Фіярэнтына Флярэнцыя
 Фіярэнтына |
|
 |
|
| Поўная назва | ACF Fiorentina SpA |
|---|---|
| Заснаваны | 26 жніўня 1926 |
| Горад | Флярэнцыя, Італія |
| Стадыён | Артэміё Франкі Умяшчальнасьць: 47 282 |
| Галоўны трэнэр | Вінчэнца Мантэльля |
| Чэмпіянат | Сэрыя A |
| · 2011—2012 | 13 месца |
| Афіцыйны сайт | |
Фіярэнтына (па-італьянску: Fiorentina) — італьянскі футбольны клюб з гораду Флярэнцыя. Заснаваны ў 1926 году пры аб’яднаньні клюбу «Фірэнцэ» й футбольнай сэкцыі моладзевай каманды «Лібэртас», аднак быў перафармаваны ў 2002 годзе пасьля банкруцтва. «Фіярэнтына» большасьць часу свайго існаваньня гуляе ў вышэйшым дывізіёне італьянскага футболу, і толькі чатыры клюба правялі ў Сэрыі А больш сэзонаў чым «Фіярэнтына». «Фіярэнтына» двойчы перамагала ў італьянскім чэмпіянаце, то бок у сэзоне 1955—1956 гадох, а затым у сэзоне 1968-69 гадох. Таксама клюб зьяўляецца 6-разовым ўладальнікам кубка Італіі, уладальнікам Кубка кубкаў (1961).
З 1931 году клюб гуляў на стадыёне «Артэміё Франкі», які ў цяперашні час мае магутнасьць у 47 282 чалавек. Стадыён выкарыстаў некалькі імёнаў на працягу многіх гадоў і зьведаў некалькі рэканструкцыяў. «Фіярэнтына» шырока вядомыя пад мянушкай «фіялкі», якая мае спасылку на іхны адметны фіялетавы колер формы.
Зьмест |
Гісторыя [рэдагаваць]
Стварэньне [рэдагаваць]
«Фіярэнтына» была заснавана ў 1926 годзе чальцом Нацыянальнай фашысцкай партыі маркізам Люіджы Рыдольфі[1], які ініцыяваў зьліцьцё двух флярэнтыйскіх клубаў — «Фірэнцэ» (італ. Club Sportivo Firenze) і «Лібэртас» (італ. Palestra Ginnastica Libertas). Мэтай гэтага зьліцьця было зьяўленне ў Флярэнцыі моцнага клюба, здольнага канкураваць з супернікамі ў паўночна-заходняй Італіі. Таксама мела месца культурнае адраджэньне «Флярэнтыйскага кальча», продка сучаснага футбола, у які гулялі чальцы сям’і Мэдычы.
22 верасьня 1929 года на таварыскі матч з «Ромай» футбалісты «Фіярэнтыны» упершыню выйшлі на поле ў фіялетавых футболках з эмблемай ў выглядзе флярэнтыйскай лілеі, да гэтага моманту каманда выступала ў чырвона-белай форме.
Пасьля цяжкага старту й трох сэзонаў у ніжэйшых лігах, «Фіярэнтына» выйшла ў Сэрыю А ў 1931 годзе. У тым жа годзе быў адкрыты новы стадыён у Флярэнцыі, названы «Джаваньні Бэрта», у гонар знакамітага фашыста, аднак зараз ён вядомы як «Артэміё Франкі». У той час стадыён быў шэдэўрам інжынэрнага мастацтва й цырымонія ягонага адкрыцьця была грандыёзнай. Каб на роўных спаборнічаць зь лепшымі камандамі Італіі, «Фіярэнтына» ўмацавалася новымі гульцамі, у асаблівасьці ўругвайцам Пэдра Пэтроні па мянушцы «бамбардзір» (гішп. El Artillero). Нягледзячы на добра праведзены сэзон і занятае чацьвёртае месца, у наступным годзе «Фіярэнтына» вылецела ў Сэрыю B, аднак хутка вярнулася ў вышэйшы дывізіён. У 1941 годзе клюб перамог свой першы Кубак Італіі, але каманда ня здолела дамагчыся значнага посьпеху ў 1940-х гадоў з-за Другой сусьветнай вайны й іншых праблемаў.
Першы скудэта [рэдагаваць]
У 1950-х гадох «Фіярэнтына» займала стале месца ў пяцёрцы лепшых камандаў лігі. Каманда складалася з выдатных гульцоў, як то Джуліяна Сарта, Сэрджыё Чэрвата, Франчэска Разэта, Гвіда Гратона, Джузэпэ К’япэля й Альда Скарамуччы, але лепшым за ўсіх быў атакавалы дуэт у асобе бразыльца Жуліньнё й аргентынца Мігеля Мантуоры. Гэтая каманда выйграла першы чэмпіёнства для «Фіярэнтыны» у сэзоне 1955—1956 гадоў, на 12 пунктаў адарваўшыся ад фінішаваўшага другім «Міляну». «Мілян» абышоў «Фіярэнтыну» ў наступным годзе ў барацьбе за чэмпіёнства, але больш значным стала тое, што «Фіярэнтына» стала першай італьянскай камандай, якая згуляла ў фінале Кубка эўрапейскіх чэмпіёнаў, дзе прайграла ў асноўны час зь лікам 0:2 мадрыдзкаму «Рэалу», дзе бліскаў Альфрэда Ды Стэфана. У наступных трох сэзонах «Фіярэнтына» займала другое месца ў Кубку эўрапейскіх чэмпіёнаў. У сэзоне 1960—1961 гадоў клюб зноўку перамог у розыгрышы Кубка Італіі й пасьпяхова выступаў на міжнароднай арэне, выйграўшы Кубак уладальнікаў кубкаў ў матчы супраць «Рэйнджарзу».
Пасля некалькіх гадоў, на працягу якіх каманда станавілася віцэ-чэмпіёнам, «Фіярэнтына» апусцілася ўніз ў 1960-х гадох, займаючы 4—6 месцы, аднак клюб атрымаў перамогі ў Кубку Італіі й Кубку Мітропы ў 1966 годзе.
Склад [рэдагаваць]
Па стане на 31 студзеня 2013 года
|
|
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ Martin Simon. Football and Fascism: The National Game Under Mussolini. — Berg Publishers. — ISBN 1-85973-705-6
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
|
|
|||||
