадрада 1988
12 Сьцяг Румыніі Бр Чыпрыян Тэтэрушану 1986
13 Сьцяг Украіны ПА Аляксандар Якавенка 1987
14 Сьцяг Чылі ПА Матыяс Фэрнандэс 1986
15 Сьцяг Чарнагорыі Аб Стэфан Савіч 1991
16 Сьцяг Славеніі ПА Ясьмін Куртыч (ар. Сасуолё) 1989
17 Сьцяг Гішпаніі ПА Хаакін Санчэс 1981
19 Сьцяг Аргентыны Аб Хасэ Марыя Басанта 1984
Пазыцыя Імя Год нараджэньня
20 Сьцяг Гішпаніі ПА Борха Валера 1985
21 Сьцяг Італіі Бр Крыстыяна Люпатэльлі 1978
22 Сьцяг Італіі Нап Джузэпэ Росі 1987
23 Сьцяг Італіі Аб Мануэль Паскуаль (капітан) 1982
25 Сьцяг Аўстраліі ПА Джошуа Брыльянтэ 1993
28 Сьцяг Гішпаніі Аб Маркас Алёнса 1990
29 Сьцяг Італіі Нап Фэдэрыка Бэрнардэскі 1994
30 Сьцяг Сэнэгалу Нап Кума Бабакар 1993
32 Сьцяг Італіі ПА Андрэа Лядзары 1984
33 Сьцяг Нямеччыны Нап Марыё Гомэс 1985
40 Сьцяг Сэрбіі Аб Ненад Томавіч 1987
55 Сьцяг Эгіпту Аб Агмэд Гэгазі 1991
72 Сьцяг Славеніі ПА Ёсіп Ілічыч 1988
77 Сьцяг Марока Нап Мунір Эль-Амдаўі 1984
93 Сьцяг Бразыліі ПА Актавію (ар. Батафога) 1993

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Фіярэнтына Флярэнцыясховішча мультымэдыйных матэрыялаў