Акоп

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Плян акопа (траншэі) з кіраўніцтва для брытанскай пяхоты 1914 года

Ако́п — паглыбленьне ў зямлі, якое абараняе жаўнераў і вайсковую тэхніку ад паражэньня разьлічнымі відамі зброі. Акопы бываюць стралковымі і гарматныя.

Грэбля, якая прысыпаецца з унутранага боку да брустверу і ўздымае гармату над даляглядам гэдак, каб яно магло страляць паўз бруствер, называецца барбетам, а згаданая прорэзь — амбразурай.

Стралковыя акопы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Акоп з расейскімі пехацінцамі пад час І сусьветнай вайны

Стралковыя акопы - найбольш распаўсюджаны і для большасьці вучасткаў палявой пазыцыі самы мэтазгодны від фартыфікацыйных пабудоў. Галоўным чынам на іх грунтуецца дзеяньне агнём па непрыяцелю. Да акопах зьвяртаюцца ня толькі пры абароне, але і пры атацы, калі атака складаецца ў паступовым набліжэньні да непрыяцеля і вядзецца з прерапынкамі, падчас якіх атакуючыя войскі могуць акапацца. Атакуючы капае акопы яшчэ часам да пачатку наступу, на выпадак магчымай няўдачы.

Дзякуючы невялікай вышыні насыпаў і малой глыбіні равоў ў акопах яны лёгка будуюцца самім войскам, гэта значыць самаакопваньнем, і добра прымяняюцца да мясцовасьці, добра маскіруюцца і не першкаджаюць перамяшчэньню войскаў на поле бітвы. Апошняя ўласцівасьць абумоўліваецца таксама адсутнасьцю перашкод пад час штурму. Гэта ня шкодзіць войскам, якая займае акопы, так як за імі заўсёды маюцца рэзервы, калі толькі працягу пазіцыі па фронце адпавядае велічыні атрада. Рэзервы дапамогаюць адбіць франтальную атаку і разам з тым забяспечваюць акопы ад захопу і абыходу.

Найбольш распаўсюджаныя тыпы стралковых акопаў - для стральбы з калена і стоячы. Пры капаньні акопаў навідавоку ў непрыяцеля, калі нельга загадзя ведаць, колькі будзе часу для работы, - будуюць спачатку акопы слабога профілю, з маленькім брустверам і дробным ровам, каб хутчэй атрымаць сховішча ад агню, а затым іх ўдасканальваюць і пераходзяць да профіля больш моцнага. Такім чынам, спачатку капаецца акоп для стральбы лежачы, потым, паглыбляючы яго, атрымліваюць акоп для стральбы з калена і, нарэшце, для стральбы стоячы.

Напрамак лініі агню стралковых акопаў пераважна крывалінейныя; гэта залежыць ад выгібаў мясцовасьці і ад жаданага напрамкі агню з акопаў. Ускраек акопа заварочваецца ў тыл на выпадак флангавага агню з боку непрыяцеля, а таксама для магчымасьці больш эфектыўнага абстрэлу ворага.

Гарматныя акопы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Гарматныя акопы бываюць адзінкавыя, на адно арудыё, або батарэйныя - для некалькі гармат; першыя і другія выкарыстоўваюцца для схаваньня ад варожага агню артылерыйскай прыслугі і самай гарматы; памеры насыпу залежаць ад наяўнага ў распараджэнні часу. Па профілю акопы і батарэі могуць быць падзелены на:

  • Даляглядныя - гармата стаіць на даляглядзе зямлі, узвышаючыся на ўсю сваю вышыню над даляглядам;
  • Паглыбленыя - гармата стаіць ніжэй далягляду, быўшы укапаных амаль на ўсю сваю вышыню ў зямлю;
  • Паўзаглыбленыя - частка гарматы знаходзіцца ніжэй далягляду, а іншая - вышэй далягляду.

Адзінкавыя гарматныя акопы капаюцца хутка, добра хаваюць арудыё і прыслугу ад непрыяцельскага агню, уяўляюць сабою невялікія равы і не перашкаджаюць руху артылерыі наперад паміж акопамі. Да недахопаў такіх акопаў варта аднесьці вялікую адлегласьць, што акопв займаюць па фронце пазіцыі, і нязручнасьць кіраваньня агнём гармат.

Заслоны ў палявой вайне прызначаюцца для абароны ад непрыяцельскага агню і назіраньняў, калі сама мясцовасьць такіх магчымасьцяў не дае; ўжываецца даволі рэдка. Для рэзерваў, блізкіх да баявой лініі, заслоны зручней за ўсё ўладкоўваць у выглядзе стралковых акопаў, якія даюць магчымасьць, калі спатрэбіцца, адкрыць агонь праз галовы размешчаных наперадзе сваіх войскаў.