StG-44

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
StG-44
Sturmgewehr 44.jpg
Тып Аўтамат
Краіна паходжаньня Сьцяг Нямеччыны Нямеччына
Гісторыя выкарыстаньня
Пэрыяд выкарыстаньня 1943-1945
Выкарыстаньне Сьцяг Нямеччыны Трэці Райх
Войны Другая сусьветная вайна
Гісторыя вытворчасьці
Канструктар Хуга Шмасэр
Дата стварэньня 1943 год
Вытворца C.G. Haenel
Вытворчасьць 1943-1944
Адзінак створана ~ 420—460 тысяч
Характарыстыкі
Вага 5.2 кг
Даўжыня 940 мм
Даўжыня ствала 419 мм

Патрон 7,92×33 мм
Прынцып дзеяньня адвод парахавых газаў, замыканьне перакосам засаўкі
Хуткастрэльнасьць 500-600 ст/с
Пачатковая
хуткасьць кулі:
685 м/с
Прыцэльная
далёкасьць
600 м
Найбольшая
далёкасьць
600 м (адзінкавымі)
  • 300 м (чэргамі)
Від боясілкаваньня сэктарны набойнік на 30 набояў
Прыцэл сэктарны

StG 44 (ням.: SturmGewehr 44 — штурмавая вінтоўка 1944 года) — нямецкі аўтамат, распрацаваны падчас Другой Сусьветнай вайны. Першы аўтамат у якім была прыменена газаадводная трубка.

Адзнака ўзору[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Па выніках вывучэньня ў пасляваенныя гады нямецкай «штурмавой вінтоўкі» StG-44 амэрыканскія вайсковыя экспэрты палічылі яе «зброяй, далёкай ад здавальняльнага» — няёмкім, залішне масіўным і цяжкім, з нізкай надзейнасьцю, абумоўленай лёгка дэфармуймай штампаванай з тонкага сталёвага ліста стволавай скрынкай. Адзначалася, што канструкцыя зброі створаная хутчэй у разліку пад патрэбы масавай вытворчасці, чым з меркаваньня атрыманьня ўзору з высокімі тактыка-тэхнічнымі і эксплуатацыйнымі ўласцівасьцямі, што, па іх меркаваньню, тлумачылася цяжкай для Нямеччыны сітуацыяй на франтах. Эфектыўнасьць аўтаматычнага агню з StG-44 была прызнаная імі нездавальняльнай, а сам гэты рэжым — залішнім для дадзенай зброі з прычыны немагчымасьці эфэктыўнай стральбы доўгімі чэргамі. Пры гэтым адзначаліся выдатная для дадзенага класа дакладнасць стральбы адзінкавым агнём і прастата ў звароце са зброяй.

Варта мець на ўвазе, што на ўзнікненьне такой у цэлым негатыўнай адзнакі новага выгляду зброі ў вялікай ступені паўплывала тагачасная амэрыканская ваенная дактрына, якая прызнавала аптымальнай пяхотнай зброяй дальнабойную самазарадную вінтоўку пад магутны патрон, дапоўненую некалькімі мадэлямі лягчэйшых самазарадных карабінаў, а таксама пісталетаў-кулямётаў для блізкага бою. З гэтага пункта гледжаньня, «штурмавая вінтоўка» бачылася як свайго роду няўдалы гібрыд пісталета-кулямёта і аўтаматычнай вінтоўкі, які не валодаў ні здольнасцю першага ствараць высокую шчыльнасць агню на кароткай дыстанцыі, ні дальнабойнасьцю апошняй. Адзначыўшы ў якасьці істотнага недахопу «штурмгэвёра» немагчымасць вядзеньня эфэктыўнага агню доўгімі чэргамі, эксперты прадэманстравалі недаацэнку і недахоп разуменьня ролі аўтаматычнай зброі такога тыпу ў баі, мабыць па аналёгіі з кулямётамі і, збольшага, пісталетамі-кулямётамі, асноўнае прызначэнне якіх — вядзенне шчыльнага агню па групавой мэце на розных дыстанцыях бою — сапраўды патрабуе стрэльбы доўгімі чэргамі; з зброі жа тыпу «штурмгэвёра», аўтаматычны агонь вядзецца як правіла па адзінкавых мэтах кароткімі чэргамі, што заклікана не стварыць шчыльны «загараджальны» агонь, вядзеньне якога з рук з зброі пад прамежкавы патрон і праўда неэфектыўна (у адрозьненьне ад страляючых з сошак кулямётаў, або пісталет-кулямётаў, створаных пад маламагутныя патроны, што не стварае моцнай аддачы, і дазваляе пасьпяхова кантраляваць зброю падчас доўгай чаргі), — а кампэнсаваць непазьбежную для стралка, змешчанага ў стрэсавай сітуацыі бою, памылку прыцэльваньня, «накрыўшы» чаргой асобную мэту і тым самым падвысіўшы верагоднасць яе паразы хоць бы адной з выпушчаных куль, чаго, нават нягледзячы на параўнальна высокую практычную хуткастрэльнасьць, не дазваляла самазарадная зброя, эфектыўнасьць якой амэрыканскімі вайскоўцамі тых гадоў моцна перабольшвалася.

Пасля, ужо па досведзе баявых дзеяньняў у Карэйскай і В'етнамскай войнах і пасля бліжэйшага знаёмствы з савецкім АК, пачаўся працэс перагляду гэтых гледжаньняў, што прывяло да з'яўлення на ўзбраеньні Войска ЗША уласных «штурмавых вінтовак» пад прамежкавы патрон — спачатку «палегчанай» аўтаматычнай вінтоўкі M16, а пазней, ужо ў параўнальна нядаўні час — і аўтаматычнага карабіна M4, па габарытах і канцэпцыі блізкага як раз да «штурмгэвёру» або АК.

Commons-logo.svg  StG-44сховішча мультымэдыйных матэрыялаў