Кут
Зьвесткі зь Вікіпэдыі — вольнай энцыкляпэдыі.
Кут[1][2] (вугал) плоскі — геамэтрычная фігура, якая складаецца з пункта — вяршыні кута і двух розных паўпрамых, што выходзяць з гэтага пунта — бакоў кута.
Інакш кажучы, кут — фігура, утвораная двума прамянямі з агульная вяршыняй.
Шэраг практычных задачаў вядзе да мэтазгоднасьці разглядаць кут як фігуру, што атрымліваецца пры вярчэньні фіксаванага прамяня вакол пункта О (зь якой зыходзіць прамень) да зададзенага становішча. У гэтым выпадку кут зьяўляецца мерай павароту прамяня. Такое азначэньне дазваляе абагульніць паняцьце кута: у залежнасьці ад кірунку вярчэньня адрозьніваюць дадатныя і адмоўныя куты, разглядаюць куты, вялікшыя за 360°, куты, роўныя 0°, і г. д. У трыганамэтрыі падобны разгляд дазваляе вывучаць трыганамэтрычныя функцыі для любых значэньняў аргумэнту.
Паняцьце кута таксама абагульняецца на розныя аб'екты, што разглядаюцца ў стэрэамэтрыі (двухгранны кут, шматгранны кут, целавы кут).
Зьмест |
[рэдагаваць] Велічыня кута
Куты звычайна вымяраюць у градуснай меры, радзей — у радыяннай. Градус (1°) — частка разгорнутага кута 
. Радыян — кут, у якога адпаведная дуга акружыны паводле даўжыні роўная радыюсу.
Сувязь паміж градуснай і радыяннай мерай кута: калі кут зьмяшчае 
° радыянаў, тады 
; 
[рэдагаваць] Клясыфікацыя кутоў
Паводле велічыні вылучаюць:
- Вострыя куты (ад 0 да 90°)
- Просты кут (90°)
- Тупыя куты (ад 90° да 180°)
- Разгорнуты кут (180°)
- Непукаты кут (ад 180° да 270°)
- Поўны кут (360°)
|
|
|
|
[рэдагаваць] Крыніцы
- ^ Кут // Беларуска-расійскі слоўнік / Укладальнікі: Мікола Байкоў, Сьцяпан Некрашэвіч. — Менск: Дзяржаўнае выдавецтва Беларусі, 1925. Факсімільнае выданьне: Менск: Народная асвета, 1993. ISBN 5-341-00918-5
- ^ Руска-беларускі фізічны слоўнік / Уклад. Самайлюковіч У., Пазняк У., Сабалеўскі А. — Мн.: Навука і тэхніка, 1994. С. 253
[рэдагаваць] Вонкавыя спасылкі
Кут — сховішча мультымэдыйных матэрыялаў
