Хартыя’97

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
«Хартыя’97»
URL www.charter97.org
Alexa рэйтынг 20 (у Беларусі)
Камэрцыйны? Не
Тып Навіновы
Рэгістрацыя Няма
Даступныя мовы Беларуская, ангельская, расейская
Пачатак працы 10 лістапада 1997 (16 гадоў таму)
Бягучы стан Дзейны

«Хартыя’97» — абвешчанае 10 лістапада 1997 году беларускае грамадзянскае згуртаваньне адновы народаўладзьдзя ў Беларусі замест усталяванай дыктатуры (Аляксандра Лукашэнкі) дзеля прадухіленьня ўтварэньня таталітарнай імпэрыі на постсавецкай прасторы. Складзеная па аналёгіі з Хартыяй’77 — дэклярацыяй, што абвесьціла прынцыпы пераадоленьня таталітарызму і аднаўленьня дэмакратыі ў Чэхаславаччыне. Тэкст на прапанову журналіста Зьмітра Бандарэнкі[1] напісаў псыхоляг Уладзімер Уладзімеравіч Мацкевіч[2]. Канстатавала парушэньні правоў чалавека ў Беларусі, разбурэньне нацыянальнай культуры. Тэкст апублікавалі тагачасныя вядучыя незалежныя газэты: «Имя», «БДГ», «Народная воля», «Свабода», «Свободные новости» і іншыя.

У арганізацыйны камітэт грамадзкай ініцыятывы ў розны час уваходзілі Андрэй Саньнікаў, Аляксандар Мілінкевіч, Уладзімер Мацкевіч, Віктар Івашкевіч, Людміла Гразнова, Пётар Марцаў, Юры Хашчавацкі і іншыя вядомыя дзеячы. Першымі Хартыю падпісалі 104 вядомыя ў краіне палітыкі, грамадзкія і культурныя дзеячы, журналісты. З найбольш значных урадоўцаў сярод іх былі 2-ія міністар унутраных справаў Юры Захаранка (1994-1995), міністар абароны Павал Казлоўскі (1992-1994), старшыня Нацыянальнага банка Станіслаў Багданкевіч (1991-1995) і старшыня ўраду Міхаіл Чыгір (1994-1996), міністар зьнешніх эканамічных сувязяў Міхаіл Марыніч (1994-1998), усе 3 старшыні Вярхоўнага Савета Станіслаў Шушкевіч (1991-1994), Мечыслаў Грыб (1994-1996) і Сямён Шарэцкі (1996). Пазьней дакумэнт падпісалі больш за 100 000 грамадзян Беларусі.[3]

Сайт[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У апошнія гады ініцыятыва вядомая галоўным чынам праз сайт свайго прэс-цэнтру, які ператварыўся ў адзін з найбольш папулярных інфармацыйных сайтаў беларускага інтэрнэта.[4] 23 сакавіка 2011 года Генэральная пракуратура Рэспублікі Беларусь вынесла пазасудовую пастанову аб закрыцьці наўпроставага доступу да сайта з урадавых установаў на падставе ўласнага абвінавачаньня ў парушэньні часткі 2 артыкула 8 Закона аб масавых мерапрыемствах у Рэспубліцы Беларусь («Да атрыманьня дазволу на правядзенне масавага мерапрыемства.. асобы не маюць права абвяшчаць у сродках масавай інфармацыі аб даце, месцы і часе яго правядзеньня»)[5]. 29 і 30 сьнежня 2011 г. сайт прыпыняў працу праз узлом[6]. 14 верасьня 2012 году сайт займеў сваю сядзібу ў Варшаве (Польшча)[7].

Журналісты[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы і заўвагі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]