Пэніцылін
Бэнзылпэніцылін (пэніцылін G (PCN G) або проста пэніцылін (PCN)) — бэнзылавы этэр 6-амінапэніцыланавай кісьлі.
Гістарычныя зьвесткі [рэдагаваць]
Пэніцылін — першы антыбіётык, антымікробны прэпарат, атрыманы з прадуктаў жыцьцядзейнасьці мікраарганізмаў. Ён быў вылучаны ў 1928 годзе Аляксандрам Флемінгам з штаму грыба віду Penicillium notatum на выснове выпадковага адкрыцьця: трапленьне ў культуру бактэрыяў цвільлевага грыба з навакольнага асяродзьдзя аказвае бактэрыцыднае дзеяньне на культуру бактэрыяў.
Фармакакінетыка [рэдагаваць]
Пасьля нутрацягліцавага ўвядзеньня хутка ўсмоктваецца зь месца ін'екцыі. Шырока разьмяркоўваецца ў тканках і вадкасьцях арганізма. Бэнзылпэніцылін добра пранікае праз плацэнтарны бар'ер, ГЭБ пры запаленьні мазгавых абалонак. Выводзіцца з мачой.
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
Пэніцылін — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
 |
Гэта — накід артыкула па мэдыцыне. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |
