Спата

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Сучасная рэканструкцыя кавалерыйскае спаты II стагодзьдзя

Спата (спатха) — доўгі двухбаковавостры меч. Вынайдзены кельтамі. Выкарыстоўваўся пераважна як зброя пешага байца, але, бо яны да таго часу ўжо авалодалі верхавою яздою, спата стала ўжывацца й конніцаю галаў. А пазьней і рымскай конніцаю, што асабліва зразумела, калі ўлічыць, што з I стагодзьдзі да н. э. менавіта з галаў яна й складалася. Ад рымлянаў спата патрапіла на ўзбраеньне франкаў, якімі захоўвалася ў нязьменнасьці аж да VIII стагодзьдзяа. Была папулярная ў германцаў у V стагодзьдзе.

Спата

Першапачаткова спата была мячом, які сячэ, з закругленым ці прастакутным канцом з даўжынёю клінка да мэтра. Кельты (галы) выкарыстоўвалі яе ў ладу (Цэзар. Цыдулкі пра гальскую вайну). Галы былі захоплены колючымі ўласьцівасьцямі глядыюсу й забясьпечылі спату лязом. Мадыфікаваная спата ўяўляла сабою параўнальна кампактны рубільна-колючы меч масаю да 2 кг, з клінком шырынёю 4—5 гл і даўжынёю ад 60 да 80 гл. Для страявога бою спата падыходзіла дрэнна, але спалучала вялікія магчымасьці вядзеньня індывідуальнага бою з выгодаю нашэньня й магла, у прынцыпе, з прычыны сваёй адносна невялікай вагі й нізка разьмешчанага цэнтра цяжару, выкарыстоўвацца вершнікам і без страмёнаў.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]