Heckler & Koch G3

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
HK G3
Heckler Koch MP5 SD3 з інтаграваным глушыцелем
HK G3
Тып Аўтаматычная вінтоўка
Краіна паходжаньня Сьцяг Нямеччыны Нямеччына
Гісторыя выкарыстаньня
Пэрыяд выкарыстаньня 1959 - 2001
Гісторыя вытворчасьці
Вытворца Heckler & Koch,
Мадыфікацыі G3; G3А1; G3А2; G3А3
Характарыстыкі
Вага 4.5 кг
Даўжыня 1023 мм
Даўжыня ствала 450 мм; 315 мм (G3KA4)

Патрон 7,62×51 мм
Прынцып дзеяньня напаўвольны затвор
Хуткастрэльнасьць 600 ст/хв
Пачатковая
хуткасьць кулі:
800 м/с
Прыцэльная
далёкасьць
400 м
Від боясілкаваньня набойнік на 20 патронаў

Вінтоўка HK G3(Heckler & Koch G3) — аўтаматычная зброя, пабудаванае на аснове аўтаматыкі з напаўвольным заторам. Запаволенне адкрыцця засаўкі ажыццяўляецца пры ўзаемадзеянні пары ролікаў з хваставіком ствала і засаўкай, якія складаюцца з дзьвюх частак. Пры гэтым у першы момант ролікі служаць паскаральнікамі задняй часткі засаўкі, адначасова запавольваючы рух перадпакоя часткі засаўкі, утрымлівальнай гільзу ў патроннике. Сам патроннік мае падоўжныя канаўкі (т.н. канаўкі Ревеллі), закліканыя выключыць «заліпанне» гільзы ў патроннике. Агульная схема аўтаматыкі была распрацаваная ў 1945 годзе на фірме Маузэр. Стволавая скрыня вінтоўкі G3 выкананая штампоўкай з сталёвага ліста. На ранніх мадэлях корпус ударна-спускавога мэханізму таксама быў штампаваны з сталёвага ліста, пазней стаў ужывацца пластыкавы корпус УСМ, выкананы разам з пісталетнай рукаяцьцю і спускавым кручком. Корпус УСМ мацуецца да ствольнай скрынкі штыфтам і пры няпоўнай разборцы адкідваецца ўніз-наперад пасля аддзялення прыклада з затыльнікам стваловай скрынкі. Пры неабходнасці корпус УСМ можа быць лёгка аддзелены ад зброі для рамонту або замены шляхам вымання штыфта, размешчанага ззаду гнязда для набойніка. Сам УСМ куркавы, перакладнік рэжымаў агню служыць і засьцерагальнікам, размешчаны з левага боку корпуса УСМ. Штатна мае 3 становішчы — «засьцерагальнік», «адзінкавыя», «чарга», аднак маюцца і варыянты УСМ з дадатковым рэжымам агню з адсечкай чаргі па 3 патрона. Дзяржальня зараджання складаная, знаходзіцца злева над ствалом і не рухаецца пры стральбе. Прыцэльныя прынады на першых варыянтах (G3 і G3А1) уяўлялі сабой мушку ў колцавым намушніке і перакідны адчынены цалік, на пазнейшых мадыфікацыях (G3А2, А3, А4) цалік стаў дыяптрычным, у выглядзе барабана з адтулінамі для далёкасцяў стральбы 100, 200, 300 і 400 метраў. Прыклад з затыльником мацуюцца да ствольнай скрынкі двума штыфтамі і здымаюцца пры разборцы. Існуе два асноўных варыянту прыкладаў — няскладнай з пластыка (на мадэлях G3 і G3А2) і высоўны тэлескапічны, штампаваны з сталі з гумовай патыліцай (мадэлі G3А1, G3А3). На самых ранніх вінтоўках цаўё было штампаваным з металу, з адтулінамі для астуджэння ствала. Пазней цаўё стала пластыкавым, перш таксама з адтулінамі для астуджэння, на апошніх мадэлях — гладкім, без адтулін. Ствол абсталяваны шчылінным пламегасителем, выкарыстоўвальным таксама для кідання вінтовачных гранат. На яго таксама можа мацуецца багнет-нож. Сілкаванне вінтоўкі ажыццяўляецца з металічных крам на 20 патронаў.

Адмыслова для грамадзянскага рынка фірма Heckler & Koch выпускала толькі самазарадныя варыянты вінтоўкі G3, вядомыя перш як HK 41, а затым HK 91.


Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасля прыняцця да сярэдзіны 1950х гадоў амерыканскага патрона Т-65 (7,62×51 мм) у якасці стандартнага вінтовачна — кулямётнага боепрыпасу НАТО, ФРГ, як і іншыя краіны блока НАТО, апынулася перад праблемай пераўзбраення. Спроба прыняць на ўзбраенне ў мэтах уніфікацыі бельгійскую вінтоўку FN FAL не атрымалася, бо бельгійцы (мабыць, у адплату за нядаўнюю акупацыю Бельгіі) адмовіліся прадаць Нямеччыне ліцэнзію на вытворчасць сваёй вінтоўкі. То немцы, па відавочных прычынах, жадалі самі вырабляць для сябе зброя, ім прыйшлося звярнуцца да іншых наяўных распрацовак. Іх зацікавіла, у прыватнасці, найноўшая іспанская аўтаматычная вінтоўка фірмы CETME, распрацаваная пад кіраўніцтвам нямецкага інжынера Людвіга Форгрымлера. У 1957 годзе ФРГ набыла ліцэнзію на вінтоўку СЕТМЕ і па выніках праведзенага тэндэру права на вытворчасць новай зброі атрымала новая фірма Heckler und Koch з Оберндорфа, створаная «на развалінах» канцэрна Маузер. У 1959 году Ўзброеныя Сілы ФРГ (Bundeswehr) прымаюць на ўзбраенне новую вінтоўку пад пазначэннем G3 (Gewehr 3 — Вінтоўка мадэль 3). Раўналежна на ўзбраенне прымаецца і яе варыянт G3A1, адрозны толькі наяўнасцю высоўнага прыклада замест фіксаванага на G3. З 1959 гады і па 1995 вінтоўка G3 у розных мадыфікацыях складалася на ўзбраенні Бундэсвера, а з 1995 гады ёй на замену прыйшла штурмавая вінтоўка G36 калібра 5.56мм НАТО распрацоўкі гэтай жа фірмы. Акрамя Нямеччыны, G3 складалася або складаецца на ўзбраенні ў войсках больш за 50 краін, уключаючы Грэцыю, Пакістан, Партугалію, Швецыю. Нарвегію, Іран і шматлікія іншыя. G3 выраблялася па ліцэнзіі ў такіх краінах як Іран, Пакістан, Грэцыя, Турцыя. Сама фірма Heckler & Koch вырабляла вінтоўкі G3 аж да 2000 або 2001 года, калі яны канчаткова зніклі з каталогаў гэтай фірмы. Аднак, дагэтуль вырабляюцца і прадаюцца па міру такія вытворныя ад канструкцыі G3, як шырока вядомы пісталет-кулямёт HK MP-5, аўтамат HK33 (пад патрон 5.56мм), адзіныя кулямёты HK21 і HK23, снайперскія вінтоўкі HK PSG-1 і HK MSG-90…

Асноўным чынам высокай папулярнасці вінтоўкі G3 у параўнанні з яе асноўнымі канкурэнтамі па блоку НАТО — бельгійскай вінтоўкай FN FAL і амерыканскай М14, сталі, акрамя высокіх баявых характарыстак, яшчэ і невялікі кошт вытворчасці і абслугоўвання, звязаная з шырокім выкарыстаннем штампоўкі замест дарагой станочной апрацоўкі, і просты канструкцыяй.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Heckler & Koch G3сховішча мультымэдыйных матэрыялаў