Аляксандар Салаўёў

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку

Аляксандар Васілевіч Салаўёў (6 верасьня 1890, Каліш, Прывісьленскі край, Расейская імпэрыя — 15 студзеня 1971, Жэнэва, Швэйцарыя) — гісторык, дасьледчык гісторыі і культуры славян.

Біяграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паходзіў з дваранаў — бацька быў старшынёю міравога суду ў Калішы, маці дачка фальклярыста П. Рыбнікава. У 1912 скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага ўнівэрсытэта, у 1915 гісторыка-філялягічны факультэт Варшаўскага ўнівэрсытэта. У 1915 эвакуяваны разам з ўнівэрсытэтам. Выкладаў ва ўнівэрсытэце ў Растове-на-Доне. У 1920 іміграваў у Югаславію. У 19201946 гг. прафэсар гісторыі славінскага права ў Бялградзкім унівэрсытэце, у 1942 выкладаў у Бялградзе на багаслоўскіх курсах, у 1947 рэктар юрыдычнага факультэта ў Сараева., у 1949 арыштаваны і асуджаны. У 19521961 прафэсар славістыкі Жэнэўскага унівэрсытэта.

Творы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Великая, Малая и Белая Русь. // Вопросы истории. № 7. Москва. 1947. С. 24-38.
  • Византийское имя России. // Византийский Временник. Т. 12. Москва. 1957. С. 134—155.
  • Русичи и русовичи. // Слово о полку Игореве — памятник XII века. Москва-Ленинград. 1962. С. 276—299.
  • Великая, Малая и Белая Русь. // Из истории русской культуры. Т. 2. № 1. Москва. 2002. С. 479—495.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Бегунов Ю. К. Соловьев Александр Васильевич. // Энциклопедия «Слова о полку Игореве» в 5 т. СПб. 1995.