Леапард 2

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Леапард 2
Stridsvagn 121 (Swedish Leopard 2A4).jpg
Тып танка: асноўны баявы танк
Краіна-вытворца: Сьцяг НямеччыныНямеччына
Павозка (экіпаж), чал.: 4
Гісторыя:
Час эксплюатацыі: з 1979
Выкарыстаньне: Сьцяг НямеччыныСьцяг ШвайцарыіСьцяг ТурэччыныСьцяг ПольшчыСьцяг НарвэгііСьцяг ШвэцыіСьцяг ГішпанііСьцяг ДанііСьцяг Грэцыі
Гісторыя вытворчасьці:
Гады вытворчасьці: з 1979
Усяго выраблена: больш за 3000
Мадыфікацыі: Leopard 2
Памеры:
Маса, т: 55,2-62
Даўжыня, мм: 7700
Даўжыня з гарматай, мм: 9670
Шырыня, м: 3700
Вышыня, м: 2790
Клірэнс, м: 490
Браня:
Тып брані: супрацьснарадная камбінаваная
Лоб корпусу, мм: да 550—600/700 мм супраць БПС/КСП у эквіваленьце катанай гамагеннай сталі
Борт корпусу, мм: да 100 мм супраць БПС/КСП
Лоб вежы, мм: да 700—750/900-1000 мм супраць БПС/КСП
Борт вежы, мм: до 200—250 мм супраць БПС/КСП
Узбраеньне:
Марка гарматы і калібр: 120-мм Rheinmetall Rh-120
Даўжыня ствала: 44
Боекамплект гарматы: 42
Прыцэл: лязэрны прыцэл-далямэр EMES-15 з убудаваным цеплавізарным каналам, панарамны пэрыскапічны PERI-R17, дапаможны FERO-Z18
Кулямёт: 2 × 7,62-мм MG-3
Тэхнічныя характэрыстыкі:
Тып рухавіка: V-вобразны
12-цыліндравы чатырохтактны дызэльны вадкаснага астуджэньня
Магутнасьць рухавіка, к.с.: 1500
Хуткасьць па шашы, км/г: 72
Запас ходу, км: 550
Тып падвескі, км: Індывідуальная тарсіонная
Пераадольваемы ўздым, адс.: 30
Пераадольваемая сьценка, м: 1,1
Пераадольваемы роў, м: 3,0
Пераадольваемы брод, м: 0,8 (4 з ОПВТ)

Леапард 2 (па-нямецку: Leopard) — нямецкі асноўны баявы танк.

Цяпер выраблена больш за 3000 танкаў гэтага тыпу, якія стаяць на ўзбраеньні войскаў Нямеччыны, Аўстрыі, Нарвэгіі, Швэцыі, Швейцарыі, Іспаніі, Даніі, Грэцыі, Турцыі й іншых краінаў.

Гісторыя стварэньня[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Пасьля стварэньня танка Леапард 1 у 1965 г. у ФРГ фірмаю Porsche пачаліся працы па ўдасканаленьні яго канструкцыі, паралельна з працягам сумеснага праекту ЗША і ФРГ MBT-70. Нацыянальная нямецкая праграма, якая атрымала ў 1967 г. назву «Пазалочаны леапард», а затым — «Вяпрук» (Keiler) прывяла да стварэньня ў 1969г. двух прататыпаў, прызначаных для выпрабаваньняў. З 1970 г. ішла вытворчасьць прататыпаў фірмаю Krauss-Maffei. У 1973 г. пэрспэктыўны танк атрымаў сучасную назву. Некалькі прататыпаў «Леапарду-2» удзельнічалі ў параўнальных выпрабаваньнях з пэрспэктыўным амэрыканскім танкам XM-1 на Абэрдынскім палігоне, падчас якіх нямецкі танк меў роўнасьць па шматлікіх паказчыках, пераўзыходзіў па рамонтапрыдатнасьці й запасу ходу, аднак саступаў па кучнасьці й дакладнасьці стральбы.

Сэрыйная вытворчасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Па выніках усіх выпрабаваньняў і канструктыўных дапрацоўкаў у 1977 г. было прынята рашэньне пра вытворчасьць 1800 танкаў у пяці сэрыях для патрэбаў Бундэсвэру; галоўным падрадчыкам заставалася фірма Krauss-Maffei. У 1979 г. ён паступіў на ўзбраеньне.

Мадыфікацыі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Танкі Леапард 2 створаны па клясычнай кампаноўцы: мэханік-кіроўца знаходзіцца ў пярэдняй частцы корпусу, камандзір танку, наводчык гарматы (справа ад гарматы) і зараджалы (зьлева) знаходзяцца ў вежы; рухавік разьмешчаны ў кармавой частцы. Узбраеньне ўсіх танкаў, за выключэньнем мадэлі А6, складаецца з 120-мм гладкаствольнае гарматы кампаніі Rheinmetall даўжынёю ствала 44 калібру, дзьвюх 7,62-мм кулямётаў — спаранага з гарматаю й зэнітнага, разьмешчанага на даху вежы. Акрамя таго, на вежы разьмяшчаліся блёкі марціраў, прызначаных для пастаноўкі дымавое завесы. На танках увесь час мадэрнізавалася бранявая абарона й сыстэмы кіраваньня агнём.

Баявая маса машынаў першае сэрыі складала звыш 50 тонаў, яны ўжо мелі камбінаваную шматпластавую браню, стабілізаваную ў дзьвюх плоскасьцях гармату, прыборы начнога назіраньня (у праекце, аднак тэплавізары не былі пастаўлены ў тэрмін, іх усталёўвалі на ўжо змешчаныя ў эксплуатацыі танкі. Танкам, якія атрымалі тэплавізары было прысвоена пазначэньне 2А2). У боекамплект уваходзілі апэраныя бранябойныя подкалібарныя снарады й фугасна-кумулятыўныя, прызначаныя для паразы шырокага спэктру мэтаў. Толькі 15 з 42 снарадаў захоўваліся ў клядцы першае чаргі, у кармавой нішы вежы пад вышыбной панэльлю; астатнія знаходзіліся зьлева ад мэханіка-кіроўцы без усякае абароны. Танкі другое й трэцяе сэрыяў, якія вырабляліся ў 1982—1984 гг., атрымалі пазначэньне A1. У ліку зьменаў было паляпшэньне прыбораў назіраньня камандзіру, прыцэла наводчыка, зьмена разьмяшчэньня боекамплекта, паліва ў мэтах падвышэньня бясьпекі й інш. Танкі чацьвёртае сэрыі, якія вырабляліся ў 1984—1985 гг., атрымалі пазначэньне A3 і такія дапрацоўкі, як: новая радыёстанцыя, дадатковая абарона боекамплекту й інш. У 1985—1987 гг. выраблялася пятая сэрыя машынаў, якія атрымалі самыя сур'ёзныя паляпшэньні з прадпрынятых на той момант: рэзкае павелічэньне бранявой абароны вежы, дадатковыя меры па падвышэньні выжывальнасьці экіпажу, уводзіны ўдасканаленага балістычнага вылічальніка ў СКА, уводзіны ў боекамплект снарадаў падвышанае магутнасЬці. Маса ЛеапардУ 2А4 узрасла да 55 тонаў.

Да 1992 г. былі пабудаваныя тры дадатковыя партыі танкаў, у цэлым аналягічных машынам пятае сэрыі, і атрымалых тое ж пазначэньне.

Падчас вытворчасьці трох апошніх сэрыяў было прынята рашэньне пра пачатак працаў над праектамі мадэрнізацыі гэтых танкаў у сувязі з зьяўленьнем у савецкім войску новых грозных танкаў, такіх як Т-80Б. На аснове дасьведчанае машыны Komponentenversuchstrager у 1991 г. было прапанавана некалькі праектаў, аднаму зь якіх пад пазначэньнем KWS II быў дадзены ход; пачынальна з 1995 г. пачалася мадэрнізацыя танкаў 6-8 сэрыяў да ўзроўню Леапард 2А5. Гэтыя машыны атрымалі новы люк механіка-кіроўцы, які забясьпечваў лепшы агляд і памяншэньне саслабленае зоны корпусу. Вежа была істотна мадэрнізавана: маска гарматы цалкам перапрацавана, лоб і барты былі прычынены модулямі разьнесенае (якая мае неэнэргетычныя рэактыўныя ўласьцівасьці) брані. Электрагідраўлікавая сыстэма стабілізацыі гарматы была заменена на меней пажаранебясьпечную, цалкам электрычную; наводчык атрымаў мадэрнізаваны прыцэл, а камандзір — незалежны цеплавізар 2-го пакаленьня, убудаваны ў панарамны прыбор назіраньня; палепшыліся характарыстыкі стабілізатара ўзбраеньня. Танк атрымаў сыстэму навігацыі GPS. Усе гэтыя мерапрыемствы прывялі да павелічэньня масы да 59,5-62 тонаў у залежнасьці ад камплекта брані. Нарэшце, частка танкаў мадэлі 2А5 (225 шт.) з 2001 г. мадэрнізуюцца да ўзроўню самага сучаснага нямецкага АБТ, узроўню Леапард 2А6. Новы танк атрымаў узмоцненае браняваньне вежы й дадатковую супрацьмінную абарону. Галоўным адрозьненьнем новае мадэлі зьяўляецца гармата Rhl 120/L55 з павялічанае на 11 калібраў (1320 мм) даўжынёю ствала. Разам са ствалом выраслі дульная энэргія й пачатковая хуткасьць снарадаў, а, як сьледства — іх бронепрабівальнасьць і далёкасьць паразы. Ня меней важны факт усталёўкі танкавае інфармацыйна-кіравальнае сыстэмы. Маса танка ўзрасла да 62 тонаў.

У 2010 годзе на выставе Eurosatory нямецкая кампанія Krauss-Maffei Wegmann (KMW) прадэманстравала новую, сёмую мадыфікацыю танка Leopard 2, пад назваю Leopard 2А7 +.[1][2]

Новая мадыфікацыя танка ўяўляе сабою модульны пакет абнаўленьня які можа быць аптымізаваны з улікам пэўных запатрабаваньняў яго карыстальнікаў. Новаўвядзеньні Leopard 2А7 + у параўнаньні з Leopard 2А6:

  • кардынальна палепшаная браня;
  • накладныя элемэнты, якія пакрываюць усю вежу, лабавую частку корпуса й дзьве траціны борта для абароны ад РПГ-7, мін, самаробных фугасаў, элемэнтаў касетных боепрыпасаў, ОБПС, процітанкавых ракетаў з оптыка-электроннымі, інфрачырвонымі й лязэрнымі сыстэмамі навядзеньня;
  • рэалізацыя тэхналёгіі «лічбавая вежа»;
  • паляпшэнне характарыстыкаў СУО, каб стралкам, асабліва ў руху, было лепш навесьці гармату на аб'ект;
  • уводзіны ў канструкцыю танка «камандзірскага» тормазу, дазваляе камандзіру танка ў любы момант спыніць танк;
  • даданьне ў боекамплект танка сучасных снарадаў;
  • абсталяваньне стабілізаваным дыстанцыйна кіраваным баявым модулем дапаможнага ўзбраеньня;
  • сыстэмы сувязі, што дазваляюць экіпажу абменьвацца інфармацыяю з атачальнай танк пяхотаю;
  • укараненьне ў канструкцыю танка дапаможнае сілкавальнай усталёўкі, якая сілкуе электраэнэргіяю шматлікія электронныя сыстэмы без неабходнасьці ўключэньня асноўнага рухавіка: тым самым ня толькі эканоміцца мотарэсурс, але й зьмяншаецца цеплавая й акустычная прыкметнасьць машыны;
  • усталёўка абсталяваньня, прызначанага для ўключэньня кожнага асноўнага баявога танка ў адзіную аўтаматызаваную сыстэму тылавога забесьпячэньня: гэта значна спрашчае й паскарае працэс забесьпячэньня танкавых падраздзяленьняў боепрыпасамі, палівам і іншай тылавой маёмасьцю.

Маса танка Leopard 2А7 + значна больш, чым у папярэдняе мадыфікацыі й можа дасягаць 70 тонаў.

Канструкцыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

«Леапард 2» мае клясычную кампаноўку, зь месцаваньнем маторна-трансмісійнага аддзяленьня ў кармавое, баявога аддзяленьня ў сярэдняе й аддзяленьні кіраваньня — у лэбавай частцы машыны. Экіпаж танка складаецца з чатырох чалавек: камандзіра, наводчыка, зараджалага й мэханіка-кіроўцы.

Бранявы корпус і вежа[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вежа й корпус зварныя. Верхні лабавы ліст корпуса мае вялікі кут нахілу. Браня вежы тыпу «Чобхэм» і бартавыя экраны з армаванае гумы.

Узбраеньне[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Леапард 2 абсталяваны магутнае 120-мм гладкаствольнаю гарматаю Rh-120 фірмы Rheinmetall. Кароткі ствол прылады спрашчае стабілізацыю пры руху танка й палягчае ягонае балянсаваньне; таксама павялічваецца дакладнасьць стральбы на ходу. З гарматаю спараны кулямёт MG3 калібру 7.62-мм.

Сыстэма кіраваньня агнём[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Танк мае сыстэму кіраваньня агнём, якая лічыцца аднае з самых лепшых у сьвеце. Сыстэма перапрацоўвае вялікую колькасьць дадзеных для стральбы ў розных варыянтах. Для прыцэльваньня й паразы мэты наводчыку трэба толькі абраць мішэнь і паставіць на яе маркер. Выявіць замаскіраваныя аб'екты дапамагае адмысловы датчык, які рэагуе на іх цеплавое выпраменьваньне.

Сродкі назіраньня[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Асноўным прыцэлам наводчыка зьяўляецца EMES-12, распрацаваны фірмаю Carl Zeiss. У прыцэл сумешчаны лязэрны ды стэрэаскапічны далямер. Камбінацыя двух далямераў, якія выкарыстоўваюць розныя прынцыпы для вызначэньня адлегласьці да цэлі, дазваляе павялічыць пэўнасьць і дакладнасьць вымярэньня. Наводчыкам выкарыстоўваецца дапаможны прыцэл — монакулярны пэрыскапічны TZF-1A, аналягічны ўсталяванаму на танку Леапард 1. У камандзіра ўсталяваны панарамны ппэрыскапічны прыцэл PERI-R-12 са стабілізаванаю лініяю візаваньня. Камандзір танка можа самастойна наводзіць гармату, для чаго ўжываецца мэханізм сынхранізацыі аптычнае восі прыцэлу й восі ствала прылады. У цёмны час суткаў выкарыстоўваюцца актыўныя ІЧ прыборы начнога бачаньня й наглядальныя прылады з электронна-аптычнымі ўзмацняльнікамі. У адрозненьне ад танка Леапард 1 ІЧ пражэктар «Леапарда-2К» усталяваны стацыянарна й прычынены вежаваю бранёю.

Сродкі сувязі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Рухавік і трансмісія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Сілкавальная ўсталёўка аб'яднана ў адзіны канструкцыйны блёк; у палявых умовах яго можна замяніць за 15 хвілін. Рухавік у МТО разьмешчаны ўздоўж корпуса танка, а паміж МТО і баявым аддзяленьнем усталявана вогнетрывалая перагародка. Танк мае многапаліўны V вобразны 12 цыліндравы чатырохтактны дызэльны рухавік MB 873 магутнасьцю 1500 л. з. пры 2600 пра/мін.

Трансмісія HSWL-354/3 фірмы Рэнк гідрамэханічная з блякаваным комплексным гідратарнсфарматарам, 4-ступеністаю плянэтарнаю каробкаю перадач і дыфэрэнцыяльным двухпатокавым мэханізмам заваротку з гідрааб'ёмнай перадачаю. Гідратарнсфарматар выключаецца з дапамогаю блякавальнага фрыкцыёну.

Каробка перадач складаецца з трох плянэтарных шэрагаў з дыскавымі тармазамі, якія забясьпечваюць уключэньне I, II і III перадачаў, і блякавальнага фрыкцыёну для ўключэньня IV перадачы. Рэвэрс уключаецца з дапамогаю фрыкцыйных элемэнтаў; ён дае магчымасьць хуткага пераключэньня з пярэдняга на задні ход у момант калі танк яшчэ працягвае рухацца наперад (з хуткасьцю не больш за 8 км/г).

Хадавая частка[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Галерэя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

На ўзбраеньні[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Сьцяг НямеччыныНямеччына — 1351 «Леапард 2» усіх мадыфікацыяў, па стане на 2010год, на ўзбраеньні 408 танкаў Леапард 2 (2008 год)
  • Сьцяг АўстрыіАўстрыя — 114 «Леапард 2A4», па стане на 2010 год
  • Сьцяг ГрэцыіГрэцыя — 170 «Леапард 2A6HEL», па стане на 2010 год. 183 Leopard-2А4 пастаўлена ў 2005—2007 са складу ВС Нямеччыны, кантракт на ліцэнзійную зборку 170 Леапард 2A6HEL да 2011 году[3]
  • Сьцяг ДанііДанія — 65 «Леапард 2A5», па стане на 2010 год . 82 Leopard-2A5DK пастаўлена ў 1998—2005 са складу ВС Нямеччыны,32 на запчасткі[3]
  • Сьцяг ГішпанііГішпанія — 108 «Леапард 2A4» і 206 «Леапард 2A6E», па стане на 2010 год
  • Сьцяг КанадыКанада — 40 «Леапард 2A4» і 20 «Леапард 2A6», па стане на 2010 год .Набыты са складу ВС Нідэрляндаў.
  • Сьцяг НідэрляндаўНідэрлянды — 18 траўня 2011 сьпісаны ўсе танкі Leopard-2. Нідэрлянды сталі першай дзяржаваю Заходняе Эўропы, якія цалкам адмовіліся ад цяжкае браняванае тэхнікі.
  • Сьцяг НарвэгііНарвэгія — 52 «Леапард 2A4», па стане на 2010
  • Сьцяг ПольшчыПольшча — 128 «Леапард 2A4», па стане на 2010
  • Сьцяг ЭстонііПартугалія — 38 «Леапард 2A6», па стане на 2010
  • Сьцяг краіны або тэрыторыіСынгапур — 96 «Леапард 2A4», па стане на 2009
  • Сьцяг ТурэччыныТурэччына — 298 «Леапард 2A4», па стане на 2010
  • Сьцяг ФінляндыіФінляндыя — 100 «Леапард 2A4», па стане на 2010 год. 124 Леапард 2A4 са складу ВС Нямеччыны
  • Сьцяг ЧыліЧылі — 140 «Леапард 2A4», па стане на 2010 год.118+22 на запчасткі Леапард 2A4 са складу ВС Нямеччыны будзе пастаўлена да 2011
  • Сьцяг ШвайцарыіШвайцарыя — 353 Pz-87 Leo, па стане на 2010 год
  • Сьцяг ШвэцыіШвэцыя — 160 Strv-121 і 120 Strv-122, па стане на 2010 год
  • Сьцяг Саудаўскай АрабііСаудаўская Арабія — Нямеччына пагадзілася паставіць Саудаўскае Аравіі больш 200 танкаў «Леапард» 2A7 па стане на 2011год[4]

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • М. В. Мікольскі, М. М. Растопшын. Танкі «Леапард» (ФРГ). — Масква: Вікторыя, 1998. — 2000 ас.
  • M. Jerchel, U. Schnellbacher. Leopard 2 Main Battle Tank 1979—1998. — Oxford: Osprey Publishing, 1998. — 48 p.. — (New Vanguard № 24). — ISBN 1-85532-691-4
  • M. Scheibert, W. Schneider Leopard 2 (2. Band). Ein Spitzenprodukt deutscher Waffentechnik. — Friedberg: Podzun-Pallas-Verlag, 1986. — 48 p.. — ISBN 3-79090-265-9
  • H. Ro?ler, H. Kohler. Kampfpanzer Leopard 2. Der Beste der Welt. — Friedberg: Podzun-Pallas-Verlag, 1981. — 48 p.. — (Waffen-Arsenal № 69). — ISBN 3-79090-155-5
  • Н. Л. Валкоўскі "Сучасная Баявая тэхніка. Сухапутныя войскі"Выдавецтва «Палігон»2006 г.стр10.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Леапард 2сховішча мультымэдыйных матэрыялаў