Шызафрэнія

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Тканіна, вышытая словамі чалавекам, які хварэе на шызафрэнію

Шызафрэнія (па-старажытнагрэцку: σχίζω — «раскалываю» + па-старажытнагрэцку: φρήν — «розум, развага») — паліморфнае псыхічнае разладжаньне альбо група псыхічных разладжаньняў, для якіх характэрнымі зьяўляюцца адхіленьні ва ўспрыманьні рэчаіснасьці альбо ейным адлюстраваньні. Характарызуецца бесьперапынным або прыступападобным цячэньнем з парушэннем мысьленьня, эмоцыяў. Часьцей узьнікае ва ўзросьце да 25 гадоў. Тэрмін шызафрэнія ўпершыню прапанаваў швайцарскі псыхіятр Ойген Блёйлер.

Вылучаюць 4 асноўныя формы шызафрэніі: паранаідальная (трызьненьне, слыхавыя галюцынацыі і інш.), кататанічная (адсутнасць мовы, беспрычыннасьць дзеяньня, ступар і інш.), гебэфрэнічная (пачатак захворваньня) і простая (нарастальная страта эмацыйнасьці, жыцьцёвай актыўнасьці і інш.)

Адрозьніваюць раньнюю стадыю шызафрэніі (дэбют), якая зьмяняецца актыўнай фазай з характэрнымі сымптомамі, як то галюцынацыі, трызьненьне, і стадыю рэмісіі, у гэты час выяўляюццца зьмены асобы, аўтызм, зьніжэньне псыхічнай актыўнасьці. Лячэньне псыхафармакатэрапэўтычнае, з выкарыстаньнем моцных псыхатропных сродкаў.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.18 Кн.1: Дадатак: Шчытнікі — ЯЯ / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мінск: БелЭн, 2004. — Т. 18. — С. 8. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0295-4 (Т. 18 Кн. 1).

Вонкавыя спасылкі[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]