Queen

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Queen
Queen 1984 012.jpg
Queen падчас гастроляў у Франкфурце, 1984
Інфармацыя
Гады 1971 — сёньня
Адкуль Вялікабрытанія
Мова ангельская
Жанр Прагрэсіў-рок, гард-рок, гэві-мэтал, поп-рок, дыска, фанк
Афіцыйная старонка www.queenonline.com
Удзельнікі
Удзельнікі Браян Мэй, Роджэр Тэйлар
Былыя ўдзельнікі Джон Дзікан, Фрэдзі Мэрк’юры

Queen (па-беларуску: Каралева, прамаўляецца «Кўін») — брытанскі рок-гурт, які дамогся найшырэйшай вядомасьці ў 70—80-х гг. XX стагодзьдзя і які налічвае сотні мільёнаў прыхільнікаў па сёньняшні дзень. У Лёндане дзейнічае афіцыйны Міжнародны фан-клюб. Сярод знакамітых песень Queen такія клясычныя рок-гіты, як «Bohemian Rhapsody», «We Will Rock You», «We Are the Champions», «A Kind of Magic», «The Show Must Go On» і іншыя. Шырокую вядомасьць атрымалі і відэакліпы, зьнятыя музыкамі «Queen», прычым відэакліп на песьню «Bohemian Rhapsody» лічыцца першым кліпам у гісторыі музыкі. Акрамя таго, «Queen» набылі славу адной з найвялікшых канцэртных камандаў за ўсю гісторыю року. У 1991 годзе лідэр гурту Фрэдзі Мэркюры памёр, з-за чаго гурт спыніў сваю дзейнасьць. Але ў 2004 годзе два музыкі Queen Браян Мэй ды Роджэр Тэйлар аб’ядналіся і запрасілі вядомага амэрыканскага сьпевака Пола Роджэрса выступіць у якасьці франтмэна Queen. Разам яны правялі сусьветнае турнэ. У 2008 годзе выйшаў новы студыйны альбом «The Cosmos Rocks».

Склад гурту[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паходжаньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У вытокаў заснаваньня гурта стаялі творчыя экспэрымэнты яе ўдзельнікаў: студэнты Браян Мэй і Тым Стафэл у Вялікабрытаніі ў 1964 ў заснавалі гурт «1984» (па аднайменным рамане Джорджа Орўэла), пазьней (у 1968) ператвораную ў «Smile». Браян павесіў аб’яву ў сьценах свайго «Імпэрыял каледж». У ёй гаварылася, што гурту патрабуецца бубнач для граньня ў стылі Мітча Мітчэла і Джынджэра Бэйкера. На яго адгукнуўся студэнт стаматалягічнага факультэта Роджэр Тэйлар. Ён тады паказаўся Мэю і Стафэлу лепшым варыянтам, заўпэўненўшы іх дакладнасьцю налады барабанаў. Галоўным дасягненьнем «Smile» стала выступленьне на разагрэве ў «Pink Floyd». Аднак з-за напружанай вучобы і адсутнасьці якога б там ні было мэнэджмэнту вясной 1970 трыо распалася: Тым Стафэл пакінуў гурт.

Мэй і Тэйлар не зьбіраліся кідаць музычную кар’еру і падзяліліся сваімі творчымі амбіцыямі зь сябрам і суседам па пакоі Стафэла Фарухам Булсарай (які пазьней узяў псэўданім Фрэдзі Мэрк’юры). Ён часта наведваў выступы «Smile», але Мэй і Стафэл нават не падазравалі, што ён наогул ўмее сьпяваць. Фрэдзі меў вельмі дакладнае ўяўленьне, якімі павінны быць выступы і сцэнічная работа гурта. Патрапіўшы ў склад новага калектыву, ён прыдумаў для яго назву «Queen» і распрацаваў лягатып. Цяпер гурт складаўся з вакаліста-клавішніка, гітарыста і ўдарніка.

Першапачаткова на ролю бас-гітарыста быў запрошаны стары знаёмы Роджэра Тэйлара па Корнуольскаму гурту «The Reaction» Майк Гроўз (Mike Growse), які выступіў на першых двух канцэртах гурта (27 чэрвеня ў гарадзкім зале г. Труро (Truro City Hall, Truro) і 18 ліпеня ў «Імпэрыял каледжы»). Пасьля яго замяніў вельмі адораны басіст Бары Мітчэл (анг. Barry Mitchell). Але, стаміўшыся ад музычнага бізнэсу, ён пакінуў гурт ў пачатку 1971 году. Толькі два выступленьні пратрымаўся наступны басіст гурту, Даг Багі (анг. Doug Bogie). У лютым 1971 году на лонданскай дыскатэцы Браян Мэй і Роджар Тэйлар пазнаёміліся з дасьведчаным ўжо ў тыя гады бас-гітарыстам Джонам Дзіканам, які прыехаў на вучобу ў Лёндан з роднага горада Лэстэр. Прайшоўшы праслухоўваньне, Джон заняў пазыцыю басіста гурта і стаў чацьвёртым пастаянным зьвяном у складзе, які пратрымаўся без малога 21 год.

Гісторыя творчасьці[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Хоць некаторыя крытыкі адзначаюць у раньняй творчасьці гурта ўплыў іншых калектываў, матэрыял, запісаны «Queen», з самага пачатку адрозьніваўся уласным стылем, які ствараўся за кошт мудрагелістых аранжыровак, непаўторнага гуку электрагітары Браяна і праніклівых вакальных партый. Сам Мэрк’юры не раз адзначаў, што іх гурт «вырас» на «Led Zeppelin» і Джымі Гэндрыксе.

1973 — год выхаду першага альбома «Queen» з аднайменнай назвай, у які была ўключана песьня трыё «Smile» «Doing All Right». Аднак стаўку хлопцы зрабілі на песьню «Keep Yourself Alive», выпусьціўшы яе дэбютным сынглам (1973). Гэты альбом запісваўся на працягу двух гадоў, у тыя моманты, калі студыя гуказапісу была вольная, паралельна з вучобай удзельнікаў гурта. У гэтым жа годзе «Queen» дае першыя самастойныя канцэрты ў Вялікабрытаніі, Нямеччыне і Люксэмбургу. Да гэтага яны ўдзельнічалі ў турнэ іншых гуртоў на разагрэве.

1974 — альбом «Queen II» стаў першым прарывам і заняў пятае месца ў брытанскім гіт-парадзе, нягледзячы на тое, што водгукі крытыкаў былі адмоўнымі. Альбом абвінавачваўся ў недаробленасьці і несамастойнасьці, аднак, па сьведчаньні Браяна Мэя, ніхто з гурту не лічыў альбом дрэнным [1].

Альбом гэтага ж году «Sheer Heart Attack» дайшоў да другога радка чартаў ў Вялікабрытаніі. Кампазыцыі альбома («Killer Queen», «Now I'm Here») адносяцца да гітоў гурта, а «Stone Cold Crazy» лічыцца клясыкай гэві-мэталу (пазьней увайшла ў рэпертуар гурта «Metallica»). Гурт ўдзельнічае ў аўстралійскім Sunbury Music Festival і дае першыя канцэрты ў Швэцыі і Фінляндыі. Калектыў выпусьціў свой першы відэазапіс на песьню — «Killer Queen».

1975 — альбом «A Night at the Opera» зрабіў фурор, яго дагэтуль называюць найвялікшым творам «Queen». Розныя крыніцы паказваюць гэты альбом у ліку найлепшых альбомаў сучаснай музыкі [2] [3]. Альбом заняў 230 радок ў «сьпісе 500 найлепшых альбомаў усіх часоў паводле вэрсіі Rolling Stone». У Ангельшчыне альбом стаў чатыры разы плацінавым.

Самай вядомай песьняй гэтага альбома зьяўляецца «Bohemian Rhapsody» — доўгая шасьціхвілінавая кампазыцыя, якая злучыла ў сабе рысы рок і поп-музыкі, опэры і асобныя матывы фальклёру. Стандартнай ў тыя гады лічылася троххвілінная песьня, але «Queen» стварылі шасьціхвілінавую песьню. Праз чвэрць стагодьдзя ў Вялікабрытаніі яе назвалі песьняй тысячагодьдзя. На гэтую песьню быў зьняты відэакліп, які паводле апытаньня, арганізаванага тэлефоннай кампаніяй O2, брытанцы лічаць лепшым кліпам усіх часоў.[4][5] У кліпе ужытыя аптычныя спэцэфэкты: здымка праз шасьціграннуую прызму і дубліраваньне твараў музыкаў. Да гэтага ж альбому былі зьнятыя кліпы «You're My Best Friend» і «Love of My Life», апошняя, дарэчы, у тым самым канцэртнам варыянце з гітарай. У падтрымку альбома «Queen» дае канцэрты ў ЗША, Канадзе, Японіі і, вядома ж, у Вялікабрытаніі.

1976 — альбом «A Day at the Races», які стаў лягічным працягам «A Night At The Opera», выклікаў буру абурэньня у крытыкаў. «Queen» абвінавачвалі ў бясплоднай спробе паўтарыць папярэдні альбом, і яго ўплыў сапраўды прыкметны. Браян Мэй казаў, што ўсе песьні рыхтаваліся адначасова, проста адны выйшлі ў 1975, а іншыя — у 1976 годзе. Тым ня меньш, «A Day At The Races» заняў 1 месца ў брытанскім гіт-парадзе, а песьня «Somebody to Love» стала гітом. Скарочаная версія кампазыцыі «Tie Your Mother Down» з тых часоў гралася на большасьці канцэртаў «Queen». Акрамя таго, да «Somebody To Love» і «Good Old-Fashioned Lover Boy» былі зьнятыя кліпы. Акрамя таго, гурт дае грандыёзны бясплатны канцэрт у Гайд-парку, зьбіраючы каля 170 тысяч чалавек, задавальняе турнэ па Шатляндыі, ЗША, Японіі і Аўстраліі.

1977 — выходзіць пласьцінка «News of the World», у якой «Queen» мяняюць курс на больш жорсткую і часам агрэсіўную музыку [6]. Гэты дыск прынёс гурту 3 супэргіта «We Will Rock You», «Spread Your Wings» і «We Are the Champions», але ў астатнім быў не гэтак пасьпяховы, дайшоў да чацьвёртага радка ў Вялікабрытаніі і 3. у ЗША. Гурт зноў дае канцэрты ў Швэцыі, праводзіць туры па Паўночнай Амэрыцы і Эўропе.

1978 — выходзіць «Jazz» — самы скандальны альбом гурта. Ён адрозьніваецца больш лёгкім саўндам, таму абвінавачваўся крытыкамі ў «папсовасьці». Аднак галоўнай падставай для скандалу стаў кліп да песьні «Bicycle Race», у якім дэманстраваліся дзясяткі аголеных дзяўчат на роварах. Кліп забаранілі да паказу ў ЗША як парнаграфічны.

Кампазыцыя «Mustapha», якая ішла на пласьцінцы пад першым нумарам і прадстаўляла сабой вакальны экспэрымэнт Мэрк’юры на фарсі пад магутны гітарны саўнд, таксама апынулася незразумелы. «Let Me Entertain You» апынулася бліжэй да гэві-мэталу, але выдатна ўпісалася ў гэты альбом. Ударны трэк дыска — «Don't Stop Me Now» — адна зь лепшых песень «Queen», напісаных Фрэдзі Мэрк’юры. Гэта зарад энергіі, які затым патрапіць і ў зборнік «Greatest Hits». На «Fat Bottomed Girls», «Bicycle Race» і «Don’t Stop Me Now» былі зьнятыя відэакліпы. Стыльная вокладка альбома была навеяная малюнкам на бэрлінскай сьцяны, які ўбачылі музыкі падчас паездкі па горадзе. Нягледзячы на крытыку, «Jazz» падняўся да другога радка ў Вялікабрытаніі і да шостага ў ЗША.

Гурт падчас тура Jazz Tour

1979 — убачыў сьвет «Live Killers» — канцэртны зборнік «Queen», у які ўвайшлі канцэртныя версіі самых вядомых песень гурта. Ён выходзіць замест новага студыйнага альбома — музыканты прысьвячаюць сябе канцэртам. Мэрк’юры ўпершыню выходзіць на сцэну з гітарай Fender Telecaster, для таго каб выканаць новую кампазыцыю «Crazy Little Thing Called Love», характэрна, што гэта адзіная песьня, на якой Мэрк’юры гуляе на гітары, якая хутка ўвойдзе ў альбом «The Game», а пакуль выпушчаная ў выглядзе сынгла.

Ужо праз год усе ўбачаць зусім іншы «Queen», гурт, які стане ўвасабленьнем рок-музыкі 80-х і адным з самых папулярных па гэты дзень калектываў у сьвеце.

З 1980 пачынаецца новы пэрыяд у творчасьці «Queen». На працягу наступных 6 гадоў гурту будзе распрацоўваць свой уласны стыль, цалкам адрозны ад таго, што музыкі дэманстравалі ў папярэдняе дзесяцігодьдзе. Гурт паступова адышоў ад глэм-рок а, а Мэрк’юры расстаўся са сваім ранейшым сцэнічным чынам: пастрыгся, адгадаваў вусы, перастаў выступаць у трыко.

1980 — выйшаў альбом «The Game». Ён адкрыў новую эру ня толькі ў творчасьці гурту, але і ва ўсёй рок-музыцы. Мэрк’юры лічыў яго лепшым альбомам гурта. Гурт адмовіўся ад сваіх прадузятасьцяў і запісаў альбом з выкарыстаньнем сынтэзатара. Да гэтага сынтэзатары прынцыпова і дэкляратыўна (з надпісам NO SYNTHESIZERS на вокладцы) адпрэчваліся як не зьвязальны са стылем і гучаньнем гурта інструмэнт, які зь лёгкасьцю замянялі шматлікія накладаньня гуку гітары Мэя «Red Special» і ўзмацняльніка «Deacy» (падарунак Джона Дзікана). Кампазыцыі з гэтай пласьцінкі нязьменна гучалі на кожным канцэрце, а некаторыя зь іх ставяцца да лепшых, створаныя «Queen».

«Play the Game» — тытульная песьня кружэлкі, суправаджалася некалькі незвычайным кліпам. На заднім пляне ў ім гарыць агонь, у якім пасьля раствараюцца музыкі — адно зь першых ужываньняў графікі. Канцэртную вэрсію «Play the Game» Мэрк’юры іграў на раялі. Асаблівым посьпехам карысталася песьня Дзікана «Another One Bites the Dust». Гэтая рэч адносіцца да неўласьцівага для «Queen» стылю. Яго можна назваць дыска-фанк. «Another One Bites the Dust» — вызначана як адна з самых удалых песень гурта, запамінаецца неверагоднымі басовымі партыямі і характэрным вакалам. Мэрк’юры сам вельмі любіў гэтую песьню, і ўвесь альбом распрацоўваўся з улікам яе характару. Ідэя сябе апраўдала — «The Game» быў пабудаваны тэматычна, а не зьяўляўся проста складанкай песень. Тады ж гурт запісвае музыку да фантастычнага фільму «Флэш Гордан». Ён быў нядрэнна прыняты ў Вялікабрытаніі, але праваліўся ў амэрыканскім пракаце. Трэба адзначыць, што ў «Flash Gordon» гурт ўпершыню выкарыстоўвае сынтэзатар як дамінуючы інструмент і робіць гэта вельмі прафэсійна.

1981 — выпускаецца зборнік «Greatest Hits». Разам з Дэйвідам Боўі запісваецца песьня «Under Pressure», якая пакуль што выходзіць у выглядзе сынгла, але ўжо карыстаецца вялікім посьпехам, дасягнуўшы першай пазыцыі як у Ангельшчыне, так і ў шэрагу іншых краін .

1982 год адзначыўся грандыёзнымі канцэртнымі турнэ: «Queen» даў каля 70 канцэртаў у Вялікабрытаніі, Заходняй Эўропе, ЗША, Канадзе і Японіі). Выйшаў новы альбом «Hot Space», галоўным гітом якога стала тая самая «Under Pressure», выкананая з Дэвідам Боўі. Брытанскае тэлебачаньне здымае фільм пра канцэрт, які ў 2004 у зьявіцца пад назвай «Queen on Fire - Live at the Bowl».

1983 — гурт ненадоўга прыпыняе працу, усе музыкі працуюць над сольнымі праэктамі.

Queen на канцэрце ў Франкфурце ў 1984 годзе

1984 — альбом «The Works» заняў другое месца ў гіт-парадах Вялікабрытаніі. Песьня «Radio Ga Ga» ўзначаліла гіт-парады ў 19 краінах сьвету. Буру эмоцый выклікала песьня «I Want to Break Free», дакладней, відэакліп, зьняты на яе. Асноўная частка сюжэту кліпа разгортваецца ў дэкарацыях найпапулярнага брытанскага тэлесерыяла «Coronation Street», а музыкі гурта апрануты ў строі жаночых пэрсанажаў серыяла. Скандальнасьць кліпа, зрэшты, не перашкодзіла самой песьні стаць афіцыйным гімнам Афрыканскага Нацыянальнага Кангрэсу. Гурт выступае на фестывалі «Golden Rose» у Монтрэ, запіс можна ўбачыць на DVD «Greatest Video Hits II».

1985 — «Queen» удзельнічае ў фестывалі «Rock in Rio». Пазьней гэты выступ зьявіцца на DVD, як і згуляны 11 траўня канцэрт у Токіё. 13 ліпеня 1985 гурт з трыумфам выступіў на буйнамаштабным дабрачынным канцэрце «Live Aid». Праз 20 гадоў гэты выступ прызнаюць лепшым з прасьпяваных выканаўцамі «ужывую». Пасьля гэтага канцэрту Браян Мэй сказаў, што менавіта тады адчуў сапраўдны гонар за сваю працу. «„Queen“- самы лепшы гурт ў сьвеце на сёньняшні дзень!» — Заявіў гітарыст.

1986 — «Queen» напісаў саўндтрэк да фантастычнага фільма «Горац» і паклаў яго ў аснову свайго новага альбома «A Kind Of Magic». Альбом карыстаўся вялізарным посьпехам. Музыкі арганізавалі «Magic Tour» — сэрыю канцэртаў па ўсёй Эўропе. Тры самых грандыёзных канцэрта ў Лёндане, Нэбуорце і Будапэшце сабралі 400.000 чалавек, а канцэрт у Будапэшце стаў першым выступленьнем заходняга рок-гурта ў гісторыі Усходняй Эўропы наогул і Вугоршчыны у прыватнасьці. Сам тур прыцягнуў каля мільёна чалавек па ўсёй Эўропе. Нічога падобнага ня ведала ні адзін рок-гурт або рок-сьпявак з часоў бітламанаў 60-х гадоў. Апошні канцэрт тура і гурта з Мэрк’юры адбыўся 9 жніўня 1986 году ў Нэбуорце (графства Хёртфордшыр) і сабраў прыблізна 120.000 — 140.000 чалавек. «Magic Tour» стане апошнім канцэртным турам гурта. З гэтага году пачаліся чуткі аб хваробе Мэрк’юры. Ён адмаўляў гэта, спасылаючыся на свой здаровы вонкавы выгляд.

1989 — альбом «The Miracle» вельмі рэзка адрозьніваецца ад усіх папярэдніх работ. У Мэрк’юры трохі зьмяніўся голас, ён пагаліў вусы і стаў апранацца больш строга. Разам з альбомам выходзіць адразу пяць сынглаў. Выхад кліпаў падагравае чуткі аб хваробе Мэрк’юры, якія зараз актыўна аспрэчваюцца як музыкамі гурта, так і самім Мэрк’юры. Вокладка «The Miracle» таксама стала падставай для спрэчак, але, хутчэй за ўсё, менавіта з-за магчымай хваробы сьпявака. Тытульнай песьняй альбома стала пяціхвілінная кампазыцыя «The Miracle». Зьмяненьне голасу, магчыма, адбылося з-за непасрэднага ўплыву хваробы, але дакладна вядома, што ў пачатку 1990 Мэрк’юры кінуў паліць у сувязі з хваробай лёгкіх.

1990 — не зьяўляецца ніякай інфармацыі пра гурт, усе яго ўдзельнікі паведамляюць, што «усё нармальна», аднак гэтак рэзкая зьмена стылю жыцьця і іміджу выклікала заканамернае зьдзіўленьне і трывогу фанатаў. «Queen» атрымала музычную прэмію «Brit Awards», і гэты выхад апынецца апошнім зьяўленьнем Мэрк’юры на публіцы. Ён ня стаў прамаўляць, сказаўшы проста: «Thank you, good night» («Дзякуй, добрага вечара»).

1991 — апошні год фактычнага існаваньня «Queen». Незадоўга да сьмерці Мэрк’юры выйшаў альбом «Innuendo» («Ускосны намёк»). Многія лічаць яго адным з найбольш выбітных твораў «Queen». Альбом адкрываецца песьняй, якая так і называецца — «Innuendo». Па сваёй кампазыцыі яна нагадвае «Bohemian Rhapsody» — усё тыя ж шэсьць хвілін замест стандартных трох, спалучэньне розных музычных кірункаў. Гэты трэк стаў яшчэ адным адыходам ад прынцыпаў: акрамя адсутнасьці сынтэзатараў на ўсіх альбомах дэкларавалася, што ўсе трэкі выкананы выключна Queen, без прыцягненьня сэсійных музыкаў. Фрагмэнт, пазначаны Spanish Minstrel Guitars, згуляны Стывам Хау, былым гітарыстам Yes. На другую песьню — «I'm Going Slightly Mad» — быў зьняты гратэскавы чорна-белы відэакліп з удзелам пінгвінаў і акцёра, апранутага ў гарнітур гарылы (пагаворваюць, што гэта быў Элтан Джон). Аднак самай вядомай песьняй альбома, па-за ўсякім сумневам, зьяўляецца апошняя — «The Show Must Go On», у якой лірычны герой задаецца пытаньнем пра сэнс існаваньня і выказвае надзею на здабыцьцё фізычнай і душэўнай свабоды пасьля сьмерці. У яе прыпеве пры даслоўным перакладзе гаворыцца:

Шоў павінна працягвацца.
Маё сэрца расколваецца,
Мой грым абсыпаецца,
Але мая ўсьмешка застаецца.

«The Show Must Go On» — адна з самых вядомых песень «Queen». Але, ня ведаючы гісторыю гурта, немагчыма зразумець, якіх намаганьняў каштаваў Мэрк’юры яе запіс. Голас Мэрк’юры не выдае яго хваробы. Цяжка ўявіць, як можна выконваць такую ​​песьню, ведаючы аб хуткай сьмерці. Напісаная Браянам Мэем, яна, здаецца, была створана спэцыяльна для Мэрк’юры. У кліпе на гэтую песьню, зьлепленых з кавалачкаў ранейшых відэа гурта, Мэрк’юры ці ледзь не ўпершыню зьяўляецца на нейкія пару сэкунд не ў вобразе мачо або блазна, або грамабоя — проста вельмі лагодная ўсьмешка, гэтакі зьдзіўлены дабрак падморгвае: маўляў, і сам не верыць, што ўсё гэта было менавіта зь ім. Але пры гэтым толькі маленечкая частка яго жыцьця змагла зьмясьціцца ў некалькіх хвілінах яго апошняга кліпа.

Песьня «The Show Must Go On» па праву ўвайшла ў сотню лепшых песень XX стагодьдзя. Яна мае незьлічоную колькасьць кавэр-вэрсій, выкананых, мабыць, усімі выбітнымі сьпявакамі нядаўняй сучаснасьці. Перад самай сьмерцю Мэрк’юры распарадзіўся перадаць усе даходы ад перавыданьня песьні «Bohemian Rhapsody» дабрачыннаму фонду Тэрэнса Хігінса па барацьбе з СНІДам. Быў выпушчаны сынгл «Bohemian Rhapsody»/«These Are the Days of Our Lives» з двума бакамі А. Гэта быў першы ў сьвеце музыкі выпадак, калі адна і тая ж песьня займала 1-ае месца гіт-парадаў двойчы, у розных дзесяцігодьдзях. Незадоўга да сьмерці Фрэдзі прымусіў Браяна Мэя выпусьціць сольны снгл «Driven By You», матывуючы тым, што гэта самы ўдалы момант. 23 лістапада 1991 Фрэдзі паведаміў сьвету, што ён сапраўды быў хворы СНІДам, а роўна празь дзень ён памёр у сваім Кёнсінгтанскам асабняку.

1992 20 красавіка на лёнданскім стадыёне Уэмблі адбыўся канцэрт памяці Фрэдзі Мэрк’юры, арганізаваны застаўшыміся музыкамі гурта. У той дзень на сцэну выйшлі тыя, каго Мэрк’юры лічыў сваімі сябрамі, з кім працаваў асабіста: Джо Эліёт, Джордж Майкл, Эксл Роўз, Элтан Джон, Джэймс Хэтфілд, Робэрт Плант, Дэвід Боўі, Сіл, Роджэр Долтры , Эні Ленакс, Ліса Стэнсфілд і любімая акторка Мэрк’юры — Лайза Мiнэллi. Спайк Эдні, які адыграў на клявішных мноства канцэртаў з «Queen», назваў гэты канцэрт «Fred Aid», нагадваючы аб фэнамэнальным выступе «Queen» ў 1985 годзе на «Live Aid».

1995 Выйшаў апошні студыйны альбом гурта «Queen» пад назвай «Made in Heaven» («Зроблена на нябёсах»), складзены зь сесійных запісаў гурту вясны 1991 году, выкананых у студыі Mountain, двух зноўку аранжыраваных кампазыцый Мэрк’юры зь яго сольнага альбому «Mr. Bad Guy»(«Made in Heaven», «I Was Born to Love You»), адной кампазыцыі гурта Роджэра Тэйлара The CrossHeaven for Everyone») і некаторых кампазыцый, якія да гэтага ня выходзілі ў сьвет. Характэрна, што «A Winter's Tale» — апошняя кампазыцыя, напісаная Мэрк’юры, а «Mother Love» стала апошнім запісам вакалу Мэрк’юры.

Гурт пасьля сьмерці Фрэдзі Мэрк’юры[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля сьмерці Мэрк’юры на асобных канцэртах і запісах Queen саліравалі Джордж Майкл, Робі Уільямс і гурт «Five». Аднак самым пасьпяховым апынуўся саюз музыкаў з прадстаўніком брытанскага блюз-рока Полам Роджэрсам. Праэкт называецца «Queen + Paul Rodgers. Return of the Champions».

Джон Дзікан адмовіўся ад удзелу ў новым складзе, заявіўшы: «Няма сэнсу працягваць. Замяніць Фрэдзі немагчыма». Пасьля 1995 году ён спыніў сваю музычную кар’еру, толькі аднойчы зьявіўся на сцэне ў 1997 на здымках кліпа да песьні No-One But You.

У 2002 у ў Лёндане быў прадстаўлены мюзікл «We will Rock You», створаны на аснове музыкі «Queen». Мюзікл меў посьпех, быў пастаўлены ў розных краінах, у прыватнасьці ў Маскве з кастрычніка 2004 па люты 2005-га.

У 2006 Браян Мэй абвясьціў, што разам з Полам Роджэрсам будзе запісаны новы студыйны альбом [7]. 31 сьнежня 2007 выйшаў новы сынгл гурту Say it's Not True [8], напісаны Тэйларам. Песьня ўжо выконвалася на канцэртах гурта, і гэта стаў першы студыйны сынгл гурту, запісаны з Полам Роджэрсам. Сынгл дасягнуў 90-га месца ў брытанскім чарце.

У 2008 арганізаваны новы тур гурта [9]. Эўрапейскае турнэ адкрылася дабрачынным канцэртам у Харкаве. Канцэрт пад назвай «Life must go on!», Арганізаваны ўкраінскім Фондам Алены Франчук (Пінчук) «антыСНІД», адбыўся ўвечары 12 верасьня на другой па велічыні ў Эўропе і сёмай ў сьвеце гарадской плошчы — Плошчы Свабоды, і сабраў самую вялікую, паводле ацэнак міжнародных экспэртаў, за ўсю гісторыю гурта аўдыторыю — 350 тысяч чалавек. Было сыграна 28 кампазыцый. Гітарыст Браян Мэй заявіў, што ўпершыню «Queen» сабраў столькі людзей на адным канцэрце [10] і напісаў у той жа дзень у сваім блогу: "Гэта было першае шоў тура … Для 350000 харкаўчан .. У гэта цяжка паверыць … Гэта не апіскі … Больш за чвэрць мільёна выдатных жыхароў Харкава сабраліся на плошчы Свабоды і запалілі нас! Яны скандавалі, сьмяяліся, крычалі і плакалі … Гэта была сустрэча, якую цяжка сабе ўявіць. Мы былі натхнёныя, ўзрушаны і нават часам занадта эмацыйныя … Гэта быў канцэрт з кучай спантанных і часам безразважных момантаў [11] ". Уваход на плошчу быў бясплатным і музыкі не атрымалі ганарар за выступ — бок, які прымае толькі аплаціў выдаткі на правядзеньне канцэрту і знаходжаньне. [12][13]

15 верасьня і 16 верасьня 2008 году прайшлі канцэрты «Queen + Paul Rodgers» у Расеі, у Маскве, у спартыўным комплексе Алімпійскі [14].

У кастрычніку 2011 году ўдзельнікі гурта паведамілі [15] аб намеры выпусьціць новы альбом з раней нявыдадзеных запісаў з вакалам Фрэдзі Мэрк'юры, але пазьней адмовіліся ад гэтай ідэі.

6 лістапада 2011 г. ўдзельнікі гурта выступілі на цырымоніі MTV Europe Music Awards. У ролі саліста выступіў Адам Ламберт [16]. Некалькі музычных газэт апублікавалі паведамленьні аб тым, што, па словах Ламберта, у 2012 годзе адбудзецца яго турнэ з гуртом [17], але пазьней сам Ламберт абверг гэтыя чуткі ў сваім твітэры [18]. 3 ліпеня 2012 Queen з Адамам Ламбертам ў якасьці вакаліста дадуць адзіны канцэрт у Маскве [19]. 7 ліпеня яны таксама плянавалі выступіць на фестывалі Sonisphere ў Нэбуорт, аднак мерапрыемства было адменена [20].

Музычны стыль[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Гісторыкі рок-музыкі адносяць Queen да катэгорыі гард-року і глэм-року, характэрнага для 1970-х. Іх часта параўноўвалі з такімі сучасьнікамі, як Led Zeppelin, Дэйвід Боўі, Roxy Music. Queen пачыналі як традыцыйны гард-рок-гурт, аднак экспэрымэнты прыўносілі ў іх музыку элемэнты з напрамкаў, далёкіх ад року. Як адзначае крытык Філіп Аўсьляндэр, некаторыя песьні Queen «межавалі з прэтэнзіяй на джаз ці клясычную музыку». Пітэр Баклі называе музыку Queen «камбінацыяй гард-року, артыстызму і поп-музыкі, якая апярэдзіла свой час».

Яркай асаблівасьцю гучаньня гурта зьяўляецца хор з усіх яго ўдзельнікаў, які стаў візытнай карткай гурта. Найбольш ўдалае гучаньне гэтага хору ёсьць у альбомах «A Night at the Opera» і «A Day at the Races». Іншай яркай рысай гурта зьяўляюцца розныя шматгалосныя партыі для аднаго чалавека (напрыклад, для песьні «Bohemian Rhapsody» Мэрк’юры запісваў свой голас 180 разоў).

Дасягненьні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • У 2000 г. у выніку апытаньня, у якім прыняло ўдзел больш за 190 тысяч чалавек, «Bohemian Rhapsody» была названая лепшай песьняй тысячагодьдзя, апярэдзіўшы нават знакамітую «Imagine» Джона Ленана. Дзесятае месца ў гэтым гіт-парадзе заняла песьня «Under Pressure». [21]
  • 2002. Кніга рэкордаў Гінэса: лепшы сынгл Вялікабрытаніі за 50 гадоў («Bohemian Rhapsody»)
  • У 2005 г. 3500 аматараў музыкі паставілі Фрэдзі Мэрк'юры на другое месца ў сьпісе лепшых вакалістаў усіх часоў і народаў, Браян Мэй заняў сёмае месца ў рэйтынгу лепшых гітарыстаў, Роджэр Тэйлар стаў восьмым сярод ударнікаў. [22]
  • У 2006 г. зборнік «Greatest Hits» быў прызнаны самай прадаванай пласьцінкай Вялікабрытаніі. У агульнай складанасьці ў краіне было прададзена 5,4 мільёна.[23]
  • У 2006 г. зборнік «Greatest Hits» быў прызнаны самым часта пампаваным альбомам у iTunes Store. У цэлым запампавана 2,27 мільёна разоў.
  • У 2007 г. больш за 20 тысяч слухачоў BBC абралі «Queen» лепшай брытанскім рок-гуртом усіх часоў. [24]
  • Песьня «We Are the Champions» прызнана самай папулярнай у сьвеце (апытаньне праводзілася кампаніяй Sony Ericsson, у ім прынялі ўдзел звыш 700 тысяч чалавек з розных краін).
  • Гурт «Queen» атрымаў зорку на Галівудзкай алеі славы за дасягненьні і ўнёсак у галіне музыкі.

Queen — першы гурт…[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Помнік Фрэдзі Мэрк’юры ў Монтрэ

Queen — першы гурт…

  • … Які меў адначасова адразу чатыры сваіх альбома ў дваццатцы лепшых альбомаў Вялікабрытаніі: «Queen», «Queen II», «Sheer Heart Attack», «A Night at the Opera»- у 1975 годзе;
  • … Выпусьціў сапраўдны зборнік сваіх відэакліпаў: «Greatest Flix»;
  • … Для якога кампанія Walt Disney зрабіла анімацыю для відэакліпа («A Kind of Magic»);
  • … Брытанскі гурт, які атрымаў амэрыканскую ўзнагароду «Billboard» за песьню «Another One Bites the Dust» адначасова ў трох катэгорыях — Disco, Rock/Pop і R&B;
  • … 10 альбомаў якога занялі 10 верхніх радкоў аргентынскага чарта за адзін тыдзень;
  • … Кожны ўдзельнік якога напісаў хоць бы адзін гіт, які трапіў у 10-ку сынглавага чарта Вялікабрытаніі;
  • … Сынглы якога займалі першы радок брытанскага чарта сынглаў на працягу чатырох дзесяцігодьдзяў запар (70-я, 80-я, 90-я і 2000-я)

Лягатып[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Фрэдзі Мэрк’юры, які меў спэцыяльнасьць дызайнера, стварыў для гурта уласны лягатып незадоўга да выпуску першага альбома. На ім намаляваныя знакі задыяку ўсіх музыкаў гурту: 2 льва з каронамі на галовах абазначаюць знакі Льва Джона Дзікана і Роджэра Тэйлара, краб, які сымбалізуе Рака Браяна Мэя і дзьве фэі, якія абазначаюць знак Панны самога Мэрк’юры. Львы стаяць па баках вялікай чырвонай літары «Q», унутры якой знаходзіцца карона, на літары ляжыць краб. Каля львоў знаходзяцца фэі. Над усімі фігурамі узвышаецца сімург, намаляваны ў стылі брытанскай геральдыкі з крыламі з шыпамі, які сымбалізуе ўладу над небам і зямлёй. Лягатып нагадвае сабой Каралеўскі герб Вялікабрытаніі.

Лягатып часта выкарыстоўваўся гуртом. Практычна ўсе вокладкі альбомаў ўпрыгожаны ім як з унутранага боку, так і з вонкавага. Таксама ён знаходзіўся на бас-барабане ўсіх канцэртаў гурта да тура да альбому «Jazz» і на канцэрце памяці Фрэдзі Мэрк’юры «The Freddie Mercury Tribute Concert» (таксама над сцэнай знаходзіўся гіганцкі Cімург з герба).

Дыскаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  1. ^ Albums: Queen II
  2. ^ Top 100 Greatest Albums Архіўная копія
  3. ^ Beatles 'Pepper tops album poll
  4. ^ It's A Rhap! Queen Vid Voted Best Of All Time Sky News Архіўная копія ад 8 сьнежня 2008 г.
  5. ^ The Queen of all music videos work = The Sun.
  6. ^ Критический обзор Washington Post
  7. ^ # 06 Brian’s Soapbox Aug 06
  8. ^ Queen
  9. ^ Queen to tour in early 2008, according to lighting engineer Архіўная копія
  10. ^ Газэта «Время» № 167, 15 верасьня 2008, стар.1
  11. ^ УНІАН — Харків — Queen приголомшений (фота)
  12. ^ Life must go on! Queen + Paul Rodgers Support the Call With ANTIAIDS Concert In Kharkov Freedom Square(анг.). Queenonline.com. Архіўная копія
  13. ^ Lenta.ru: Queen дадуць дабрачынны канцэрт у Харкаве
  14. ^ Першыя канцэрты другога тура Queen + Paul Rodgers(анг.) Архіўная копія
  15. ^ Lenta.ru: Музыка: Гурт Queen выпусьціць новы альбом з вакалам Мэрк’юры
  16. ^ Адам Ламберт стаў на час вакалістам гурта Queen
  17. ^ Гурт Queen знайшла сабе новага вакаліста
  18. ^ Твітэр Адама Ламберта
  19. ^ QUEEN ROCKS RU|Цэнтральны сайт Queen. Канцэрты QUEEN ў Маскве — QUEEN выступіць у Маскве разам з Адамам Ламберта
  20. ^ Cancellation Nixes Adam Lambert and Queen Gig (анг.).
  21. ^ Першаму гіт-параду плянэты споўнілася 50 гадоў
  22. ^ Zeppelin voted 'ideal supergroup '
  23. ^ Любімым альбомам брытанцаў стаў зборнік хітоў Queen
  24. ^ Queen Voted Best British Band Of All Time

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Скай Р. Фредди Меркьюри. М.: 1993.(рас.)

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Queenсховішча мультымэдыйных матэрыялаў