Клясычная тэорыя прыцягненьня Ньютана

Клясычная тэорыя прыцягненьня Ньютана; пунктавая маса m₁ прыцягвае іншую пунктавую масу m₂ церазь сілу F₂, якая проста прапарцыянальна здабытку іх масаў і адваротна прапарцыянальна квадрату адлегласьці (r) паміж імі. Не зважаючы на масы ці адлегласьць, велічыні |F₁| і |F₂| заўсёды будуць аднолькавымі. G — гравітацыйная канстанта.

Зако́н сусьве́тнага прыця́гненьня (зако́н гравіта́цыі) — закон, які вызначае інтэнсіўнасьць гравітацыйнага ўзаемадзеяньня целаў. Закон сусьветнага прыцягненьня быў вынайдзены Ісакам Ньютанам у 1667 годзе.

Сучасная фармулёўка закону:

	Два матэрыяльныя пункты прыцягваюцца адзін да аднаго зь сілаю, проста прапарцыянальнаю здабытку іх масаў і адваротна прапарцыянальнаю квадрату адлегласьці паміж імі.

$F = G \frac {m_1 m_2} {r^2}$

або ў вэктарнай форме

$\vec F = G \frac {m_1 m_2 \vec r} {r^3}$

дзе G — гравітацыйная канстанта, роўная −6,673 * 10^-11 м³/(кг*с²)

Вонкавыя спасылкі

 Клясычная тэорыя прыцягненьня Ньютана — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў