Рэвальвэр

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Рэвальвер у кабуры

Рэвальвер — тып кароткастволавай пальнай зброі. У адрозьненьне ад пісталета, патроны ў ім разьмяшчаюцца ў няздымным барабане (умяшчальнасьць 5—8 патронаў), ячейкі якога зьяўляюцца адначасова патроньнікамі. Падача чарговага патрона ажыцьцяўляецца шляхам правароту барабану. Для перазарадкі ў большасьці рэвальвераў барабан адкідаецца набок.

Рэвальвер быў запатэнтаваны 25 лютага 1836 году Сэм'юэлам Колтам.

Па будоўлі ўдарна-спускавых мэханізмаў рэвальверы падзяляюцца на рэвальверы простага (адзінарнага дзеяньня), падвойнага дзеяньня і толькі самоўзводные.

У свой час вяліся спробы ўзмацненьня баявой моцы рэвальвераўб якія вяліся ў двух кірунках. Адно з іх прадугледжвала павелічэньне колькасці камор у барабане, без ужывання якіх-небудзь спэцыяльных прылад, якія паскараюць перезаряжанне. Так з'явіліся нават 30-зарадныя рэвальверы. Але гэты шлях прывёў да залішняй грувасткасьці і пацяжэння зброі.

Іншы шлях складаўся ва ўкараненьні прылад, якія паскараюць перезаряжанне. Рашэньнем праблемы з'явілася адначасовае экстрактаваньне гільзаў, сутнасць якога складалася ў тым, што спачатку адкрываецца ўся задняя частка барабана, а затым з камор выштурхваюцца ўсе гільзы адразу з дапамогай экстрактара. Найвялікі распаўсюд атрымалі прылады, якія дзейнічаюць або пры расплюшчванні корпуса рэвальвера і апусканні ствала ўніз, або пры аткідваньні барабана ў бок з суцэльнай неразъемной рамы.

Барабан рэвальвера (пусты) адкінуты ў бок

Прынцып працы барабана[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Характэрнай дэталлю рэвальвера з'яўляецца барабан з каморамі для патронаў. Барабан паварочваецца вакол сваёй восі, і пры гэтым яго каморы па чарзе сумяшчаюцца з нерухомым ствалом, выконваючы ролю патронніка. Паварот барабана ажыццяўляецц мэханічна з дапамогай мускульнай сілы стралка. Барабану гэтая сіла перадаецца праз ударна-спускавы мэханізм. Пры гэтым высілкі стралка галоўным чынам ідуць на сціск баявой спружыны, пры ўзвядзеньні цынгеля, які здзяйсняецца або націскам пальца на спіцу цынгеля, або на спускавы гаплік. Гэты націск прымушае працаваць ударна-спускавы мэханізм, а ад яго працуе прыстасаваньне, якое паварочвае барабан. Па зрасходваньні ўсіх патронаў, стрэляныя гільзы застаюцца ў барабане. Для зараджаньня трэба вызваліць барабан ад гільзаў, а затым ізноў падрыхтаваць яго патронамі.

Плюсы і мінусы рэвальвераў[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Да станоўчых якасьцяў рэвальвера адносяць:

  • Сталая гатовасць рэвальвера да стральбы. Каб пачаць стральбу з самаўзводнага рэвальвера, не трэба выконваць ніякіх папярэдніх апэрацый.
  • непераборлівасць іх да патронаў.
  • парахавыя газы выкарыстоўваюцца ў рэвальверы толькі для выкідання кулі, і не пранікаюць у мэханізм і не забруджваюць яго.

Да адмоўных якасьцяў адносяць:

  • форма. Яна меней кампактная (за пісталетную) з выступалым барабанам і выбітнай назад дзяржальняй,
  • меншыая колькасьць патронаў у параўнаньні з пісталетамі,
  • працягласць перазараджаньня і, як вынік, меншая хуткастрэльнасць.
  • прарыў падчас стрэлу часткі парахавых газаў у зазор паміж барабанам і ствалом. Але гэты недахоп не вельмі значны, бо ён не аказвае вялікага ўплыву на балістычныя ўласцівасьці і на выгоду звароту з рэвальверам (у некаторых рэвальверах сістэм Нагана, Хайдурава і інш. гэта праблема вырашана за кошт пасоўвання барабана наперад пры ўзводзе).

А. Б. Жук Рэвальверы і пісталеты. М. Воениздат, 1983.

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Рэвальвэрсховішча мультымэдыйных матэрыялаў

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • А. Б. Жук Рэвальверы і пісталеты. М. Ваенвыдат, 1983 год.