Харчовы дадатак

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку

Харчовы дадатак — уведзенае падчас вытворчасьці і гандлю ў харчовы выраб рэчыва для захаваньня і наданьня водару, смаку і выгляду. Воцатная і малочная кісьлі, кухонная соль выкарыстоўваюцца цягам тысячагодзьдзяў. Шырокае выкарыстаньне большасьці іншых распачалося ў другой палове ХХ стагодзьдзя з разьвіцьцём вонкавага гандлю і выяўнай, каляровай рэклямы.

Віды[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Паводле прызначэньня падзяляюцца на: антыакісьляльнікі (Е300-399), вільгацезахавальнікі, водара- і смакаўзмацняльнікі (Е600-699), глазуравальнікі (Е1000), жэлявальнікі, кансэрванты (Е200-299), загушчальнікі (Е300-399), мукаапрацоўнікі, падсаладжальнікі (Е1000), пенагасьнікі (Е900-999), пенаўтваральнікі, разрыхляльнікі (Е1000), рэгулятары кіслотнасьці (Е1000), стабілізатары (Е300-399), фарбавальнікі (E100-182), хлебазапякальнікі і эмульгатары (Е500-599).

Бясьпека[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Аб'яднаны камітэт экспэртаў па харчовых дадатках Сусьветнай арганізацыі здароўя і Харчова-сельскагаспадарчай арганізацыі Аб'яднаных нацыяў ухваляе выкарыстаньне рэчыва ў харчовай вытворасьці пры бясьпечнасьці ў досьледах на жывёлах. Аднак Эўрапейскае агенцтва па харчовых стандартах досьледна выявіла ператраўліваньне сынтэтычнага азазлучэньня (Е128), раней дазволенага ў якасьці чырвонага фарбальніка кілбасаў і мяса, у атрутны анілін.

Беларусь[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У Беларусі пры вытворчасьці харчаваньня для дзяцей першага году жыцьця з харчовых дадаткаў дапушчаецца выкарыстаньне толькі солі. У вырабах для дзяцей да трох год выключаецца выкарыстаньне генэтычна зьмененай сыравіны[1].

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]