Сьлепата

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Белы кій, міжнародны сымбаль сьлепаты

Сьлепата, сьлепасьцьмэдычны тэрмін, які разумее пад сабой поўную адсутнасьць зроку альбо сур'ёзнае яго пашкоджаньне. Розныя шкалы былі распрацаваны дзеля апісаньня ступені страты зроку й вызначэньня сьлепаты[1]. Поўная сьлепасьць ёсьць поўная адсутнасьць якой-небудзь формы аптычнага ўспрыманьня сьвятла. Сьлепата часьцяком выкарыстоўваецца дзеля апісаньня цяжкіх парушэньняў здольнасьці гляджэньня з рэшткавым зрокам. Гэта значыць, што людзі ўспрымаюць з такімі парушэньнямі здольны адрозьніць толькі сьвятло ад цемры й высьветліць агульны кірунак крыніцы сьвятла.

Для таго, каб вызначыць, якія людзі могуць мець патрэбу ў асаблівай дапамозе з-за парушэньня зроку, розныя ўрадавыя юрысдыкцыі сфармулявалі больш складаныя вызначэньні называюцца прававымі сьлепата[2]. У Паўночнай Амэрыцы й большасьці краінаў Эўропы, юрыдычная сьлепата вызначаецца як вастрыня зроку ў 6/60 альбо менш. Гэта азначае, што сьляпы чалавек павінен стаяць у 6,1 мэтрах ад аб'екта, каб яго ўбачыць з дапамогай карэктуючых лінзаў з той жа ступеньню выразнасьці, зь якой чалавек з добрым зрокам можа яго ўбачыць на адлегласьці 61 мэтра.

Крыніцы[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Commons-logo.svg  Сьлепатасховішча мультымэдыйных матэрыялаў