Сьлепата
Сьлепата, сьлепасьць — мэдычны тэрмін, які разумее пад сабой поўную адсутнасьць зроку альбо сур'ёзнае яго пашкоджаньне. Розныя шкалы былі распрацаваны дзеля апісаньня ступені страты зроку й вызначэньня сьлепаты[1]. Поўная сьлепасьць ёсьць поўная адсутнасьць якой-небудзь формы аптычнага ўспрыманьня сьвятла. Сьлепата часьцяком выкарыстоўваецца дзеля апісаньня цяжкіх парушэньняў здольнасьці гляджэньня з рэшткавым зрокам. Гэта значыць, што людзі ўспрымаюць з такімі парушэньнямі здольны адрозьніць толькі сьвятло ад цемры й высьветліць агульны кірунак крыніцы сьвятла.
Для таго, каб вызначыць, якія людзі могуць мець патрэбу ў асаблівай дапамозе з-за парушэньня зроку, розныя ўрадавыя юрысдыкцыі сфармулявалі больш складаныя вызначэньні называюцца прававымі сьлепата[2]. У Паўночнай Амэрыцы й большасьці краінаў Эўропы, юрыдычная сьлепата вызначаецца як вастрыня зроку ў 6/60 альбо менш. Гэта азначае, што сьляпы чалавек павінен стаяць у 6,1 мэтрах ад аб'екта, каб яго ўбачыць з дапамогай карэктуючых лінзаў з той жа ступеньню выразнасьці, зь якой чалавек з добрым зрокам можа яго ўбачыць на адлегласьці 61 мэтра.
Крыніцы [рэдагаваць]
- ^ International Council of Ophthalmology. «International Standards: Visual Standards — Aspects and Ranges of Vision Loss with Emphasis on Population Surveys».
- ^ Belote, Larry. "Low Vision Education and Training: Defining the Boundaries of Low Vision Patients." A Personal Guide to the VA Visual Impairment Services Program.
Вонкавыя спасылкі [рэдагаваць]
Сьлепата — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
 |
Гэта — накід артыкула па мэдыцыне. Вы можаце дапамагчы Вікіпэдыі, пашырыўшы яго. |
