Алдан (горад)

Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі
Перайсьці да: навігацыі, пошуку
Алдан
рас. Алдан
AldanWapen.jpg
Герб Алдана
Дата заснаваньня: 1924
Горад з: 1932
Краіна: Расея
Суб’ект фэдэрацыі: Якутыя
Вышыня: 650 м н. у. м.
Насельніцтва: 21 364 чал. (2014)
Тэлефонны код: 411 45
Паштовы індэкс: 678900
Нумарны знак: 14
Геаграфічныя каардынаты: 58°36′ пн. ш. 125°23′ у. д. / 58.6° пн. ш. 125.383° у. д. / 58.6; 125.383Каардынаты: 58°36′ пн. ш. 125°23′ у. д. / 58.6° пн. ш. 125.383° у. д. / 58.6; 125.383
Алдан на мапе Расеі
Алдан
Алдан
Алдан
Commons-logo.svg Галерэя здымкаў у Вікісховішчы
http://aldangold.ru/

Алдан (па-расейску: Алдан, па-якуцку: Алдан) — места (з 1939 г.) у Расейскай Фэдэрацыі, адміністрацыйны цэнтар Алданскага ўлусу (раёну) Рэспублікі Саха (Якутыя). Чыгуначная станцыя на Амура-Якуцкай магістралі. Аэрапорт. Насельніцтва 21364 чал. (2014).

Гісторыя[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Заснаваны 19 ліпеня 1923 году ў сувязі з адкрыцьцём вольнага старацеля Міхаілам Тарабукіным і потым Вальдэмарам Берціным, начальнікам 1-й дзяржаўнай працоўнай арцелі, радовішчаў золата. Першапачаткова пасёлак меў назоў Непрыкметны, які 20 верасьня 1932 году атрымаў статус места, а ў траўня 1939 году быў перайменаваны ў горад Алдан. У 1931 г. ў Непрыкметны пачалася высылка беларускіх «кулакоў».

Геаграфія[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

Разьмешчанае на Алданскім нагор’і, якое, у сваю чаргу знаходзіцца на Алданскім шчыце, у басэйне ракі Алдан (правы прыток ракі Лены), у 530 км. на поўдзень ад места Якуцку, на зьліцьці ракі Арта-Сала і ручая Непрыкметнага. На паверхню выходзяць найстарыя крышталёвыя ўтварэньні горных радовішчаў ўзростам больш за 3 мільёны гадоў.

Сучаснасьць[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

У 1990-я гады места ахапіў крызыс, з-за заняпаду залатой прамысловасьці, у пэрыяд з 2000 па 2007 гады у горад зноў пачалі прыяжджаць людзі зьявілася камэрцыйная авіяцыя, чыгуначная станцыя ды будаўніцтва адгалінаваньня нафтаправода. Аснова эканомікі Алдана — золатаздабыча.

У жніўні 1986 г. Алдан наведаў Алесь Адамовіч ды адведаў магілу свайго дзеда па маці «кулака» Мітрафана Тычына.

Літаратура[рэдагаваць | рэдагаваць крыніцу]

  • Алдан. // Энциклопедия Якутии. Т. 1. Москва. 2000. С. 31.
  • Жарикова-Тычино З. Где золото роют в горах. // Нёман. № 6. Минск. 1998. С. 169-197.