Ян Гляўбіц
Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.
Ян Глаўбіц (па-польску: Jan Krzysztof Glaubitz) (1700 (Сылезія) – 30 сакавіка 1767, Вільня) — сылескі архітэктар, клясык беларускай архітэктуры. Адзін з выбітных прадстаўнікоў віленскага барока.
[рэдагаваць] Біяграфія
Большую частку свайго актыўнага жыцьця Ян Глаўбіц правёў у Вільні. Удзельнічаў у працах па аднаўленьні, рэканструкцыі й будаўніцтве ансамбляў і асобных будынкаў у Вільні, Полацку, Магілёве, Глыбокім, Сталовічах, Мсьціславе, Лідзе, Беластоку, Дзьвінску.
Да 1737 г. быў сябрам рады й архітэктарам суполкі эвангелікаў-лютэранаў.
Ян Глаўбіц жыў у доме на вуліцы Сьвятога Мікалая ў Вільні да 1749 г. Затым арандаваў вялікі вуглавы дом у эвангелікаў-лютэранаў, адбудаваў яго й жыў у ім да апошняга дня.
[рэдагаваць] Творы
Будаваў і рэканструяваў шматлікія храмы розных канфэсіяў. Для ягоных твораў характэрныя рысы віленскага барока. Яскравая асаблівасьць стылю Глаўбіца – як правіла, дзьве высокія й лёгкія вежы галоўнага фасаду зь ярусамі, па-рознаму ўпрыгожанымі.
- Сафійскі сабор у Полацку
- Касьцёл Сьвятога Яна ў Вільні
- Касьцёл Кармэлітаў у Глыбокім
- Спаскі Сабор у Магілёве
- Архірэйскі палац у Магілёве
- Фарны Касьцёл у Лідзе
- Царква Ўсьпеньня Прасьв. Багародзіцы ў Сталовічах
- Кармэліцкі касьцёл у Мсьціславе
.JPG) Касьцёл Сьвятога Яна ў Вільні |
 Храм Сьвятой Сафіі ў Полацку |
[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі
Ян Гляўбіц — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
